II Ca 487/15

<p>Sygn. akt II Ca 487/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <span class="anon-block">K.</span>, dnia 17 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="203"/> <col width="507"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Wojciech Vogt (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Marian Raszewski</p> <p>SSO Janusz Roszewski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. w Kaliszu</p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie</strong> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">W. K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Krotoszynie</p> <p>z dnia 18 maja 2015r. sygn. akt I C 75/15</p> <p>1.  oddala apelację,</p> <p>2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>SSO Wojciech Vogt SSO Marian Raszewski SSO Janusz Roszewski</p> <p>Dnia 21 grudnia 2015 roku</p> <p>II Ca 487/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">W. K.</span> wystąpił przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> o zapłatę 9.500 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 03 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty oraz obciążenie pozwanego kosztami procesu.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Krotoszynie</strong> wyrokiem z dnia 18 maja 2015 r. zasądził od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">W. K.</span> kwotę 3000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3 kwietnia 2013 r. W pozostałym zakresie powództwo oddalił i orzekł o kosztach postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację</strong> od tego rozstrzygnięcia złożyła pozwana zaskarżając wyrok w części, tj. w punkcie 1 i 3. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kodeks postępowania cywilnego</a> poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych sądowych z dziedziny ortopedii i chirurgii urazowej oraz psychologii, co doprowadziło do ustalenia nadmiernego zakresu krzywdy doznanej przez powoda na skutek zdarzenia z dnia 22 września 2012 r.</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kodeks postępowania cywilnego</a> poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że w przypadku powoda zachodzi w niniejszej sprawie wypadek szczególnie uzasadniony, przemawiający za odstąpieniem od obciążania powoda kosztami procesu.</p> </dd> </dl> <p>Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść wyroku:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445)">Art. 445</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 822)">art. 444, art. 822 kodeks cywilny</a> w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że odpowiednią sumę zadośćuczynienia za skutki zdarzenia z dnia 22 września 2012 r. stanowi łącznie kwota 5 500,00 zł, podczas gdy przy rozważeniu zakresu krzywdy doznanej przez powoda oraz wszelkich przesłanek, które należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu zadośćuczynienia odpowiedniego do następstw zdarzenia wywołującego krzywdę, stanowi ona sumę nieodpowiednią i znacząco wygórowaną,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">Art. 6 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny</a> poprzez przyjęcie, że powód dostatecznie wykazał, iż z uwagi na udział powoda w zdarzeniu z dnia 22 września 2012 r., należna jest dopłata zadośćuczynienia w kwocie 3 000,00 zł.</p> </dd> </dl> <p>W oparciu o te zarzuty wniosła o zmianę orzeczenia w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów za postepowania drugiej instancji.</p> <p>Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).</p> <p>Sąd Rejonowy – wbrew zarzutom zawartym w apelacji – prawidłowo ustalił zakres krzywdy jakiej doznał powód w wyniku wypadku w wyniku wypadku.</p> <p>Na skutek zdarzenia z dnia 22 września 2012 r. powód doznał złamania VII żebra po stronie prawej. Zastosowane leczenie doprowadziło do wygojenia się złamania bez następstw w postaci długotrwałego, jak i stałego uszczerbku na zdrowiu. Przeprowadzone badania nie wykazały żadnych odchyleń od stanu prawidłowego. Sam zespół bólowy nie potwierdzony badaniami klinicznymi czy badaniami dodatkowymi nie stanowi podstawy orzeczniczej.</p> <p>Po wypadku cierpienia powoda związane były ze złamanym żebrem VII po lewej stronie. Ich nasilenie było dość znaczne przez okres około 10 tygodni. Przez ten okres powód wymagał pomocy osób trzecich w wymiarze około 5 godzin dziennie. Przebyte złamanie żebra nie miało i nie będzie mieć wpływu na aktywność życiową powoda.</p> <p>Na skutek kolizji drogowej u powoda, poza urazami somatycznymi, wystąpiły reaktywne przemijające zaburzenia adaptacyjne, adekwatne zarówno co do czasu trwania, jak i prezentowanych objawów do przebytej sytuacji stresowej, jaką był wypadek. Zaburzenia adaptacyjne występowały u powoda w formie nasilonej przez okres około 2 miesięcy od zdarzenia i przejawiły się poprzez kłopoty ze snem, obniżony nastrój, skłonność do rozpamiętywania wypadku i analizowania jego przyczyn, lęk przed jazdą samochodem. Po tym czasie objawy uległy złagodzeniu. Powód nie odczuwał potrzeby leczenia psychiatrycznego. Za namową lekarza chirurga był na trzech wizytach u psychologa po których odczuwał poprawę w zakresie samopoczucia psychicznego. Obecnie powód nadal relacjonuje doznania o charakterze lękowym ale w ocenie biegłej z dziedziny psychologii nie maja one związku przyczynowo skutkowego z wypadkiem ale wynikają z jego sytuacji życiowej. Aktualnie funkcjonowanie powoda jest stabilne.</p> <p>Wszystkie swoje ustalenia Sąd oparł o opinie biegłych, którzy dokładnie opisali krzywdę jakiej doznał powód w wyniku wypadku. Ustalenia te są więc obiektywne i wynikające z wiedzy specjalistycznej.</p> <p>Sąd Rejonowy biorąc pod uwagę powyższe okoliczności trafnie ocenił, że odpowiednim zadośćuczynieniem jest kwota 5.500 zł. Należy podkreśli, że zdrowie jest najważniejszym dobrem człowieka i jego naruszenie musi być odpowiednio rekompensowane stosownie do doznanych urazów, cierpień zarówno fizycznych i psychicznych. Zadośćuczynienie nie może być symboliczne lecz musi pełnić swoja funkcję kompensacyjną.</p> <p>Ustalona przez Sąd Rejonowy kwota zadośćuczynienia nie narusza prawa materialnego, gdyż jest odpowiednia do doznanej przez powódkę krzywdy.</p> <p>Prawidłowe jest również orzeczenia o kosztach postepowania. W niniejszej sprawie bowiem suma zadośćuczynienia należy się powodowi zależała od oceny sądu. W takiej sytuacji zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> sąd może nie obciążyć powoda kosztami postepowania.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzec jak w sentencji.</p> </div>