IV Ka 790/15

<p>Sygn. akt IV Ka 790/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Waldemar Majka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p> Magdalena Telesz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <span class="anon-block">B. C.</span> Prokuratora Prokuratury Okręgowej,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. J.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">F.</span> <span class="anon-block">(...)</span> r. w <span class="anon-block">O.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku</p> <p>z dnia 21 lipca 2015 r. sygnatura akt II K 464/14</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.  zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Sygnatura akt IV Ka 790/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Prokurator Rejonowy w Kłodzku wniósł akt oskarżenia przeciwko <span class="anon-block">Ł. J.</span> oskarżając go o to, że w dniu 09 maja 2012 roku w <span class="anon-block">K.</span>, województwa <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem <span class="anon-block">A. Ł.</span> w kwocie 7327 złotych poprzez wprowadzenie wymienionej w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez <span class="anon-block"> PHU (...)</span>, <span class="anon-block">ulica (...)</span>, z zawartej umowy na wykonanie robót budowlano – montażowych w postaci wymiany 9 sztuk okien PCV, czym działał na szkodę <span class="anon-block">A. Ł.</span> </p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 21 lipca 2015 roku (sygn. akt II K 464/14) Sąd Rejonowy w Kłodzku:</p> <p>I.  <span class="anon-block">Ł. J.</span> uznał za winnego tego, że w dniu 09 maja 2012 roku w <span class="anon-block">K.</span>, województwa <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7327 zł <span class="anon-block">A. Ł.</span>, poprzez wprowadzenie wymienionej w błąd co do możliwości wywiązania się przez <span class="anon-block"> PHU (...)</span>, <span class="anon-block">ulica (...)</span>, z zawartej umowy na wykonanie robót budowlano – montażowych w postaci wymiany 9 sztuk okien PCV, czym działał na szkodę <span class="anon-block">A. Ł.</span>, to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> wymierzył mu karę (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 kk</a> wykonanie orzeczonej wobec <span class="anon-block">Ł. J.</span> w punkcie I części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata:</p> <p>III.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> orzekł od <span class="anon-block">Ł. J.</span> obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 7327 złotych na rzecz pokrzywdzonej, <span class="anon-block">A. Ł.</span>;</p> <p>IV.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, wydatki poniesione w sprawie zaliczając na rachunek tegoż Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości zarzucając:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">Ł. J.</span> dopuścił się czynu opisanego w pkt. I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zebranego w sprawie materiału, a zwłaszcza z wyjaśnień oskarżonego oraz świadków: <span class="anon-block">A. L.</span>, <span class="anon-block">R. L.</span>, <span class="anon-block">M. S.</span>, <span class="anon-block">B. S.</span>, a także z akt komorniczych KM 230/12 i ugody z dnia 11.05.2012 r.;</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania, mianowicie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 kpk</a>, która miała wpływ na treść wyroku, a wynikającą z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego <span class="anon-block">Ł. J.</span> tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla niego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i popełnienia błędów w zakresie zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 1;art. 415 § 1 zd. 2)">art. 415§ 1 zd 2 kpk</a>, która miała wpływ na treść wyroku, polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> obowiązku naprawienia szkody poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. Ł.</span> kwoty 7 327 złotych (pkt. III zaskarżonego wyroku), podczas gdy roszczenie to było już przedmiotem postępowania cywilnego, a mianowicie prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 01.07.2014 r., wydanego przez Sąd Rejonowy w Kłodzku, I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt I Nc 2218/14 na kwotę 10.206,00 złotych od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. Ł.</span>,</p> <p>a podnosząc wskazane zarzuty wniósł o zmianę zaskarżony wyrok w całości przez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">Ł. J.</span> od popełnienia czynu opisanego w punkcie I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd okręgowy zważył:</em> </strong> </p> <p>apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelującego sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, który miał się sprowadzać do ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego. Skarżący w uzasadnieniu zarzutu wskazał, iż relacje przywołanych w zarzucie apelacyjnym świadków oraz akta komornicze KM 230/12 mają stanowić potwierdzenie braku zamiaru oszustwa u oskarżonego. Uzasadnienie zarzutu sprowadza się jedynie do streszczenia przebiegu egzekucji prowadzonej wobec oskarżonego i w żaden sposób nie prowadzi do zakwestionowania poprawności poczynionych przez sąd I instancji ustaleń. Powiązane z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art.4, 7, 410 i 424§1 kpk</a> nie zostały w żaden sposób uzasadnione, zaś sprowadzają się do wyrażenia dezaprobaty z powodu oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd I instancji. Sąd odwoławczy natomiast w pełni ocenę tę podziela.</p> <p>Aby nie powielać ujętej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji godzi się podkreślić jedynie, iż prowadzone w kwietniu i maju 2012 roku czynności egzekucyjne stanowiły efekt braku realizowania zaciągniętych przez oskarżonego zobowiązań i wystawienia tytułu egzekucyjnego z początkiem 2011 roku. Nie sposób zatem przyjąć aby w dniu zawierania umowy z pokrzywdzoną oskarżony nie był świadom swojej sytuacji majątkowej i zakresu wymagalnych roszczeń kierowanych przez wierzycieli do oskarżonego. Oskarżony podjął zatem działanie sprowadzające się do pozyskiwania środków w ramach zawieranych umów – w tym z pokrzywdzoną – celem zaspokajania zobowiązań już wymagalnych, co też i trafnie wyeksponowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k.345-346).</p> <p>Nie ulega również wątpliwości, iż oskarżony po nawiązaniu współpracy z <span class="anon-block"> przedsiębiorstwem (...)</span> uskuteczniał deklaracje, iż zaległe montaże zostaną zrealizowane, jednak okoliczność ta stanowi jedynie potwierdzenie, że deklaracje takie były czynione, do montażu okien u pokrzywdzonej jednakże nie doszło, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący. Nawet zresztą gdyby w okolicznościach niniejszej sprawy montaż taki miał miejsce, to zachowanie oskarżonego można by postrzegać w ramach zachowania po popełnieniu przestępstwa. Jeśli bowiem zaciągający zobowiązanie z oznaczonym terminem realizacji świadczenia już na etapie jego zaciągania zakłada że nie dochowa terminu, to kontrahent jest pokrzywdzonym w takiej sytuacji dokonując niekorzystnego rozporządzenia własnym świadczeniem licząc na spełnienie świadczenia drugiej strony w ustalonym terminie.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415)">art.415 kpk</a> godzi się zauważyć, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd zgodnie z którym <em> <!-- -->warunkiem zastosowania klauzuli antykumulacyjnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 5;art. 415 § 5 zd. 2)">art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k.</a> jest tożsamość podmiotowo-przedmiotowa roszczenia, o którym prawomocnie rozstrzygnięto w innym postępowaniu albo jest przedmiotem takiego postępowania, z roszczeniem dochodzonym w procesie karnym, np. w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46)">art. 46 k.k.</a>; brak takiej tożsamości między roszczeniami powoduje brak spełnienia przesłanki stanu rzeczy osądzonej, czy stanu sprawy w toku (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 listopada 2014 roku, IV KK 129/14). </em> </p> <p>Mając na względzie treść nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w Kłodzku z 1 lipca 2014 roku (sygn. akt I Nc 2218/14) stwierdzić należy, iż nastąpiła jedność przedmiotowa w zakresie dochodzonego roszczenia, jednakże ze względu na wadliwość oznaczenia firmy oskarżonego nie można mówić o jedności podmiotowej. Oskarżony bowiem prowadził działalność gospodarczą pod nazwą „<span class="anon-block">Ł. J.</span> <span class="anon-block"> PHU (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>”, zaś w wymienionym nakazie zapłaty oznaczono jedynie fragment firmy przedsiębiorcy, a mianowicie: „<span class="anon-block"> PHU (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>”.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 43(4))">art.43(4) <em> <!-- -->kc</em> </a> <em> <!-- --> firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych.</em> Co za tym idzie aby mówić o jedności podmiotowej roszczenia w nakazie zapłaty winien być wymieniony jako podmiot zobowiązany do zapłaty – oskarżony <span class="anon-block">Ł. J.</span>, co jednak nie zostało prawidłowo oznaczone. Nakaz zapłaty uprawomocnił się w takim kształcie i nie nadaje się do egzekucji wobec oskarżonego, który nie widnieje w nim jako pozwany. Wobec powyższego nie można uznać, iż o roszczeniu pokrzywdzonej względem oskarżonego prawomocnie orzeczono, dlatego tez brak powodów do zakwestionowania zasadności opartego o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art.46§1 kk</a> orzeczenia z punktu III dyspozycji zaskarżonego wyroku.</p> <p>Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego uzasadnia przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624§1 kpk</a> wobec sytuacji majątkowej w jakiej znalazł się oskarżony.</p> </div>