II Ca 486/15

<p>Sygn. akt II Ca 486/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <span class="anon-block">K.</span>, dnia 17 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="203"/> <col width="507"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Wojciech Vogt</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Marian Raszewski</p> <p>SSO Janusz Roszewski (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. w Kaliszu</p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie</strong> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">P. S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> Towarzystwu (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Krotoszynie</p> <p>z dnia 1 lipca 2015r. sygn. akt I C 56/15</p> <p>1.  oddala apelacje;</p> <p>2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>SSO Wojciech Vogt SSO Marian Raszewski SSO Janusz Roszewski</p> <p>Sygnatura akt II Ca 486/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 9 sierpnia 2013r. powód <span class="anon-block">P. S.</span> wniósł o zasadzenie od pozwanego <span class="anon-block"> Towarzystwa (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 8000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 8 czerwca 2013r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za skutki wypadku jakiemu uległ przy rozładunku towaru z pojazdu ubezpieczonego u pozwanego.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sad Rejonowy</strong> w Krotoszynie wyrokiem z dnia 1 lipca 2015 r. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 8 czerwca 2013r. do dnia zapłaty. Oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> do tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części uwzględniającej powództwo i rozstrzygającej o kosztach postępowania tj rozstrzygniecie <br/>w punkcie 1,3,4,5. Zarzucił obrazę przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksu postępowania cywilnego</a>,<br/>w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającym na przyjęciu, ze pozwany ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 10.12.2012r., że do zdarzenia doszło z przyczyn leżących po stronie ubezpieczonego, oraz co do skutków wypadku u powoda w aspekcie zdrowotnym i przyjęcie, iż w skutek wypadku doszło u powoda do powstania krzywdy uzasadniającej zasadzenie zadośćuczynienia. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 1)">art. 436 §1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435 k.c.</a> poprzez uznanie, iż w sprawie znajduje zastosowanie zasada ryzyka oraz, że pojęcie szkody przez ruch pojazdu obejmuje również szkody powstałe przy za- lub wyładunku pojazdu a także naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 §1</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 k.c</a> i art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […] przez uznanie, iż żądanie pozwu jest uzasadnione co do kwoty 5.000 zł.</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części<br/>i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów.</p> <p>Powód wniósł o oddalenie powództwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje.</strong> </p> <p>Apelację pozwanego uznać należy za bezzasadną.</p> <p>Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny. Wskazał dowody na których się oparł i przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie jest ocena dowolną i mieści się w granicach zastrzeżonej dla sądów swobodnej oceny dowodów. Taka ocena pozwala sądowi orzekającemu w oparciu o cały materiał zgromadzony w sprawie wysnuć wnioski o prawdziwości faktów, uznać spośród kilku równorzędnych dowodów niektóre tylko za przekonujące oraz wysnuć z zebranego materiału procesowego i wyników postepowania dowodowego wnioski, jakich żadna ze stron nie wysnuła.</p> <p>W oparciu o bezsporne dowody są ustalił, że doszło do pęknięcia śruby podtrzymującej amortyzatory klapy pojazdu w samochodzie ciężarowym należącym w dacie zdarzenia do <span class="anon-block">M. P.</span> prowadzącego działalność a ubezpieczonego w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, w wyniku którego to zdarzenia powód doznał szkody na zdrowiu.</p> <p>Z powyższej okoliczności i charakteru wykonywanej czynności przez powoda polegającej na załadunku towaru na ten pojazd nie wynika, że jego postój był związanych z innymi przyczynami i miał charakter trwały.</p> <p>Istota sporu w przedmiotowej sprawie, przy niepodważonych zarzutami apelacyjnymi okolicznościach faktycznych, sprowadza się do tego, jak należy definiować pojęcie ruchu pojazdu.</p> <p>W przedmiotowej sprawie z oczywistych względów ruch pojazdu należy definiować<br/>w oparciu o przepisy ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych tj w oparciu o art. 34 ustawy<br/>o ubezpieczeniach obowiązkowych.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego wykładnia systemowa przepisu art. 34 ust. 2 ustawy<br/>o ubezpieczeniach obowiązkowych, redakcja punktu 3 powołanego przepisu, a w szczególności powiązanie jedna hipotezą normy prawnej zatrzymania, postoju lub garażowania pojazdu oraz zrównanie skutków wynikających z każdej z tych sytuacji, o ile w ich trakcie powstała szkoda, daje podstawy do przyjęcia, że każdy zatrzymanie pojazdu bez względu na czas jego trwania, jak i to czy miało miejsce na trasie jazdy, czy też po osiągnięciu przez pojazd miejsca przeznaczenia, na potrzeby odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów, jest traktowany jako ruch pojazdu. W obecnie obowiązującym stanie prawnym odmienna wykładnia, przyjmowana w orzecznictwie na tle poprzednio obowiązujących przepisów w tym względzie, nie znajduje uzasadnienia, a jej zastosowanie mogło by prowadzić do sytuacji, że ten sam wyładunek lub wyładunek z pojazdu wykonywany poza drogą publiczną z włączanym silnikiem lub nie, determinowałby odpowiedzialność odszkodowawczą za ubezpieczonego. Taka definicja ruchu pojazdu wyłączająca od odpowiedzialności za szkody wyrządzone pojazdem w trakcie jego wyładunku i załadunku, gdy jego zatrzymanie związane było wyłącznie z powodu potrzeby wykonania tych czynności, a więc sytuacji uznawanych ze swej istoty za przedmiot, czy nawet cel ruchu pojazdu, li tylko z tej przyczyny, że zatrzymanie było poza obrębem drogi publicznej, jest nieuprawniona. Zakładając racjonalne działanie ustawodawcy, wykładnię prowadzącą do wyżej opisanych sytuacji należy więc uznać za niedopuszczalną.</p> <p>Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, w sprawie przedmiotowej mamy do czynienia<br/>z odpowiedzialnością pozwanego za szkodę powstałą podczas postoju pojazdu związanego<br/>z ruchem pojazdu objętego ubezpieczeniem OC komunikacyjnym pozwanego. Jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, a wobec nie wykazania przez pozwanego żadnej<br/>z przesłanek egzoneracyjnych, uzasadniało uznanie odpowiedzialności posiadacza pojazdu za szkodę na osobie.</p> <p>Z okoliczności faktycznych wynika logiczny wniosek co do adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy uszkodzeniem ciała jakiego doznał powód w trakcie wykonywania rozładunku pojazdu w wyniku uderzenia w głowę przez klapę pojazdu na skutek pęknięcia śruby podtrzymującej amortyzator tej klapy.</p> <p>Ta ocena Sądu I instancji odpowiedzialności pozwanego jest oceną logiczną, gdyż zgodnie<br/>z zasadami logiki z przedstawionych przesłanek wyprowadzenie takiego wniosku nie jest możliwe bez pogwałcenia reguł tej nauki – prawa implikacji logicznej.</p> <p>Rozumowanie przeprowadzone w apelacji w sposób ewidentny narusza te reguły logicznego wnioskowania i dlatego nie zasługuje na aprobatę.</p> <p>Także wysokość zadośćuczynienia odpowiada okolicznościom wypadku i jego następstwom, Ustalając wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia Sąd nie naruszył prawa materialnego, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> Zadośćuczynienie to jest odpowiednie. Ustalając jego wysokość Sąd wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, takie jak trwałość uszczerbku na zdrowiu, zakres cierpień fizycznych i psychicznych, czas niezdolności do pracy i związany tylko z tym czasem dyskomfort psychiczny.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> </div>