X K 174/14

<p>Sygn. akt X K 174/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny w składzie</p> <p>Przewodniczący: SSR Dorota Zabłudowska</p> <p>Protokolant: Mateusz Patelczyk</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszczu Gdańskim Marzeny Pawłowicz-Johnstone</p> <p>po rozpoznaniu w dniach 3.02.2015 r., 11.06.2015 r., 14.12.2015 r. sprawy:</p> <p>1) <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. W.</span> </strong>, córki <span class="anon-block"> (...)</span> z domu <span class="anon-block">H.</span>, <span class="anon-block">urodzonej (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>,</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->oskarżonej o to, że :</span> </p> <p>1.  w dniu 30 maja 2013 r. w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> kierowała groźby karalne pozbawienia życia wobec <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 k.k.</a> </strong> </p> <p>2.  w dniu 22 czerwca 2013 r. w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> kierowała groźby karalne pozbawienia życia wobec <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 k.k.</a> </strong> </p> <p>3.  w dniu 11 sierpnia 2013 r. w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> kierowała groźby karalne pozbawienia życia wobec <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, przy czym groźby te wzbudziły u zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 k.k.</a> </strong> </p> <p>4.  w okresie od 30 maja 2013 r. do 22 czerwca 2013 r. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonała znieważenia <span class="anon-block">N. W. (1)</span> poprzez używanie wobec wymienionej słów powszechnie uznawanych za obelżywe,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> </p> <p>2) <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. D.</span>,</strong> córki <span class="anon-block"> (...)</span> z domu <span class="anon-block">H.</span>, <span class="anon-block">urodzonej (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span>,</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->oskarżonej o to, że :</span> </p> <p>w okresie od 30 maja 2013 r. do 11 sierpnia 2013 r. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonała znieważenia <span class="anon-block">N. W. (1)</span> poprzez używanie wobec wymienionej słów powszechnie uznawanych za obelżywe,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> </p> <p>I.  uznaje oskarżoną <span class="anon-block">B. W.</span> za winną czynów zarzucanych jej w punktach 1-3 dotyczącej jej części aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że w ramach czynu 3 groziła pokrzywdzonej pobiciem i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33§1 i 3 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91§1 k.k.</a> wymierza jej karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda,</p> <p>II.  uznaje oskarżoną <span class="anon-block">B. W.</span> za winną czynu zarzucanego jej w punkcie 4 dotyczącej jej części aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że działała w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 2)">art. 216§2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33§1 i 3 k.k.</a> wymierza jej karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda,</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85§1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 §1 i 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91§2 k.k.</a> łączy orzeczone wobec oskarżonej <span class="anon-block">B. W.</span> kary grzywny wymierzone w punktach I-II wyroku i orzeka w ich miejsce karę łączną 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda,</p> <p>IV.  uznaje oskarżoną <span class="anon-block">D. D.</span> za winną zarzucanego jej czynu z tym ustaleniem, że działała w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 2)">art. 216§2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33§1 i 3 k.k.</a> wymierza jej karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda,</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 r., ze zm.) obciąża oskarżone kosztami postępowania: wydatkami w kwotach po 61,20 zł (sześćdziesiąt jeden 20/100 złotych) oraz opłatami: <span class="anon-block">B. W.</span> w kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych, <span class="anon-block">D. D.</span> w kwocie 80 zł (osiemdziesięciu złotych).</p> <p>X K 174/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> są siostrami <span class="anon-block">A. D.</span>. Przez długi czas zamieszkiwały same z matką <span class="anon-block">M. D. (1)</span> w <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>W 2013 r. <span class="anon-block">A. D.</span> związał się z <span class="anon-block">N. W. (1)</span> – córką swojego brata ciotecznego. <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> nie akceptowały tego związku, uważając go za kazirodczy.</p> <p>W dniu 30 maja 2013 r. <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">N. W. (1)</span> za zgodą <span class="anon-block">M. D. (1)</span> wprowadzali się do domu rodzinnego <span class="anon-block">A. D.</span> w <span class="anon-block">K.</span>. Gdy wnosili swoje rzeczy na piętro, w domu przebywała <span class="anon-block">D. D.</span>. Wyzywała <span class="anon-block">N. W. (1)</span> wulgarnymi słowami, mówiąc, że ma opuścić ich dom. Po jakimś czasie do domu wróciła <span class="anon-block">B. W.</span>. Wraz z <span class="anon-block">D. D.</span> wyzywały <span class="anon-block">N. W. (1)</span>. <span class="anon-block">B. W.</span> krzyczała do <span class="anon-block">N. W. (1)</span> w wulgarny sposób, że ma opuścić dom, bo w przeciwnym razie ją zabije. Popchnęła <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, która wpadła na komodę. <span class="anon-block">A. D.</span> wezwał policję. <span class="anon-block">B. W.</span> powiedziała również, że w nocy ich zabije i że zrzuci <span class="anon-block">N. W. (1)</span> ze schodów, gdy <span class="anon-block">A. D.</span> pójdzie do pracy.</p> <p> <span class="anon-block">N. W. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span> na noc zabarykadowali drzwi do pokoju, gdyż bali się, że <span class="anon-block">B. W.</span> będzie chciała skrzywdzić <span class="anon-block">N. W. (1)</span>.</p> <p> <span class="anon-block">N. W. (1)</span> obawiała się przebywać sama w domu <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, gdyż <span class="anon-block">N. W. (2)</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> wyzywały ją, gdy nie było w pobliżu <span class="anon-block">A. D.</span>. <span class="anon-block">N. W. (1)</span> pracowała w hurtowni. Nawet jeżeli pracowała w nocy, <span class="anon-block">A. D.</span> zabierał ją ze sobą do pracy i tam siedziała cały dzień. Dopiero gdy jej konkubent kończył pracę, przyjeżdżali razem do domu. <span class="anon-block">N. W. (1)</span> bała się sama wchodzić do domu. Gdy wracali razem, <span class="anon-block">N. W. (1)</span> kładła się spać, a potem znów jechała na noc do pracy. <span class="anon-block">A. D.</span> przynosił jej na górę miskę z wodą, żeby mogła się umyć bez schodzenia na dół. Gdy schodziła, <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> ją wyzywały i próbowały uderzyć. <em> <!-- -->/dowody: zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span> k. 2-5, 11, 30-31, 175-177;</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">A. D.</span> k. 7-8, 56, 178-179;</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">D. D.</span> k. 53, 172-173</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">B. W.</span> k. 25-26, 173-174/</em> </p> <p>Gdy <span class="anon-block">N. W. (1)</span> wróciła do domu w <span class="anon-block">K.</span> w dniu 21 czerwca 2013 r., znów była awantura i wyzwiska wobec niej ze strony sióstr konkubenta. W dniu 22 czerwca 2013 r. około 13:00 <span class="anon-block">N. W. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span> wrócili razem do domu. <span class="anon-block">N. W. (1)</span> czekała w samochodzie, bo wiedziała, że <span class="anon-block">B. W.</span> ma jechać z dzieckiem do babci. Ponieważ <span class="anon-block">B. W.</span> nie wychodziła, <span class="anon-block">A. D.</span> podjął decyzję, że wchodzą do domu. <span class="anon-block">A. D.</span> wszedł pierwszy, <span class="anon-block">N. W. (1)</span> za nim. <span class="anon-block">B. W.</span> w wulgarny sposób kazała jej opuścić dom i próbowała chwycić ją za włosy. <span class="anon-block">A. D.</span> przytrzymał <span class="anon-block">B. W.</span>, która odgrażała się, że pobije <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, krzyczała, że ma ona nie wychodzić z pokoju, bo zepchnie ją ze schodów i zabije. <span class="anon-block">N. W. (1)</span> bardzo obawiała się gróźb <span class="anon-block">B. W.</span> i jej agresji.</p> <p> <em> <!-- -->/dowody: zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span> k. 2-5, 11, 30-31, 175-177;</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">A. D.</span> k. 7-8, 56, 178-179;</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">D. D.</span> k. 53, 172-173</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">B. W.</span> k. 25-26, 173-174/</em> </p> <p>W dniu 10 sierpnia 2013 r. doszło do awantury między <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> oraz <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span>, ich szwagrem, w trakcie której <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span> pobili oskarżone. Wyrokiem z dnia 4 września 2015 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku uznał <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span> za winnych tego czynu i odstąpił od wymierzenia im kary.</p> <p> <em> <!-- -->/dowód: kopia wyroku k. 233/</em> </p> <p>W dniu 11 sierpnia 2013 r. rano <span class="anon-block">N. W. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span> leżeli w łóżku przy otwartych oknach. <span class="anon-block">B. W.</span> w tym czasie stała przy furtce na posesję. Głośno powiedziała, żeby <span class="anon-block">N. W. (1)</span> nie wychodziła z domu, bo ją pobije. Tego dnia <span class="anon-block">B. W.</span> wyjeżdżała z posesji. Obie z <span class="anon-block">D. D.</span> wybierały się na pogotowie, by zrobić obdukcję po scysji z <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span>. <span class="anon-block">D. D.</span> podeszła do niej z dokumentami i powiedziała w wulgarny i obraźliwy sposób, że <span class="anon-block">N. W. (1)</span> nie będzie tam mieszkać i że ma opuścić ich dom.</p> <p> <em> <!-- -->/dowody: zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span> k. 2-5, 11, 30-31, 175-177;</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">A. D.</span> k. 7-8, 56, 178-179;</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">D. D.</span> k. 53, 172-173</em> </p> <p> <em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">B. W.</span> k. 25-26, 173-174/</em> </p> <p> <span class="anon-block">B. W.</span> nie przyznała się do zarzucanych jej czynów. Przyznała, iż wyzywała <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, jednakże zaprzeczyła, by jej groziła. Zdaniem oskarżonej to pokrzywdzona była winna zaistniałej sytuacji, bo żyła w grzesznym w mniemaniu oskarżonej związku ze swoim wujkiem.</p> <p> <em> <!-- -->/wyjaśnienia <span class="anon-block">B. W.</span> k. 25-26, 173-174/</em> </p> <p> <span class="anon-block">D. D.</span> w postępowaniu przygotowawczym nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, że wyzywała <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, jednak nie do niej, tylko do swojego brata <span class="anon-block">A.</span>, który żył z nią w kazirodczym związku. Obwiniała <span class="anon-block">N. W. (1)</span> o wszystkie problemy domowe. Przed Sądem <span class="anon-block">D. D.</span> wyjaśniła, że nie do końca przyznaje się do zarzucanego jej czynu. Przyznała, że mogła wyzywać <span class="anon-block">N. W. (1)</span> i że wyganiała ją z domu.</p> <p> <em> <!-- -->/wyjaśnienia <span class="anon-block">D. D.</span> k. 53, 172-173/</em> </p> <p>Żadna z oskarżonych nie była uprzednio karana.</p> <p> <em> <!-- -->/dane o karalności k. 29, 55/</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie w dużej mierze jest bezsporny. Obie oskarżone przyznały, że używały wyzwisk wobec <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, usprawiedliwiając jednocześnie swoje zachowanie niemoralnym ich zdaniem prowadzeniem się <span class="anon-block">N. W. (1)</span>. Kwestią sporną jest natomiast, czy <span class="anon-block">B. W.</span> groziła <span class="anon-block">N. W. (1)</span> pozbawieniem życia, do tego zachowania bowiem oskarżona się nie przyznała.</p> <p>Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">N. W. (1)</span>. Zeznania te są spójne, konsekwentne, zaś emocje świadka i obawa przed oskarżonymi – autentyczne. Zdaniem Sądu zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span> znajdują w pełni potwierdzenie w zeznaniach <span class="anon-block">A. D.</span>, jak również częściowo w wyjaśnieniach samych oskarżonych, które przyznały, że wyganiały ją z domu i wyzywały. <span class="anon-block">N. W. (1)</span> nie miała żadnego powodu, by składać zeznania niekorzystne dla oskarżonych, nie pozostawała z nimi w konflikcie przed wprowadzeniem się do <span class="anon-block">K.</span>, a po zamieszkaniu w domu <span class="anon-block">M. D. (1)</span> starała się unikać oskarżonych, zaś na ich zaczepki reagowała ucieczką, a nie agresją.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span> również w części, w której podała ona, że <span class="anon-block">B. W.</span> groziła jej pozbawieniem życia i pobiciem. Nie przekonała Sądu argumentacja <span class="anon-block">B. W.</span>, że z zewnątrz nie można rozpoznać osób przebywających za oknem pomieszczenia zajmowanego przez <span class="anon-block">N. W. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span>. Oskarżona wiedziała, że brat z konkubiną przebywają w domu i w swoim pokoju, dlatego też nie musiała ich widzieć, żeby kierować groźby i wyzwiska pod adresem <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, zwłaszcza że była podenerwowana scysją z <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span>, która miała miejsce poprzedniego dnia (wraz z siostrą udawała się do lekarza, by uzyskać obdukcję).</p> <p>Zdaniem Sądu <span class="anon-block">N. W. (1)</span> nie przejawiała skłonności do konfabulacji lub nadmiernego obciążania winą którejkolwiek z oskarżonych. W swoich zeznaniach różnicowała ich zachowania, wskazując, że <span class="anon-block">B. W.</span> jej groziła i wyzywała ją, zaś <span class="anon-block">D. D.</span> jedynie ją wyzywała.</p> <p>Sąd uznał również za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">A. D.</span>. Świadek jest bratem oskarżonych, brak jest podstaw do przypuszczeń, że składałby zeznania je obciążające, o ile nie polegałyby na prawdzie. Zważyć należy, iż w toku całego postępowania świadek konsekwentnie zeznawał, że jedynie <span class="anon-block">N. W. (1)</span> była obiektem wyzwisk i gróźb, podając, że on sam nie był wyzywany przez siostry. Zeznania świadka noszą znamiona spontanicznych i szczerych. Zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span> i <span class="anon-block">A. D.</span> znajdują potwierdzenie również w zeznaniach osoby postronnej – <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span>, sąsiada, który zeznał, że słyszał wyzwiska kierowane przez oskarżone wobec <span class="anon-block">N. W. (1)</span>. Zdaniem Sądu zeznania tego świadka zasługują na wiarę, nie wykazywał on tendencji, by opowiadać się po którejkolwiek ze stron konfliktu.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <span class="anon-block">W. P.</span> – funkcjonariusza Policji, jednakże zeznania te miały drugorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia, gdyż świadek nie pamiętał, czy słyszał groźby, czy też ich nie słyszał, ani kto te ewentualne groźby mógł wypowiadać.</p> <p>Podobnie bez znaczenia okazały się zeznania sąsiadów stron – <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">Ł. S.</span>, <span class="anon-block">K. S.</span> i <span class="anon-block">I. S.</span>. Poza informacjami o konflikcie i awanturach w domu <span class="anon-block">M. D. (1)</span> świadkowie nie posiadali wiedzy przydatnej dla ustalenia stanu faktycznego. W szczególności z twierdzeń świadków, że nie słyszeli wyzwisk i gróźb ze strony oskarżonych w kierunku <span class="anon-block">N. W. (1)</span> nie można wywodzić wniosku, że zdarzenia takie nie miały miejsca. Groźby i wyzwiska mogły być wypowiadane wewnątrz budynku, poza zasięgiem słyszenia sąsiadów lub pod ich nieobecność w domu. Pamiętać przy tym należy, iż same oskarżone przyznały, iż wyzywały pokrzywdzoną.</p> <p> <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, <span class="anon-block">J. K.</span> oraz <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> skorzystali z prawa do odmowy składania zeznań, dlatego też ich zeznania nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie, gdyż zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, zgodnie z obowiązującymi przepisami.</p> <p>Mając na uwadze przeprowadzone w sprawie dowody, Sąd przypisał oskarżonym sprawstwo zarzucanych im czynów, z tym zastrzeżeniem, iż uznał, że w dniu 11 sierpnia 2013 r. <span class="anon-block">B. W.</span> groziła <span class="anon-block">N. W. (1)</span> pobiciem, nie zaś pozbawieniem życia. Zdaniem Sądu, mając na względzie zeznania <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, <span class="anon-block">A. D.</span>, <span class="anon-block">M. Ś. (2)</span>, uznać należy, iż we wszystkich wskazanych w akcie oskarżenia datach <span class="anon-block">B. W.</span> groziła <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, ponadto obie siostry od dnia wprowadzenia się <span class="anon-block">N. W. (1)</span> do domu ich matki, czyli 30 maja 2013 r. co najmniej do dnia 11 sierpnia 2013 r. przy każdej okazji obrzucały <span class="anon-block">N. W. (1)</span> wulgarnymi wyzwiskami, żądając jej wyprowadzki. Zważywszy agresywną postawę <span class="anon-block">B. W.</span>, jej groźby w ocenie Sądu mogły i wzbudziły u pokrzywdzonej obawę, że zostaną spełnione.</p> <p>Zważywszy konsekwencję, z jaką oskarżone atakowały werbalnie pokrzywdzoną, uzasadnione jest przekonanie, iż działały one w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czego konsekwencją było przyjęcie kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>Zachowaniem swoim oskarżone doprowadziły do swoistego zaszczucia pokrzywdzonej (unikanie pobytów w domu, przesiadywanie mimo zmęczenia i nocnych zmian w miejscu pracy konkubenta z obawy przed spotkaniem z oskarżonymi, mycie się w pokoju). Sąd uznał, iż niezwykle trafna była decyzja Prokuratora, by objąć ściganiem z urzędu czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216§1 k.k.</a> Argumentacja obrony, że oskarżone obawiały się <span class="anon-block">A. D.</span> i dlatego nie mogły zachowywać się niewłaściwie wobec pokrzywdzonej, zdaniem Sądu jest nietrafna. Właśnie dlatego, że oskarżone nie ośmielały się zaatakować brata, swoją złość i frustrację odreagowywały na <span class="anon-block">N. W. (1)</span>, która nie potrafiła się obronić i reagowała jedynie unikaniem oskarżonych.</p> <p>Wymierzając oskarżonym karę Sąd kierował się dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> </p> <p>Jako okoliczność łagodzącą Sąd poczytał oskarżonym ich uprzednią niekaralność.</p> <p>Jako okoliczność obciążającą Sąd poczytał oskarżonym znaczny stopień społecznej szkodliwości ich czynów wyrażający się w dotkliwych skutkach, jakie ich zachowanie wywołało u pokrzywdzonej. Kierując się źle pojętym poczuciem moralności, ubzdurały sobie, że związek ich brata z daleką kuzynką jest kazirodczy i nie bacząc na wolę swojej matki, która wyraziła zgodę na zamieszkanie <span class="anon-block">N. W. (1)</span> w jej domu, zamieniły w piekło życie niewinnej dziewczyny, obrzucając ją nieuzasadnionymi wyzwiskami, zaś <span class="anon-block">B. W.</span> – również groźbami, których <span class="anon-block">N. W. (1)</span> mogła realnie się obawiać.</p> <p>Wymierzając karę oskarżonym, Sąd miał na względzie, iż obie są matkami małych dzieci, dlatego też kara ograniczenia wolności mogłaby być dla nich zbyt dotkliwa, wiązałaby się bowiem z koniecznością pozostawienia dzieci w domu pod opieką innych osób. Przestępstwa oskarżonych zostały popełnione w gronie rodzinnym, w ramach konfliktu na tle moralnym, dlatego też Sąd uznał, iż mimo naganności zachowań oskarżonych wymierzenie im kary pozbawienia wolności, choćby z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, byłoby rozstrzygnięciem zbyt surowym.</p> <p>Z powyższych względów Sąd wymierzył obu oskarżonym kary grzywny.</p> <p>Sąd wymierzył <span class="anon-block">B. W.</span> za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191§1 k.k.</a> grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych, zaś za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216§1 k.k.</a> – 80 stawek dziennych po 10 złotych. Wysokość stawki dziennej odzwierciedla niski poziom dochodów oskarżonej. Oskarżona jest osobą młodą, zdolną do pracy, zdaniem Sadu grzywna w powyższych kwotach nie przekracza jej możliwości finansowych.</p> <p>Z tych samych względów Sąd wymierzył <span class="anon-block">D. D.</span> za przypisany jej czyn taką samą karę jak <span class="anon-block">B. W.</span> za analogiczny czyn – 80 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda.</p> <p>Mając na uwadze, iż czyny oskarżonej <span class="anon-block">B. W.</span> zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, skierowane były przeciwko podobnym dobrom prawnym, Sąd wymierzył jej karę łączną 150 stawek dziennych po 10 złotych – z przewagą zasady absorpcji.</p> <p>Nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych Sąd obciążył je tymi kosztami i wymierzył im opłaty zgodnie z obowiązującymi przepisami.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSR Dorota Zabłudowska</em> </strong> </p> </div>