III Ca 1742/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1742/15 </strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z 10 września 2015 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu oddalił powództwo <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">S.</span> przeciwko <span class="anon-block">J. N.</span> o zapłatę.</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wniósł pozwany, zarzucając mu naruszenie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez przyjęcie, że powód nie udowodnił swojego roszczenia mimo, że wyliczył i wykazał je w sposób logiczny i wynikający z treści całego pozwu;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 3)">art. 207 § 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130)">art. 130 k.p.c.</a> poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie powoda do złożenia dalszych pism przygotowawczych w celu wyjaśnienia wątpliwości Sądu co do spornego faktu odbioru rat w miejscu zamieszkania pozwanego;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie dowolnej w miejsce swobodnej oceny materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, że powód nie zapewnił pozwanemu możliwości spłaty należności, dając wiarę twierdzeniom pozwanego, w sytuacji gdy pozwany nie kwestionował istnienia długu wobec powoda, a ponadto Sąd poczynił prawidłowe ustalenia co do istnienia zobowiązania pomiędzy stronami, lecz nie wyciągnął prawidłowych wniosków końcowych co do spornej wysokości roszczenia, oddalając powództwo w całości;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> poprzez lapidarne sporządzenie uzasadnienia wyroku, niepełne odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego, dokonanie pobieżnego ustosunkowania się do dowodów, na podstawie których Sąd Rejonowy wydał rozstrzygnięcie;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez błędną wykładnię.</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm prawem przepisanych, w tym także za instancję odwoławczą.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna.</p> <p>Przed przystąpieniem do omówienia zarzutów podniesionych w ramach apelacji należy wskazać, że zgłoszony w uzasadnieniu apelacji wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka <span class="anon-block">S. K.</span>, dopiero na tym etapie postępowania należało pominąć.</p> <p>Pozwany mógł powołać tenże dowód przed Sądem I Instancji. Mając bowiem na uwadze, że zeznania świadka <span class="anon-block">S. K.</span> miałby dotyczyć okoliczności spłaty przez pozwanego jego zadłużenia, apelujący jest profesjonalistą, dodatkowo reprezentowanym w postępowaniu przez fachowego pełnomocnika, uznać należało, że właściwym było zgłoszenie tego wniosku dowodowego już na wcześniejszym etapie postępowania.</p> <p>Należy podkreślić obowiązek apelującego powoływania wszystkich znanych mu faktów i dowodów już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Apelujący nie może skutecznie żądać uzupełniania postępowania dowodowego w postępowaniu apelacyjnym tylko dlatego, że sądził, że zaoferowany materiał będzie wystarczający dla pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia sprawy i świadomie zaniechał powoływania dalszych dowodów, a ostatecznie okazało się, iż Sąd pierwszej instancji w takim materiale faktycznym i dowodowym, jakim dysponował, nie wydał korzystnego dla niego orzeczenia.</p> <p>Przy okazji, nie sposób nie zauważyć rozbieżności między twierdzeniami samego apelującego, a okolicznościami, które miałby wykazać powoływany świadek. Apelujący sam wskazuje, że przedostatnia wpłata od przedstawiciela odbierającego raty w miejscu zamieszkania pozwanego miała miejsce w dniu 29 czerwca 2014 r. (czyli płatności do rąk przedstawiciela powoda odbywały się zgodnie z harmonogramem, biorąc pod uwagę łączną kwotę 378 zł spłaconych zobowiązań), zaś zgłoszony świadek <span class="anon-block">S. K.</span> miałby zeznawać, że już w dniu 15 czerwca 2015 r. stawił się w miejscu zamieszkania pozwanego w celu polubownego (po wielu próbach nawiązania osobistego kontaktu) rozwiązania sprawy i ustalenia płatności istniejącego zobowiązania, a więc wykazania zaniechania płatności przez pozwanego.</p> <p>Już sama powyższa sprzeczność wywołuje wątpliwość co do przydatności ww. wniosku dowodowego dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Odnośnie zaś zarzutów apelacji, Sąd Okręgowy uznał je za chybione.</p> <p>Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego.</p> <p>Przede wszystkim nie można uznać, że to Sąd Rejonowy miał wzywać powoda, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 3)">art. 207 § 3 k.p.c.</a>, do złożenia dalszych pism przygotowawczych w celu wyjaśnienia okoliczności odbioru rat w miejscu zamieszkania pozwanego. W świetle powołanego przepisu strona aż do zamknięcia rozprawy może składać pisma obejmujące wniosek o przeprowadzenie dowodu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 k.p.c.</a>).</p> <p>Skoro powód zaprzeczał wskazywanej w zeznaniach pozwanego okoliczności zaprzestania odbioru kolejnych rat pożyczki w miejscu zamieszkania pozwanego, winien przedstawić stosowne dowody na potwierdzenie tego, że jego przedstawiciele utrzymywali stały kontakt z pozwanym. Tymczasem, powód ani nie wykazał ostatnio wskazanej okoliczności, ani też nie wykazał, że strony umówiły się na zmianę formy płatności rat udzielonej pozwanemu pożyczki poprzez płatność na konto.</p> <p>Kontradyktoryjność procesu cywilnego wymaga, aby to strony wskazywały dowody dla wykazania swoich twierdzeń. Obowiązek udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>). W postępowaniu cywilnym regułą ta została powtórzona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, zgodnie z którym strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Bierność stron w tym zakresie nie zobowiązuje sądu, poza wyjątkowymi sytuacjami (które w niniejszej sprawie nie zachodzą), do działania w tym zakresie z urzędu.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę, zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że zawarta między stronami umowa pożyczki obowiązywała wciąż na warunkach w niej ustalonych oraz wynikających z dodatkowej umowy, stanowiącej integralną część umowy pożyczki. Tym samym żądanie uiszczenia zaległości, wbrew postanowieniom umowy, która wciąż obowiązywała, na rachunek bankowy powoda, było bezpodstawne. Powód może żądać zwrotu pożyczki zgodnie z warunkami umowy, tj. w ratach tygodniowych, zapewniając pozwanemu cotygodniową wizytę swego przedstawiciela w mieszkaniu pozwanego celem odbioru kolejnych rat pożyczki.</p> <p>Na marginesie należy wskazać, że w istocie powód nie udowodnił również wysokości dochodzonego roszczenia w zakresie wysokości opłaty z tytułu zabezpieczenia przedmiotowej pożyczki. Kwestionując powyższe stwierdzenie Sądu Rejonowego, apelujący ograniczył się w apelacji do przedstawienia argumentów przemawiających za dopuszczalnością wprowadzania do umowy opłaty za zabezpieczenie, w żaden sposób nie odnosząc się do jej wysokości podanej w pozwie (152,05 zł) oraz umowie pożyczki (483,47 zł).</p> <p>Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację jako nieuzasadnioną.</p> </div>