I C 228/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 228/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 17 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="193"/> <col width="518"/> </colgroup> <tr> <td> <p> Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR Małgorzata Żelewska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Justyna Gronda</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>sprawy z powództwa<strong> <!-- --> Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>-17 w <span class="anon-block">G.</span> </strong> </p> <p>przeciwko<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> i <span class="anon-block">D. R.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  zasądza solidarnie od pozwanych <span class="anon-block">A. G.</span> i <span class="anon-block">D. R.</span> na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>-17 w <span class="anon-block">G.</span> kwotę 5.598,95 zł (pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych 95/100) z odsetkami ustawowymi od kwot:</p> <p>- 159,97 zł od dnia 12 listopada 2010r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 grudnia 2010r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 stycznia 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 lutego 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 marca 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 12 kwietnia 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 maja 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 czerwca 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 12 lipca 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 sierpnia 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 września 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 października 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 listopada 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 grudnia 2011r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 stycznia 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 lutego 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 marca 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 kwietnia 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 maja 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 12 czerwca 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 lipca 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 sierpnia 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 września 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 października 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 13 listopada 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 grudnia 2012r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 stycznia 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 12 lutego 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 12 marca 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 kwietnia 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 maja 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 czerwca 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 lipca 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 sierpnia 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>- 159,97 zł od dnia 11 września 2013r. do dnia zapłaty;</p> <p>II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>III.  zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 1505 zł (tysiąc pięćset pięć złotych) tytułem kosztów procesu;</p> <p>IV.  nakazuje ściągnąć od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 2.809,70 zł (dwa tysiące osiemset dziewięć złotych 70/100) tytułem zwrotu kosztów opinii biegłego tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt I C 228/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód Wspólnota Mieszkaniowa przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>–17 w <span class="anon-block">G.</span> domagał się zapłaty solidarnie od <span class="anon-block">A. G.</span> i <span class="anon-block">D. R.</span> prowadzących działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe (...) s.c.</span> <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">D. R.</span> kwoty 5.758,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami szczegółowo określonymi w pozwie za okres od października 2010r. do września 2013r.</p> <p>W uzasadnieniu wskazał, iż pozwani są współwłaścicielami lokalu niemieszkalnego w budynku powodowej wspólnoty mieszkaniowej na zasadzie wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej. Z tego tytułu zobowiązani są do uiszczania należności na pokrycie kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej, w tym funduszu remontowego. Powód wyjaśnił, iż od stycznia 2009r. stawka za lokal użytkowy została ustalona uchwałą z dnia 25.11.2008r. w wysokości 3,50 zł/m2, jednak pozwani nie zgadzają się z wysokością tej opłaty i uiszczają tą należność w obniżonej wysokości w kwocie 2,50 zł/m2. Nie zaskarżyli jednak spornej uchwały. Ponadto podwyższenie tej stawki związane było z koniecznością uzyskania zdolności kredytowej i brak jest możliwości jej obniżenia bez zgody banku. Pomimo licznych wezwań pozwani nie uiścili różnicy w tych opłatach.</p> <p> <em> <!-- -->(pozew k. 2 – 5). </em> </p> <p>Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 21 stycznia 2014r. Sąd Rejonowy w Gdyni (sygn. akt I Nc 1158/13) orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p> <em> <!-- -->(nakaz zapłaty k. 41). </em> </p> <p>W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwani zaskarżyli go w całości podnosząc, iż wytoczenie powództwa o zapłatę jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd, albowiem nie może być traktowane jako załatwianie bieżących spraw związanych z eksploatacją rzeczy. Zakwestionowali powództwo również co do wysokości twierdząc, iż powód nie wykazał, aby istniała jakakolwiek zaległość po ich stronie, wręcz przeciwnie w ich opinii posiadają nadpłatę. W ocenie pozwanych podwyższenie stawki za fundusz remontowy od lokali niemieszkalnych było nieuprawnione, gdyż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 12)">art. 12 ustawy o własności lokali</a> jest to możliwe jedynie gdy uzasadnia to sposób korzystania z rzeczy. Tymczasem w niniejszej sprawie powód uczynił to, aby zapewnić wspólnocie zdolność kredytową. Ponadto, kredyt ten został przeznaczony na ocieplenie budynku oraz wykonanie audytu energetycznego i dokumentacji technicznej, co nie ma związku z charakterem lokali. Pozwani zakwestionowali także ważność i poprawność uchwały ustalającej zwiększone stawki za fundusz remontowy, albowiem pozwanym nigdy nie został przedłożony projekt uchwały do głosowania. Nie zostali również zawiadomieni o podjęciu uchwały, gdyż informacja ta została skierowana na spółkę cywilną a nie do pozwanych jako wspólników i nie na ich adresy zamieszkania. Dlatego też twierdzenia o niezaskarżalności uchwały są bezprzedmiotowe, skoro pozwani jeszcze nie otrzymali uchwały. Ponadto podnieśli zarzut przedawnienia.</p> <p> <em> <!-- -->(sprzeciw k. 46 – 53).</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Pozwani <span class="anon-block">D. R.</span> i <span class="anon-block">A. G.</span> od października 2008r. są współwłaścicielami <span class="anon-block">lokalu niemieszkalnego numer (...)</span> kl. 15 – 17 położonego w budynku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> - 17 w <span class="anon-block">G.</span> na zasadzie wspólności łącznej jako wspólnicy spółki cywilnej. Z tego tytułu są członkami powodowej wspólnoty mieszkaniowej</p> <p> <em> <!-- -->(okoliczność bezsporna)</em> </p> <p>W dacie nabycia przez pozwanych w/w lokalu tj. w 2008r. stawka z tytułu funduszu remontowego obowiązywała w wysokości 3,50 zł/m2 od lokalu użytkowego.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: uchwała nr 3/2008 k. 77, lista obecności k. 76, plan gospodarczy k.75) </em> </p> <p>W dniu 25 listopada 2008r. członkowie powodowej wspólnoty podjedli uchwałę nr 8/2008 na mocy której ustalili stawkę za fundusz remontowy począwszy od stycznia 2009r. w wysokości 3,50 z/m2 od lokalu użytkowego i 2,50 zł/m2 od lokalu mieszkalnego. Informacja o podjęciu przedmiotowej uchwały została pozwanym wysłana listem poleconym na adres prowadzonej działalności gospodarczej.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód uchwałą k. 21, informacja wraz dowodem nadania k. 32) </em> </p> <p>W dniu 29 lutego 2009r. członkowie powodowej wspólnoty podjedli uchwałę nr 1/2009 na mocy której zatwierdzili roczne sprawozdanie finansowe za rok 2008. oraz uchwałę nr 2/2009r. na podstawie której zatwierdzono roczny plan gospodarczy na rok 2009r. przewidujący opłatę z tytułu funduszu remontowego od lokali użytkowych w wysokości 3,50 zł/m2. Pozwana <span class="anon-block">D. R.</span> była obecna podczas zebrania i wyraziła zgodę na obie powyższe uchwały.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: lista obecności k. 82, uchwały k. 83 i 84, plan gospodarczy k. 80, roczne sprawozdanie k. 81)</em> </p> <p>Korespondencja do pozwanych kierowana była na adres prowadzonej przez nich działalności gospodarczej i dostarczana osobiście pozwanym przez administratora, bądź wrzucana do skrzynki. Takim adresem posługiwali się też pozwani kierując pisma do powoda.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: zeznania <span class="anon-block">E. D.</span> w charakterze strony powodowej k. 99 – 100 i 104 – 105, zeznania powódki <span class="anon-block">D. R.</span> k. 105 - 106)</em> </p> <p>Powodowa Wspólnota obciążała pozwanych miesięcznymi opłatami z tytułu funduszu remontowego w wysokości 3,50 zł/m2. Za okres od października 2010r do września 2013r. pozwani zalegają z zapłatą kwoty w łącznej wysokości 5.758,92 zł.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: opinia biegłego sądowego <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">B.</span> k. 172 - 180, uzupełniająca opinia biegłego sądowego <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">B.</span> k. 201 - 206)</em> </p> <p>Do chwili obecnej uchwała ustalająca wyższe stawki za fundusz remontowy obowiązuje. Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 30 października 2013r.</p> <p> <em> <!-- -->(okoliczności bezsporne)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za wiarygodne i w pełni przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy złożone przez powoda dokumenty m.in. w postaci planów gospodarczych i podjętych uchwał o wysokości miesięcznych naliczeń za lokale znajdujące się w budynku powodowej wspólnoty mieszkaniowej oraz dowodów wpłat i zestawie rocznych zaległości. W tym miejscu wskazać należy, iż w ocenie sądu złożenie przedmiotowych dowodów nie można uznać w żadnym wypadku za spóźnione. Pozwana bowiem dopiero w swoich zeznaniach zakwestionowała sposób rozliczenia wskazując, iż dokonywała ona wpłat na fundusz remontowy w różnej wysokości również w podwyższonej jak też, iż powód dokonywał zaliczeń w inny sposób niż wynikam to z dowodów wpłat, co uzasadniało w ocenie sądu złożenie przez powoda dalszej dokumentacji rozliczeniowej w tym zakresie. Należy jednak podkreślić, iż ze złożonych przez powoda do odpowiedzi na sprzeciw dokumentów wynikała już wysokość należnej opłaty za fundusz remontowy w spornym okresie, które co istotne nie ulegała zmianie. W związku jednak z tym, iż pozwani zakwestionowali zestawienia roczne wpłat i naliczeń przedkładając zestawienia otrzymane od powoda, z których wynikają rozbieżności w naliczeniach sald lub wpłatach w spornym okresie sąd dopuścił dowód z opinii biegłego celem ustalenia czy pozwani rzeczywiście posiadają nadpłatę czy niedopłatę z tytułu rozliczeń za fundusz remontowy w spornym okresie. W ocenie sądu złożona opinia w pełni zasługuje na wiarę, albowiem została ona sporządzona fachowo i rzetelnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Nadto analiza opinii prowadzi do wniosku, iż jej treść jest jasno i logicznie umotywowana, nie zawiera żadnych elementów mogących wzbudzić wątpliwości Sądu co do jej rzetelności, stąd nie ma podstaw do kwestionowania wniosków w niej zawartych. Biegła przy tym w opinii uzupełniającej zgodnie z zarzutami powoda skorygowała błąd przyznając, iż doszło do omyłki z jej strony. W pozostałym zakresie opinia ta nie była właściwie kwestionowana co do meritum. Pozwani zarzucili bowiem jedynie, iż sąd niezasadnie dopuścił z urzędu ten dowód, a nie że wyliczenia tam dokonane przez biegłego są nieprawidłowe. W konsekwencji w ocenie sądu brak jest podstaw do podważenia sporządzonej opinii. W odniesieniu zaś do dopuszczenia dowodu z biegłego do spraw księgowości sąd zważył, iż wynikało to z trudności dokonania stosownych obliczeń samodzielnie przez sąd, który nie posiada wiedzy specjalistycznej w tym zakresie. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż pozwani nie przedłożyli dowodów wpłat opierając się jedynie na zestawieniach. W związku z tym zdaniem sądu uzasadnione było skorzystanie z pomocy biegłego, który mając dostęp do wszelkich dokumentów, zwłaszcza wpłat dokonanych przez pozwanych sporządził opinię, która podlega ocenie i weryfikacji sądu. Nadto sprzyja to większej przejrzystości dokonanych obliczeń.</p> <p>Sąd uznał również za wiarygodne zeznania pozwanej oraz <span class="anon-block">E. D.</span> przesłuchiwanej w charakterne strony powodowej, albowiem w/w osoby zeznawały w ocenie sądu w sposób szczery i zgodnie z posiadaną wiedzą, co koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tworzy spójny obraz zaistniałej sytuacji.</p> <p>W pierwszej kolejności sąd rozważał zarzut braku legitymacji procesowej czynnej powoda do wytoczenia niniejszego powództwa uznając, iż jest on chybiony. W ocenie sądu dochodzenie przez wspólnotę należności od swoich członków z tytułu kosztów zarządu, w tym funduszu remontowego nie stanowi czynności przekraczającej zwykły zarząd. Według bowiem utrwalonego poglądu przez czynności zwykłego zarządu rozumie się załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i zachowaniem jej w stanie niepogorszonym, a zatem również pobieranie miesięcznych zaliczek ustalonych uprzednio przez członków wspólnoty. Dopiero inne czynności, które się w tych granicach nie mieszczą, należą do czynności przekraczających zwykły zarząd. Ponadto należy wziąć pod uwagę, iż w art. 22 ust. 3 przedmiotowej ustawy, w którym wymieniono przykładowe czynności przekraczające zwykły zarząd jedynie powództwo przeciwko członkowi wspólnoty z art. 16 tejże ustawy zostało wymienione jako czynność przekraczająca zwykły zarząd. Z tych też względów zdaniem sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż wytoczenie niniejszego powództwa wymaga wyrażenia zgody przez właścicieli lokali powodowej wspólnoty mieszkaniowej czy też dodatkowego upoważnienia zarządu.</p> <p>Przesądziwszy powyższe sąd zważył, iż powództwo w niniejszej sprawie zostało oparte na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 13;art. 13 ust. 1)">art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali</a> zgodnie z którym właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, i jest obowiązany uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Zważyć należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 15;art. 15 ust. 1)">art. 15 ust. 1</a>, obowiązek właścicieli lokali uiszczania zaliczek w formie bieżących opłat płatnych miesięcznie jest ustawowo określonym sposobem pokrywania przez właścicieli lokali kosztów zarządu nieruchomością wspólną, na które składają się w szczególności wydatki i ciężary wymienione w art. 14 tejże ustawy. W konsekwencji nie ulega wątpliwości sądu, iż pozwani jako współwłaściciele lokalu niemieszkalnego zobowiązani są do ponoszenia kosztów utrzymania i eksploatacji przysługującego im lokalu jak też kosztów zarządu i utrzymania nieruchomości wspólnej.</p> <p>Pozwani zakwestionowali przy tym uchwałę ustalającą wyższą opłatę za fundusz remontowy podnosząc, iż podwyżka opłaty z tytułu funduszu remontowego i jej zróżnicowanie względem lokali użytkowych i mieszkalnych było nieuzasadnione, albowiem nie zachodzą żadne okoliczności, o których mowa w art. 12 ust. 3 w/w ustawy. Sąd zważył, iż wyższa stawka naliczana od lokali użytkowych w stosunku do lokali mieszkalnych została ustalona już w 2008r. uchwałą nr 3/2008 z dnia 12 marca 2008r., przy czym obejmowało to tylko rok 2008r., a pozwani nabyli sporny lokal dopiero w październiku 2008r. Następnie uchwałą z dnia 25 listopada 2008r. stawka w takiej samej wysokości tj. 3,50 zł/m2 została ustalona począwszy do stycznia 2009r. i nie została zmieniona w późniejszych latach. Podkreślić należy, iż pozwani wbrew swoim twierdzeniom zostali zawiadomieni o podjętej uchwale, o czym świadczy pismo powoda nadane do nich dnia 23.03.2009r. Ponadto na rozprawie w dniu 8 maja 2014r. powodowie oświadczyli, iż przesyłka ta nie została zwrócona jako niepojęta w terminie czy z uwagi na odmowę odbioru, czego pełnomocnik pozwanych nie zakwestionował. W konsekwencji w ocenie sądu uznać należało, iż pozwani zostali skutecznie zawiadomieni o treści spornej uchwały, której nie zaskarżyli w ustawowym terminie. Zwrócić przy tym należy, iż co prawda korespondencja kierowana była na lokal, w którym pozwani prowadzą działalność gospodarczą, to jednak jak wynika z okoliczności sprawy oraz zeznań samej pozwanej nie wskazywała ona powodowej wspólnocie innego adresu dla doręczeń a kwestię opłat uważała również za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto również kierując pisma do powoda wskazywała na adres prowadzonej działalności i nazwę prowadzonej firmy, a nie swój adres zamieszkania. Z tych też względów w ocenie sądu brak jest podstaw do uznania, iż pozwani nie zostali poinformowani o podjęciu spornej uchwały. Ponadto pozwana doskonale wiedziała o podwyższonej stawce z tytułu funduszu remontowego albowiem jak wynika z przedłożonych dokumentów uczestniczyła ona w zebraniu powodowej wspólnoty w lutym 2009r. i głosowała za zatwierdzeniem rocznego sprawozdania finansowego za rok 2008. oraz za zatwierdzeniem rocznego planu gospodarczego na rok 2009r. przewidującego opłatę za fundusz remontowy w wysokości 3,50 zł/m2. Również przedłożona przez pozwanych w maju 2009r. propozycja ugody świadczy o tym, iż pozwani zdawali sobie sprawę z obowiązującej stawki za fundusz remontowy, a pomimo tego przez szereg lat nie zrobili w tym kierunku żadnych kroków, aby podważyć sporną uchwałę.</p> <p>Ponadto, w ocenie sądu w niniejszej sprawie sąd nie jest upoważniony ani uprawniony do badania spornej uchwały pod kątem przesłanek określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 25;art. 25 ust. 1)">art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali</a> czyli m.in. jej sprzeczności z prawem czy naruszania przez nią interesów pozwanych czego domagają się pozwani, albowiem powyższe stanowiłoby w istocie obejście przepisów i zakreślonego w art. 25 w/w ustawy 6 tygodniowego terminu do podważenia podjętej uchwały. Mając zaś na względzie art. 25 ust. 2 w/w ustawy nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona uchwała podlega wykonaniu, chyba że sąd wstrzyma jej wykonanie do czasu zakończenia sprawy. Skoro w realiach niniejszej sprawy brak jest do dnia zamknięcia rozprawy jakiegokolwiek dowodu, że wykonanie spornej uchwały zostało wstrzymane, czy nawet, że powództwo o uchylenie spornej uchwały zostało skutecznie wniesione, brak jest podstaw do niezastosowania uchwały nr 8/2008 z dnia 25 listopada 2008r. ustalającej podwyższoną stawkę za fundusz remontowy względem lokali użytkowych tj. w wysokości 3,50 zł/m2.</p> <p>Reasumując, w ocenie sądu uchwała nr 8/2008 obowiązuje i zasadne było naliczenie w stosunku do pozwanych należności za fundusz remontowy w oparciu o stawkę ustaloną tej w uchwale. Mając zaś na względzie, iż stawka ta w spornym okresie nie ulegała zmianom pozwani miesięcznie zobowiązani byli uiszczać z tego tyłu kwotę 559 zł. W związku jednak z zarzutem pozwanej o nieprawidłowości w zarachowaniu wpłat sąd dopuścił dowód z opinii biegłego celem wyliczenia poprawności zarachowania wpłat i ustalenia czy pozwani posiadają zadłużenie z tego tytułu i w jakiej wysokości. Jak wynika z przedłożonej opinii powód prawidłowo, zgodnie ze wskazaniami pozwanych, dokonywał zarachowania poszczególnych wpłat. Nadto pozwana nie kwestionowała, iż dokonała jeszcze innych wpłat, które nie zostały uwzględnione przez biegłego w opinii. Tym samym sąd mając na względzie powyższe oraz dokonując weryfikacji wyliczeń biegłego w tym zakresie uznał, iż pozwana dokonując zapłaty uiszczała należność w wysokości 2,5 zł/m2 miesięcznie zamiast 3,50 zł/m2, co powoduje niedopłatę w wysokości łącznej 5.758,92 zł, czyli 159,97 zł za każdy kolejny miesiąc.</p> <p>Pozwani podnieśli jednak również zarzut przedawnienia. Sąd mając na względzie, iż powód domagał się należności za okres od października 2010r. do września 2013r. włącznie oraz fakt, iż pozew został złożony w niniejszej sprawie w dniu 30 października 2013r. uznał, iż należność za październik 2010r. uległa przedawnieniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż termin wymagalności zaliczki za październik 2010 nastąpił w dniu 11 października 2010r. Trzyletni termin przedawnienia o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> upłynął zatem z dniem 11 październik 2013., a zatem przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie. Z tych też względów łączną zaległość pozwanych należało pomniejszyć o kwotę roszczenia przedawnionego tj. 159,97 zł. W konsekwencji sąd w pkt. 1 wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 15;art. 15 ust. 1)">art. 15 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 13;art. 13 ust. 1;art. 14)">art. 13 ust. 1 i art. 14 ustawy o własności lokali</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a> zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę łącznie 5.598,95 zł wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia następnego po terminie płatności każdej kolejnej części miesięcznej zaliczki na poczet funduszu remontowego tj. od kwot 159.97 zł począwszy od listopada 2010r.</p> <p>W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu, o czym sąd orzekł w pkt. II wyroku na podstawie powyższych przepisów.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 4;§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 6 pkt 4 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz.U. 02.163.1349) i obciążył pozwanych jako stronę przegrywającą niniejszy proces kosztami postępowania w całości uznając, iż powód uległ swojemu żądaniu jedynie w nieznacznej części. Na zasądzoną kwotę składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 288 oraz wynagrodzenie pełnomocnika wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 1.217 zł.</p> <p>Nadto, w oparciu o art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust.1 i art. 83 i 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167 poz. 1398 z późn. zm.) Sąd w pkt. IV wyroku nakazał ściągnąć od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.809,70 zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa, na które składają się koszty opinii biegłego.</p> </div>