I Ca 452/15

<p>Sygn. akt I Ca 452/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 16 grudnia 2015 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Elblągu I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Teresa Zawistowska (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Krzysztof Nowaczyński</p> <p>SO Arkadiusz Kuta</p> <p>Protokolant: stażysta Daria Burchardt</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. w Elblągu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">D.</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu</p> <p>z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt IX C 1925/14</p> <p>oddala apelację.</p> <p>Sygn. akt I Ca 452/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">D.</span> Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> żądał zasądzenia od <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na jego rzecz kwoty 67.987,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwot: 33.995,65 zł od dnia 13 czerwca 2013r. do dnia zapłaty i 33.992,18 zł od dnia 13 czerwca 2013r. do dnia zapłaty. Wskazał, iż w dniu 20 sierpnia 2007r. pozwany zawarł z <span class="anon-block"> (...) Bankiem S.A.</span> umowę kredytu o numerze <span class="anon-block"> (...)</span>. Powód podniósł, iż zawarł z <span class="anon-block"> (...) Bankiem S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę sprzedaży wierzytelności w dniu 30 września 2011r. i wszedł w prawa dotychczasowego wierzyciela.</p> <p>Nakazem zapłaty z 26 sierpnia 2013 r. wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie VI Nc-e <span class="anon-block"> (...)</span>, Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie nakazał, aby pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w ciągu dwóch tygodni zaspokoił roszczenie powoda poprzez zapłatę kwoty 67.987,83 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 33.995,65 zł od dnia 13 czerwca 2013r. do dnia zapłaty i od kwoty 33.992,18 zł od dnia 13 czerwca 2013r. oraz kwoty 850zł tytułem zwrotu kosztów procesu albo wniósł w tymże terminie sprzeciw.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, w którym podniósł zarzut przedawnienia oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.</p> <p>Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. pełnomocnik pozwanego podniósł, iż umowa kredytowa jest nieważna, ponieważ została podpisana w stanie upojenia alkoholowego.</p> <p>Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Elblągu zasądził od <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">D.</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 67.987,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwot: 33. 995,65 zł od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty, 33.992,18 zł od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty. Nadto zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4501 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń i wynikających z nich wniosków:</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zawarł z <span class="anon-block"> (...) Bankiem Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> w dniu 20 sierpnia 2007 r. umowę kredytu nr <span class="anon-block"> (...)</span>, w której zobowiązał się do spłaty kredytu wraz z odsetkami w 96 ratach miesięcznych. Pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie uregulował swoich zobowiązań wynikających z tej umowy. Pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w roku 2007 nadużywał alkoholu.</p> <p>W dniu 05 stycznia 2009r. <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> wystawił przeciwko <span class="anon-block">M. J. (1)</span> bankowy tytuł egzekucyjny nr <span class="anon-block"> (...)</span> na kwotę 52.332,96 zł. Sąd Rejonowy w Gdyni postanowieniem z dnia 26 stycznia 2009r. nadał temu tytułowi egzekucyjnemu klauzulę wykonalności przeciwko <span class="anon-block">M. J. (1)</span>.</p> <p>Komornik Sądowy wszczął egzekucję na podstawie wyżej wymieniony tytułu egzekucyjnego i postanowieniem z dnia 02 sierpnia 2010r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia bezskuteczności dalszej egzekucji.</p> <p>Powód <span class="anon-block">D.</span> Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> w dniu 30 września 2011r. zawarł umowę sprzedaży wierzytelności z <span class="anon-block"> (...) Bankiem Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> i nabył wierzytelność wobec pozwanego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Na dzień 13 czerwca 2013r. zadłużenie <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wynikające z umowy kredytu wynosiło:</p> <p>- 33.995,65zł tytułem niespłaconego kapitału kredytu,</p> <p>-27.720,22zł tytułem niespłaconych odsetek naliczanych do daty nabycia wierzytelności,</p> <p>-6.271,96zł tytułem niespłaconych odsetek naliczanych od daty nabycia wierzytelności,</p> <p>- 80zł tytułem kosztów.</p> <p>W ocenie Sądu pierwszej instancji powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Dokonując ustaleń faktycznych w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestiach Sąd pierwszej instancji oparł się przede wszystkim na dokumentach przedstawionych przez powoda oraz znajdujących się w aktach Km<span class="anon-block">(...)</span>i VII CO <span class="anon-block">(...)</span>, przy czym ich prawdziwość i wiarygodność nie budziła większych wątpliwości, gdyż nie były przedmiotem istotnych zarzutów stron, jak i nie zostały podważone dowodami przeciwnymi oraz na zeznaniach świadków <span class="anon-block">G. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (2)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span> i zeznaniach pozwanego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Zeznaniom świadków <span class="anon-block">G. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (2)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span> Sąd pierwszej instancji dał wiarę ponieważ były one logiczne, spójne i konsekwentne. Świadkowie zeznali, iż w roku 2007r. pozwany nadużywał alkoholu. Sąd pierwszej instancji uznał również za wiarygodne zeznania pozwanego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Pozwany przyznał, iż nadużywał alkohol oraz, że wiedział, że podpisuję umowę kredytową. Ustalając okoliczność faktyczne Sąd pierwszej instancji nie oparł się natomiast na zeznaniach świadka <span class="anon-block">G. K.</span>, ponieważ świadek zeznała, iż nie wie o co chodzi w sprawie i w roku 2007 nie znała pozwanego.</p> <p>Wyjaśniono, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69)">art. 69 Ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe</a> (Dz. U. z 2012r. poz. 1376) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.</p> <p>Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że był on chybiony. Sąd Rejonowy przytoczył treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117)">art. 117 k.c.</a>, wedle którego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Wskazał nadto, iż jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a>). Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 120)">art. 120 k.c.</a>). Bieg tego terminu przerywa się min. przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 k.c.</a>). Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 124;art. 124 § 1)">art. 124 § 1 k.c.</a>).</p> <p>Mając to na uwadze, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku zobowiązania pozwanego wynikającego z zawartej w dniu 20 sierpnia 2007 r. umowy kredytu trzyletni termin przedawnienia zarówno należności głównej, jak i odsetek, rozpoczął bieg po wydaniu przez Komornika Sądowego w dniu 02 sierpnia 2010 r. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (umorzenie nastąpiło z powodu bezskuteczności egzekucji). W niniejszej sprawie powód w dniu 13 czerwca 2013r. wniósł pozew do Sądu, a zatem przed upływem trzyletniego okresu przedawnienia.</p> <p>Dalej Sąd pierwszej instancji zauważył, że w niniejszej sprawie pozwany nie kwestionował, iż zawarł umowę kredytu, wskazywał dodatkowo, iż znajdywał się wówczas w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Według pozwanego przedmiotowa umowa kredytowa była nieważna.</p> <p>Wskazano, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art. 82 k.c.</a> nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych.</p> <p>Sąd pierwszej instancji powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazał, że stan wyłączający świadomość to - najogólniej rzecz ujmując - brak rozeznania, niemożność rozumienia zachowań własnych i zachowań innych osób, niezdawanie sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania. Stan wyłączający świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli nie może być rozumiany dosłownie, wobec czego nie musi oznaczać całkowitego zniesienia świadomości i ustania czynności mózgu. Wystarczy istnienie takiego stanu, który oznacza brak rozeznania, niemożność rozumienia posunięć własnych i posunięć innych osób oraz niezdawanie sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 lutego 2006r., sygn.. IV CSK 7/05). Jeżeli stan po spożyciu alkoholu nie spowodował głębokiego upojenia alkoholowego to nie występuje wada oświadczenia woli w postaci braku świadomości lub swobody (Kodeks Cywilny, Komentarz pod red. A. Kidyby, tom I Część Ogólna, Warszawa 2009r.)</p> <p>Podkreślono, ze pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zeznał, iż „był wtedy pod wpływem alkoholu”. Jednakże dodał, iż „wiedziałem, że podpisuję umowę kredytową” (k. 136v akt). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pozwany zdawał sobie sprawę ze znaczenia i skutków własnego postępowania, wiedział, iż podpisuję umowę kredytową, uczynił to tylko będąc po wpływem alkoholu. Z uwagi na powyższe Sąd Rejonowy uznał, że powództwo, w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353;art. 354)">art. 353 i 354 k.c.</a>, należało uwzględnić. O odsetkach orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> </p> <p>W apelacji pozwany <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. :</p> <p>1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2)">art. 217 § 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 3;art. 207 § 3 zd. 2)">art. 207 § 3 zdanie 2 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 7)">art. 207 § 7 k.p.c.</a> polegające na dopuszczeniu przez Sąd dowodów wskazanych przez powoda w piśmie z dnia 15 września 2014 r., pomimo że dowody te powinny zostać zgłoszone już na etapie składania pozwu, zwłaszcza, że ich spóźnione zgłoszenie diametralnie zmieniło stan sprawy, a także nie odrzucenie przez Sąd tegoż pisma, pomimo wniesienia go z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3;art. 207)">§ 3 art. 207 k.p.c.</a> </p> <p>2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § l k.p.c.</a> wyrażającą się w błędnym uznaniu przez Sąd Rejonowy w Elblągu, iż pozwany nie wykazał, iż umowa kredytowa z dnia 20 sierpnia 2007 roku została zawarta w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, pomimo ewidentnych dowodów w tym zakresie,</p> <p>3) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> wyrażającą się zupełnym brakiem odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do podnoszonych przez pozwanego zarzutów wyartykułowanych w piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r., nakazujących oddalenie powództwa wobec braku jego wykazania przez powoda.</p> <p>Wskazując na powyższe pozwany wniósł o zmianę wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu za pierwszą i drugą instancję według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu wskazano, że powód zainicjował postępowanie w niniejszej sprawie wnosząc pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na poparcie swoich twierdzeń powód umieścił na liście dowodów: wyciąg z ksiąg banku, wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru oraz umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 30 września 2011 r. W uzasadnieniu tego pisma powód nie wskazuje już wyciągu ksiąg banku, a wymienia jedynie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu. W tym stanie rzeczy dopuszczenie przez Sąd wskazanych w piśmie powoda z dnia 15 września 2014 r. dowodów w sposób zasadniczy zmieniło stan sprawy. W świetle orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 09 października 2009 roku, sygn. akt III CZP 65/2009, a przede wszystkim w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2011 roku, sygn. akt P <span class="anon-block">(...)</span> dotyczących <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041461546" title="Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546 (art. 194)">art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych</a> wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu nie ma mocy dokumentu urzędowego w postępowaniu cywilnym. Jak wskazał zarówno Trybunał Konstytucyjny, jak i Sąd Najwyższy w wyżej wskazanych orzeczeniach wyciąg z ksiąg funduszu jest jedynie dowodem tego, iż miała miejsce cesja wierzytelności. Nie jest natomiast dowodem wskazującym na istnienie danej wierzytelności. Skarżący argumentował, że to na powodzie, i to już na etapie składania pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, leżał obowiązek wykazania, iż wierzytelność zapisana w księgach rachunkowych funduszu w rzeczywistości istnieje, a ponadto wykazania jej wysokości, podmiotu zobowiązanego. Obowiązek ten ciążył na powodzie tym bardziej, iż jest podmiotem zawodowo zajmującym się tego typu działalnością, a przede wszystkim reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika. Zdaniem pozwanego powodowi nie przysługiwało uprawnienie do powołania w piśmie z dnia 15 września 2014 r. nowych twierdzeń i dowodów.</p> <p>Odnosząc się do drugiego podniesionego zarzutu pozwany wskazał, że Sąd Rejonowy w Elblągu błędnie uznał, iż umowa zawarta dnia 20 sierpnia 2007 r. nie była obarczona wadą oświadczenia woli, powodującą jej nieważność. Zdaniem skarżącego wykazał on, iż podpisał ją, będąc w momencie jej podpisania, oraz przed jej podpisaniem i po jej podpisaniu w stanie permanentnego upojenia alkoholowego. Zaznaczono, że stwierdzenie wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, iż: „wiedziałem, że podpisuję umowę kredytową" nie zostały wypowiedziane przez pozwanego (vide: 37 min nagrania protokołu rozprawy z dnia 15 kwietnia 2015 roku). Twierdzenia te znajdują swoje potwierdzenie również w zeznaniach świadków, w szczególności <span class="anon-block">G. J.</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span> oraz <span class="anon-block">M. J. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </p> <p>Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne i wyprowadzone na ich podstawie wnioski są trafne, wobec czego należało przyjąć je za własne bez potrzeby procesowej ponownego ich przedstawiania w niniejszym uzasadnieniu. Odnieść natomiast należało się jedynie do tych ustaleń i ocen, które zostały zakwestionowane w apelacji.</p> <p>Wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 3;art. 207 § 7)">art. 207 § 3 i § 7 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2)">art. 217 § 2 k.p.c.</a>, których celem jest koncentracja materiału dowodowego w sprawie. Ma rację apelant, że w pozwie i w odpowiedzi na pozew strony powinny zawrzeć wszelkie twierdzenia i wnioski dowodowe na potwierdzenie swoich racji. Nie ulega wątpliwości, że w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 3)">art. 207 § 3 k.p.c.</a> ,,dalsze pisma przygotowawcze” (inne niż odpowiedź na pozew) mogą być składane tylko wtedy, gdy zdecyduje o tym przewodniczący ( przed pierwszym terminem wyznaczonym na rozprawę) lub (w toku sprawy) sąd, przy czym przyjęto, że pismo przygotowawcze złożone z naruszeniem tej reguły będzie podlegało zwrotowi ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 7)">art. 207 § 7 k.p.c.</a>). Zaakcentować jednak trzeba, że bez zezwolenia przewodniczącego lub sądu istnieje możliwość złożenia pisma przygotowawczego, które zawiera wyłącznie wnioski dowodowe. Jak zauważono w piśmiennictwie, pismo w zakresie, w jakim przekracza dopuszczalny wyjątek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 3;art. 207 § 3 zd. 2)">art. 207 § 3 zdanie drugie</a>, powinno podlegać częściowemu zwrotowi, bez fizycznego odesłania pisma stronie (porównaj: Przemysław Telega, Komentarz do art. 207 Kodeksu postępowania cywilnego, Lex). W niniejszej sprawie przywołane w apelacji pismo procesowe z dnia 15 września 2014 r., wniesione zostało jako wykonanie zarządzenia Przewodniczącego z dnia 25 lipca 2014 r. wzywającego do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych pozwu. W piśmie w tym rzeczywiście poszerzono argumentację z pozwu, ale również złożono wnioski dowodowe o dopuszczenie dowodu z dokumentów, w tym z <span class="anon-block">umowy kredytowej nr (...)</span> z dnia 20 sierpnia 2007 r. z harmonogramem spłaty rat, z dokumentów zawartych w aktach sprawy VII <span class="anon-block">(...)</span> Sądu Rejonowego w Gdyni oraz w aktach komorniczych KM<span class="anon-block">(...)</span>.W takiej sytuacji, zdaniem Sądu Okręgowego, brak było podstaw do zwrócenia tego pisma w zakresie wniosków dowodowych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 7)">art. 207 § 7 k.p.c.</a> W zakresie, w jakim pismo to zawierało wnioski dowodowe Sąd powinien był natomiast rozważyć czy istnieją podstawy do pominięcia zawartych w nim wniosków dowodowych jako spóźnionych w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 6)">art. 207 § 6 k.p.c.</a> Zgodnie z tym przepisem sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznawaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Zdaniem Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie nie było podstaw do pominięcia tych dowodów, gdyż strona powodowa uprawdopodobniła, że uwzględnienie tych dowodów, z uwagi na ich charakter oraz etap postępowania, nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Oczywistym jest bowiem, że przeprowadzenie dowodów z dokumentów nie mogło spowodować zwłoki w przeprowadzeniu postępowania, tym bardziej, że w momencie wpływu wniosku o przeprowadzenie tych dowodów nie był wyznaczony nawet pierwszy termin rozprawy. Dlatego też podniesione w apelacji zarzuty naruszenia 207 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3;§ 7)">§ 3 i § 7 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2)">art. 217 § 2 k.p.c.</a>, należy uznać za nieuzasadnione.</p> <p>Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów ,,wyartykułowanych w piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r., nakazujących oddalenie powództwa wobec braku jego wykazania przez powoda”. Przypomnieć trzeba, że w piśmie tym pozwany podniósł, iż powód nie złożył w pozwie dowodów, że wierzytelność zapisana w księgach rachunkowych funduszu w rzeczywistości istnienie. Zauważyć należy, iż pozwany nie kwestionował ani faktu zawarcia umowy kredytowej, ani też skutecznego nabycia przez powoda wierzytelności od banku, z którym pozwany zawarł umowę. Powyższe wynika z wyraźnego stanowiska pozwanego zaprezentowanego przez jego pełnomocnika na rozprawach z dnia 17 grudnia 2014 r. ( k. 105) oraz z dnia 18 lutego 2015 r. ( k. 122). Z tych względów Sąd Rejonowy, kierując się stanowiskiem pozwanego, w sposób poprawny ograniczył się do wskazania, że okoliczności te nie były przez pozwanego kwestionowane.</p> <p>Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, uznając, że pozwany nie wykazał, iż umowa kredytowa z dnia 20 sierpnia 2007 r. została zawarta w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dla skuteczności zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, w jaki sposób sąd naruszył opisane kryteria przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Tymczasem pozwany oparł uzasadnienie swojego zarzutu o własne przekonania co do oceny dowodów i znaczenia poszczególnych faktów, bez odniesienia się do przyczyn, dla których uważa dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę dowodów za nielogiczną czy sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego, a tym samym dyskwalifikującą dokonane ustalenia faktyczne. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji bez naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, dokonał oceny dowodów z zeznań świadków <span class="anon-block">G. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (2)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span>, jak i z zeznań pozwanego, wyprowadzając z nich prawidłowy wniosek, że materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, że umowa kredytowa jest nieważna. Z materiału dowodowego wynikało, że decyzja o zawarciu umowy kredytowej nie była podjęta ad hoc, a przeciwnie była decyzją podjętą po kilku spotkaniach z <span class="anon-block">M. O.</span>, który przekonywał pozwanego do jej zawarcia. Pozwany pamiętał miejsce, w którym sporna umowa została podpisana, w czyjej obecności była podpisana. Sama zaś okoliczność, że znajdował się on pod wpływem alkoholu nie powoduje jeszcze spełnienia przesłanki nieważności umowy, na którą pozwany się powołuje. Stan wyłączający świadomość to - najogólniej rzecz ujmując - brak rozeznania, niemożność rozumienia zachowań własnych i zachowań innych osób, niezdawanie sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania. Stan taki musi przy tym wynikać z przyczyny wewnętrznej, a więc ze stanu, w jakim znajduje się osoba składająca oświadczenie woli, a nie z okoliczności zewnętrznych, w jakich osoba ta się znalazła. W ocenie Sądu Okręgowego, przedstawione wyżej okoliczności wskazują, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> podejmował działania zmierzające do zawarcia umowy kredytu i ostatecznie zawarł tą umowę mając rozeznanie czego chce dokonać, a występujący u niego stan nie wyłączał świadomego podjęcia decyzji i wyrażenia woli w dniu 20 sierpnia 2007 r. W świetle przedstawionych rozważań, nie zachodziła więc po stronie jego oświadczenia woli wada, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 82)">art. 82 k.c.</a> Brak było zatem podstaw do uznania, że umowa kredytu z dnia 20 sierpnia 2007 r., którą <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zawarł z powodem była nieważna.</p> <p>Z tych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację jako bezzasadną.</p> </div>