VIII Ga 376/15

<p>Sygnatura akt VIII Ga 376/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Krzysztof Górski</p> <p>Sędziowie: SO Anna Budzyńska (spr.)</p> <p>SR del. Kornelia Żminkowska</p> <p>Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Grygiel</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku w Szczecinie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">R. M.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 20 maja 2015 roku, sygnatura akt XI GC 434/14</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (jednego tysiąca dwustu złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <em> <!-- --> SR (del.)<span class="anon-block">(...)</span>SSO <span class="anon-block">(...)</span>SSO </em> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Sygn. akt VIII Ga 376/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, XI Wydział Gospodarczy zwolnił spod egzekucji prowadzonej na wniosek wierzyciela <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> we <span class="anon-block">W.</span> przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, <span class="anon-block">J. W.</span>, pod sygnaturą KM 137/14, należące do powoda <span class="anon-block">R. M.</span> rzeczy ruchome wskazane w protokole zajęcia z dnia 7 marca 2014 roku pod pozycją od 23 do 27 tj. dwie sztuki odtwarzacza <span class="anon-block"> (...)</span> 5000 <span class="anon-block">D.</span>, dwie sztuki odtwarzacza <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> 600 <span class="anon-block">P.</span>, elektor <span class="anon-block">P. (...)</span> oraz <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">E. C.</span> oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.905 zł tytułem kosztów procesu.</p> <p>Wyrok został wydany w sprawie, w której powód <span class="anon-block">R. M.</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841)">art. 841 k.p.c.</a> wniósł o zwolnienie spod egzekucji prowadzonej na wniosek pozwanej <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> we <span class="anon-block">W.</span> wskazanych ruchomości, podnosząc, że powyższe rzeczy są jego własnością, a zostały zajęte w toku egzekucji prowadzonej przez pozwanego przeciwko <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">R. S.</span> w pomieszczeniach, w których osoby te prowadziły działalność.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i wskazał, że powód wytoczył pozew po upływie miesięcznego terminu. Wskazał, że nieprawdopodobne jest, by powód będący DJ-em w klubie w lokalu dłużników nie miał wiedzy o dokonanym zajęciu ruchomości.</p> <p>Sądu I instancji ustalił, że powód jest właścicielem sprzętu w postaci dwóch sztuk odtwarzacza <span class="anon-block"> (...)</span> 5000 <span class="anon-block">D.</span>, dwóch sztuki odtwarzacza <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> 600 <span class="anon-block">P.</span>, elektora <span class="anon-block">P. (...)</span> oraz <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">E. C.</span>, które zakupił za kwotę 12.078 złotych w grudniu 2005 roku. Sprzęt ten służył mu do pracy w charakterze DJ – a w klubach. Powód pracował m.in. w klubie należącym do <span class="anon-block">T. B.</span> i korzystał w nim z własnego sprzętu. Pozostawiał sprzęt w lokalu do następnego terminu, w jakim grał, jeżeli nie miał w tym czasie innych zleceń. Ostatni raz powód użył sprzętu w <span class="anon-block"> klubie (...)</span> w weekend 7-8 marca. 4-5 dni później powód dowiedział się od personelu, że lokal został zamknięty i nie można do niego wejść. Sprzęt nie był mu wówczas potrzebny.</p> <p>W dniu 7 marca 2014 roku Komornik sądowy zajął rzeczy ruchome znajdujące się w lokalu <span class="anon-block">T. B.</span>, w tym sprzęt powoda. Dłużnicy występowali o wyłączenie m.in. rzeczy należących do powoda spod egzekucji jednak bezskutecznie. Komornik nie informował nigdy powoda o zajęciu rzeczy wskazanych przez dłużnika, jako własność <span class="anon-block">R. M.</span>.</p> <p>Podczas spotkania powoda z <span class="anon-block">T. B.</span>, który przyjechał do Polski z Anglii, powód został poinformowany o zajęciu jego rzeczy przez komornika. Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 roku, powód wezwał pozwanego do zwolnienia zajętych rzeczy spod egzekucji, do wezwania dołączył kopię faktury zakupu.</p> <p>Dokonując oceny prawnej powództwa w oparciu o normę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841)">art. 841 k.p.c.</a> Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione w całości. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841)">art. 841 k.p.c.</a> osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia spod egzekucji zajętego przedmiotu, jeżeli skierowana do niego egzekucja narusza jej prawa.</p> <p>Sąd Rejonowy podkreślił, że strony nie kwestionowały ani faktu prowadzenia egzekucji z rzeczy należących do powoda, ani wprost faktu, iż wskazane ruchomości stanowiły własność powoda. Okoliczności te ponadto powód wykazał zarówno przedkładając fakturę zakupu, jak i zeznaniami świadka <span class="anon-block">T. B.</span> oraz swoimi wyjaśnieniami.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany kwestionował jedynie terminowość wytoczenia powództwa. Powództwo o wyłączenie rzeczy spod egzekucji można – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841;art. 841 § 3)">art. 841 § 3 k.p.c.</a> wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa. Powód wskazywał w pozwie, iż dowiedział się o zajęciu w dniu 22 kwietnia 2014 roku, natomiast przeprowadzone dowody nie wykazały, by było to istotnie tego dnia. Sad Rejonowy podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału – zeznań świadka <span class="anon-block">T. B.</span> i powoda wynika, że wiedzę te uzyskał po 10 kwietnia. Wiązali to z datą przyjazdu <span class="anon-block">T. B.</span> do Polski. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania świadka i powoda były w pełni wiarygodne, zaś pozwany nie naprowadził żadnego dowodu, który mógłby tę wiarygodność podważyć. Przypuszczenia, że powód wiedział wcześniej, nie poparte żadnym dowodem, w świetle jednoznacznych zeznań świadka i strony, nie są wystarczające dla przyjęcia, że powód dowiedział się o zajęciu w dniu sporządzenia protokołu przez Komornika.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w całości.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1;art. 108 § 1 zd. 1)">art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>. Na poniesione przez powoda koszty złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 505 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 2400 zł, zgodnie z §6 pkt 5 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 2;§ 2 ust. 1;§ 2 ust. 2)">§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła :</p> <p>- naruszenie przepisów postępowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na pobieżnej ocenie dowodów z zeznań świadków i z dokumentów,</p> <p>- naruszenie prawa procesowego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 25)">art. 25 k.p.c.</a> poprzez zaniechanie sprawdzenia wartości przedmiotu sporu, podczas gdy pozwana w odpowiedzi na pozew, przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, zakwestionowała wartość przedmiotu sporu wskazaną przez powoda w pozwie.</p> <p>Wskazując na powyższe pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części – co do punktu II poprzez orzeczenie o kosztach procesu od prawidłowo ustalonej wartości przedmiotu sporu bądź o odstąpienie od obciążenia pozwanej kosztami i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje.</p> <p>Ponadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu z wydruku internetowego z profilu <span class="anon-block"> Klubu (...)</span> i wydruku internetowego z portalu Gazeta.pl na okoliczność ustalenia, czy po dniu 8 marca 2014 roku <span class="anon-block"> Klub (...)</span> nadal prowadził działalność oraz czy powód po dniu 8 marca 2014 roku prowadził w Klubie występy. Uzasadniając powyższy wniosek dowodowy pozwana wskazała, że nie miała możliwości powołania tych dowodów przed Sądem I instancji, gdyż nie miała o nich wiedzy. Skarżący wskazał, iż powyższe dowody podważają wiarygodność zeznań powoda, który zeznał że sprzęt pozostawił w Klubie, z uwagi na kolejne planowane imprezy w tym lokalu. Apelujący podniósł, iż z dowodów tych wynika, że w dniu 8 marca 2014 roku <span class="anon-block"> Klub (...)</span> kończył swoją działalność, o czym powód powinien wiedzieć. Pozostawienie w tej sytuacji sprzętu w lokalu budzi wątpliwości co do zeznań powoda w zakresie daty, w której miał powziąć wiedzę o zajęciu komorniczym.</p> <p>W zakresie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 25)">art. 25 k.p.c.</a> skarżący zarzucił, iż Sąd I instancji mimo zarzut pozwanego zgłoszonego w odpowiedzi na pozew nie sprawdził wartości przedmiotu sporu. Pozwana przedłożyła natomiast dokument, który znacząco odmiennie niż powód szacował wartość ruchomości zajętych przez Komornika Sądowego. Z przedłożonego operatu wynika, że w toku postępowania komorniczego wskazane ruchomości nie przedstawiały żadnej wartości.</p> <p>Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, aprobując w całości ustalenia i wnioski prawne Sądu Rejonowego.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego ustalenia faktyczne i ocena prawna zawarta w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, obejmująca dokonaną przez ten Sąd wykładnię zastosowanych przepisów prawa okazała się właściwa i nie budzi zastrzeżeń. Sąd II instancji w pełni akceptuje stanowisko Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne, czyniąc je integralną częścią poniższych rozważań.</p> <p>W odniesieniu do wniosku pozwanej złożonego w apelacji o uzupełnienie w ramach postępowania odwoławczego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do wniesionego środka zaskarżenia wskazać trzeba, że Sąd Okręgowy nie stwierdził - w świetle normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c.</a> - zaistnienia podstaw uzasadniających uwzględnienie powyższego wniosku. W myśl powołanego przepisu sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego strona pozwana nie wykazała, ażeby nie miała możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych przedstawionych w apelacji – jak twierdziła - w toku postępowania przed sądem pierwszej. Twierdzenia pozwanej, iż nie miała wówczas wiedzy o tych dowodach pozostają w całkowitej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem procesowym. Z dołączonych do akt sprawy akt komorniczych KM 137/14 wynika, że pełnomocnik pozwanego wiedzę o tych dowodach posiadał już w 2014 roku, w dniu 5 marca 2014 roku skierował bowiem do Komornika Sądowego wniosek o podjęcie czynności egzekucyjnych w stosunku do dłużników w <span class="anon-block"> Klubie (...)</span>, wskazując, że w dniu 8 marca 2014 roku ma się odbyć w tym lokalu ostatnia impreza i w związku z powyższym uznaje za uzasadnione przeprowadzenie egzekucji w tym terminie. Do pisma tego załączone zostały przez pełnomocnika pozwanego wskazane w apelacji wydruki z profilu Klubu i z portalu Gazeta.pl.</p> <p>W konsekwencji powyższe wnioski dowodowe podlegały pominięciu przez Sąd odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 k.p.c.</a>, z uwagi na brak spełnienia przesłanek z powyższego przepisu. Strona pozwana miała bowiem bez wątpienia możliwość powołania tych dowodów przed Sądem I instancji.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów skarżącej co do naruszenia prawa procesowego.</p> <p>Argumentacja dotycząca naruszenia prawa procesowego, odnosiła się w szczególności naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> W tym względzie skarżąca zarzucała przede wszystkim błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż powód zachował wskazany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841;art. 841 § 3)">art. 841 § 3 k.p.c.</a> miesięczny termin na wytoczenie powództwa, liczony od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa.</p> <p>Dokonując ponownej analizy sprawy Sąd Odwoławczy uznał, iż ustalenie Sądu I instancji, że powód dowiedział się o naruszeniu - przez dokonane przez Komornika Sądowego zajęcie - jego prawa do wskazanych ruchomości po dniu 10 kwietnia 2014 roku -znajduje potwierdzenie w materiale procesowym. Datę 10 kwietnia 2014 roku, kiedy jak wskazywał powód <span class="anon-block">T. B.</span> poinformował go o zajęciu jego sprzętu powód wiązał z datą przyjazdu świadka do Polski i urodzinami świadka. Okoliczności te potwierdził w swoich zeznaniach świadek <span class="anon-block">T. B.</span>.</p> <p>Skarżący - zdaniem Sądu odwoławczego w żaden sposób nie podważył dokonanej przez Sąd I instancji oceny powyższych dowodów, uznanych przez Sąd za wiarygodne. W szczególności nie naprowadził dowodów, które mogłyby swiadczyć, iż powód o zajęciu stanowiących jego własność ruchomości w lokalu należącym do dłużników <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">R. S.</span> dowiedział się wcześniej - jak twierdził pozwany - w dniu dokonania zajęcia tj. 8 marca 2014 roku.</p> <p>Podkreślić należy, iż z akt komorniczych nie wynika, aby Komornik zawiadomił powoda jako osobę trzecią o dokonanym zajęciu ruchomości powoda. Z tych też powodów zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sad Okręgowy uznał za nieuzasadniony. W konsekwencji wytoczenie powództwa przez powoda w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841;art. 841 § 1)">art. 841 § 1 k.p.c.</a> w dniu 30 kwietnia 2014 roku nastąpiło zatem – jak przyjął Sąd I instancji - z zachowaniem miesięcznego terminu przewidzianego w § 3 tego przepisu.</p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 25)">art. 25 k.p.c.</a> poprzez zaniechanie przez Sąd Rejonowy sprawdzenia wartości przedmiotu sporu – w ocenie Sądu Okręgowego - nie zasługiwał na uwzględnienie. Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187;art. 187 § 1;art. 187 § 1 pkt. 1)">art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> to do powoda należy określenie wartości przedmiotu sporu i tylko wtedy, gdy Sąd ma wątpliwości co do tego, że podana wartość jest wartością rzetelną, odpowiadającą rzeczywistemu stanowi rzeczy – ma obowiązek sprawdzenia wartości przedmiotu sporu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, wbrew stanowisku pozwanej, Sąd I instancji miał pełne podstawy do uznania, iż podana przez powoda wartość przedmiotu sporu została określona prawidłowo. Wartość zakupionego przez powoda sprzętu wynikała w sposób jednoznaczny z przedłożonej przez powoda faktury zakupu, gdzie wskazano cenę w wysokości 12.078 zł. Określenie przez powoda w pozwie wartości przedmiotu sporu na niższą kwotę tj. 10.100 zł wynikało natomiast z faktu użytkowania następnie przez powoda powyższego sprzętu. Twierdzenia, które skarżący przeciwstawiał prawidłowości określenia przez powoda wartości przedmiotu sporu odnosiły się do operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu Okręgowego samo wskazanie w operacie, że powyższe rzeczy nie przedstawiają żadnej wartości nie zostało w żaden sposób wyjaśnione i uzasadnione.</p> <p>Sąd Okręgowy zauważa, że pomimo iż pozwany twierdził, iż wskazane ruchomości nie przedstawiają żadnej wartości - złożył wniosek o przeprowadzenie egzekucji z tych rzeczy i podtrzymywał go w toku postępowania.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Sąd w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385 pkt. 1)">punkcie I</a> oddalił apelację pozwanej, uznając ją za niezasadną.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> Przyznana na rzecz powoda kwota w wysokości 1200 zł stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. 2002 rok, Nr 163, poz.1349 ze zm.).</p> <p>SSR (del.) <span class="anon-block">K. Ż.</span> SSO <span class="anon-block">K. G.</span> SSO <span class="anon-block">A. B.</span> </p> </div>