V Ka 1262/15

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt V Ka 1262/15</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie o sygn. akt: II K 326/15 Sąd Rejonowy w Kutnie uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. F.</span> za winnego popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a> i wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie na okres próby 3 lat oraz orzekł na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46§2 kk</a> w kwocie 2000 zł. Sąd Rejonowy wyeliminował natomiast z przypisanego oskarżonemu zarzutu działanie w warunkach czynu chuligańskiego.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator. Skarżący, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427§1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">438 pkt 1 kpk</a> zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów zebranych w sprawie i błędnym przyjęciu, że występek popełniony przez oskarżonego nie miał charakteru chuligańskiego. W konsekwencji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie <span class="anon-block">M. F.</span> za winnego zarzucanego mu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a§1 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje</strong>.</p> <p>Apelacja, w takim kształcie, w jakim została złożona, nie mogła zostać uwzględniona.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 434;art. 434 § 1)">art. 434§1 kpk</a>, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy. Sąd odwoławczy może orzec tylko w granicach zaskarżenia i tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym (…).</p> <p>Od podmiotu profesjonalnego, a takim jest prokurator, wymaga się zatem, aby chcąc zmiany zaskarżonego orzeczenia na niekorzyść oskarżonego, precyzyjnie i trafnie sformułował stawiane zarzuty. W analizowanej sprawie, skarżący powołał się na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 kpk</a>, który stanowi o naruszeniu prawa materialnego, następnie zarzucił naruszenie przepisu procedury, a z uzasadnienia apelacji wynika, że kwestionuje on prawidłowość ustaleń faktycznych sądu I instancji. Treść zarzutów jest zatem nie jasna i uwzględnienie apelacji prokuratora powodowałoby naruszenie gwarancji procesowych oskarżonego. Skarżący nie dostrzegł ponadto, że proste uwzględnienie środka odwoławczego, poprzez zmianę zaskarżonego orzeczenia było niedopuszczalne, albowiem prowadziłoby do wygenerowania wyroku sprzecznego z prawem. Z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 4)">art. 69§4 kk</a> wynika bowiem, że wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim sąd może zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Tymczasem w analizowanej sprawie karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu na okres 3 lat próby. Tego rozstrzygnięcia autor apelacji nie skarży, choć z akt sprawy szczególne okoliczności, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie, nie wynikają. Sąd odwoławczy z urzędu nie może tego rozstrzygnięcia zmienić, gdyż musiałby, poza zakresem apelacji, dokonać nowych, odmiennych i niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych i zaostrzyć karę, poprzez wymierzenie jej nowego rodzaju – tj. kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia. W konsekwencji zmieniony wyrok byłby sprzeczny z prawem – z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 4)">art. 69§4 kk</a>.</p> <p>Ponadto, co wydaje się najistotniejsze, z uzasadnienia apelacji wynika, że prokurator neguje ustalenie sądu meriti, że oskarżony nie działał bez powodu albo z oczywiście błahego powodu. Tym argumentom trudno odmówić słuszności, a cytowane poglądy doktryny zasługują na całkowitą aprobatę. Rzecz jednak w tym, że sąd I instancji, w pisemnym uzasadnieniu wyroku konstatuje także, iż<em> <!-- -->:” Jakkolwiek jego motywacja nie zasługuje na uwzględnienie, to jednak było to działanie z zemsty, czy też złości za to, że pokrzywdzony niewłaściwie zareagował na jego psy. Intencją oskarżonego nie było zaś przejawianie poczucia bezkarności, względnie lekceważenia porządku prawnego wobec publicznego otoczenia „</em> </p> <p>Sąd Rejonowy podkreślił zatem brak zamiaru dokonania występku o charakterze chuligańskim. Nie ulega wątpliwości, że dla przypisania sprawcy działania w warunkach czynu chuligańskiego, konieczne jest udowodnienie, że swym zamiarem obejmował on nie tylko znamiona umyślnego występku, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 21)">art. 115§21 kk</a>, ale także dodatkowe znamiona zawarte w tym przepisie – działanie publiczne, bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazywanie rażącego lekceważenia porządku prawnego. Sprawca musi zatem chcieć albo co najmniej godzić się na okazywanie rażącego lekceważenia porządku prawnego. Sąd Rejonowy dokonał oceny, w świetle której tego właśnie zamiaru, w tym zakresie, nie można oskarżonemu przypisać. Z oceną tą można by polemizować jedynie wtedy, gdyby w stawianych rozstrzygnięciu zarzutach, skarżący ją kwestionował. Tymczasem autor apelacji w ogóle się do tej kwestii nie odnosi. Zamyka to także drogę Sądowi Okręgowemu do analizowania tej kwestii, choć w kontekście rozpatrywanej sprawy, nie można <em> <!-- -->a priori</em> odmówić zasadności rozumowaniu sądu I instancji. Zamiaru bowiem się nie domniemywa, a z zebranych dowodów wprost on nie wynika, mimo, że obiektywnie wykluczyć go nie można.</p> <p>W tym stanie rzeczy, wobec oczywistych wadliwości złożonej apelacji i dokonanej przez sąd I instancji, niekwestionowanej w środku zaskarżenia oceny sfery zawinienia, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p> </div>