II Cz 814/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Cz 814/15</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 17 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Janusz Kasnowski</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym z wniosku</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> </p> <p>z udziałem</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J. (2)</span> </strong> </p> <p>o podział majątku wspólnego</p> <p>na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sadu Rejonowego w Świeciu z dnia 29 września 2015r. w sprawie o sygn. I Ns 304/05 – w części dotyczącej obciążenia wnioskodawcy kosztami sądowymi tj. w jego punkcie 2 (drugim)</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1/</strong> oddalić zażalenie;</p> <p> <strong> <!-- -->2/</strong> zasądzić od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.</p> <p> <strong> <!-- -->II Cz 814/1 5 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 25 września 2014r. Sąd Rejonowy w Świeciu zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku <span class="anon-block">M. J. (1)</span> z udziałem <span class="anon-block">M. J. (2)</span> o podział majątku wspólnego z uwagi na niewykonanie przez strony ciążącego na nich obowiązku wykonania prac adaptacyjnych w budynku mieszkalnym stanowiącym przedmiot podziału, zgodnie z uprzednim postanowieniem tego Sądu ( tj. na podstawie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 6)">art. 177 § 1 pkt. 6 kpc</a> w związku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 13;art. 13 § 2)">art.13 § 2 kc</a>).</p> <p>Mając na uwadze, że w ciągu roku od daty zawieszenia postępowania ani wnioskodawca, ani uczestniczka nie złożyli wniosku o jego podjęcie, Sąd Rejonowy w Świeciu - postanowieniem z dnia 29 września 2015r. - umorzył postępowanie w sprawie (w punkcie 1); zasądził od wnioskodawcy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Świeciu kwotę 2 071,40 zł tytułem zwrotu połowy wydatków w sprawie (w punkcie 2) oraz rozstrzygnął o wynagrodzeniu pełnomocnika uczestniczki z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, której udzielił uczestniczce z urzędu.</p> <p>W uzasadnieniu tego postanowienia, a dokładniej w części dotyczącej zwrotu wydatków poczynionych w sprawie, a związanych z wynagrodzeniem biegłego sądowego <span class="anon-block">A. I.</span>, Sąd Rejonowy ograniczył swoje wywody do ogólnego odwołania się do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 1)">art. 520 § 1 kpc</a> (k.1147).</p> <p>W zażaleniu na postanowienie Sądu Rejonowego w części obciążającej kosztami sądowymi (wydatkami) wnioskodawca <span class="anon-block">M. J. (1)</span> domagał się jego uchylenia, choć z uzasadnienia zażalenia zdaje się wynikać, że w istocie wnosił o jego zmianę poprzez obciążenie tymi kosztami sądowymi uczestniczkę <span class="anon-block">M. J. (2)</span>. Twierdził bowiem, że to ona wnioskowała o dokonanie fizycznego podziału nieruchomości zabudowanej w sposób wskazany w opinii biegłego, czemu on był przeciwny. Co prawda fizyczny podział rzeczy jest preferowanym przez ustawodawcę sposobem wyjścia ze współwłasności, ale – w okolicznościach tej sprawy – uwzględnić należy, że to uczestniczka zobowiązała się do wykonania prac adaptacyjnych we własnym zakresie, czego ostatecznie nie uczyniła. W tym stanie rzeczy orzeczenie o kosztach sądowych w sprawie powinno nastąpił z uwzględnieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 3)">art.520 § 3 kpc</a> (zażalenie wnioskodawcy – k.1150).</p> <p>W odpowiedzi na zażalenie uczestniczka <span class="anon-block">M. J. (2)</span> domagała się jego oddalenia i zasądzenia od wnioskodawcy na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 1)">art.520 § 1 kpc</a> ustawodawca przewidział zasadę, że w postępowaniu nieprocesowym, a w takim toczyło się sprawa zainteresowanych, każdy uczestnik ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Dopiero, gdy uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć ten obowiązek na jednego z uczestników w całości (po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 2)">art. 520 § 2 lub 3 k.p.c.</a>).</p> <p>Zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że w sprawach tzw. działowych, do których należą także sprawy o podział majątku wspólnego, nie mamy do czynienia ze sprzecznością interesów uczestników (w ujęciu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 2;art. 520 § 3)">art.520 § 2 i 3 kpc</a>) i to niezależnie od tego, jaki sposób podziału majątku oni postulują i jakie wnioski składają tym względzie (por. choćby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010r. w sprawie o sygn. III Cz 47/10). W tej sprawie dodatkowo docenić należy okoliczność, że zarówno uczestniczka, jak i wnioskodawca (ten po zmianie postanowienia wstępnego) uzyskali uprawnienia do dokonania stosownych prac adaptacyjnych w budynku mieszkalnym, zgodnych z zaleceniami biegłego sądowego, a zatem oboje i w podobnym stopniu byli zainteresowani wyjściem ze współwłasności nieruchomości poprzez wyodrębnienie samodzielnych lokali mieszkalnych. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie pozostaje natomiast okoliczność, że to uczestniczka pierwsza wystąpiła z propozycją fizycznego podziału nieruchomości, skoro – jak skarżący sam wskazał w zażaleniu – jest to podstawowy (preferowany przez ustawodawcę) sposób wyjścia ze współwłasności (tu przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 211)">art.211 kc</a> stosuje się odpowiednio poprzez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 46)">art.46 kro</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 1035;art. n)">art.1035 i n. kc</a>).</p> <p>Z tych zasadniczych przyczyn Sąd odwoławczy oddalił zażalenie wnioskodawcy, jako nieuzasadnione (na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art.385 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2;art. 13;art. 13 § 2)">art. 397 § 2 i art. 13 § 2 kpc</a>). W przypadku postępowania zażaleniowego, w którym wnioskodawca domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez nałożenie obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na uczestniczkę, zachodziły uzasadnione podstawy do przyjęcia, że ich interesy były sprzeczne (w ujęciu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 3)">art.520 § 3 kpc</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 13;art. 13 § 2)">art.108 i art.13 § 2 kpc</a>). Dlatego też zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 150 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego Wysokość tych kosztów, stanowiących w istocie wynagrodzenie pełnomocnika Sąd ustalił z uwzględnieniem §13 ust. 2 pkt 1 i §6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. w Dz. U. 2013 r., poz. 461).</p> </div>