VI Ka 1169/15

<p>Sygn. akt VI Ka 1169/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Anna Zawadka</p> <p>Sędziowie: SSO Małgorzata Bańkowska (spr.)</p> <p>SSO Remigiusz Pawłowski</p> <p>Protokolant p.o. protokolant sądowy Anna Rusak</p> <p>przy udziale oskarżycielki prywatnej <span class="anon-block">C. Z.</span> </p> <p>po rozpoznaniu dnia 18 grudnia 2015 r. w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>sprawy <span class="anon-block">J. M.</span> córki <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">D.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a> </p> <p> <span class="anon-block">M. S.</span> syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycielkę prywatną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt IV K 1062/13</p> <p>utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżycielki prywatnej <span class="anon-block">C. Z.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża ją pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>SSO Remigiusz Pawłowski SSO Anna Zawadka SSO Małgorzata Bańkowska</p> <p>Sygn. akt: VI Ka 1169/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja oskarżycielki prywatnej <span class="anon-block">C. Z.</span> nie zasługuje na uwzględnienie w żadnym zakresie.</p> <p>Sąd rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, na podstawie której poczynił właściwe ustalenia faktyczne, wyprowadzając w oparciu o nie trafny wniosek, iż oskarżeni <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">M. S.</span> nie popełnili zarzucanego im czynu zabronionego, opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>. Wnikliwa analiza całości materiału dowodowego zebranego w sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia, iż Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w <span class="anon-block">W.</span> dopuścił się jakiegokolwiek błędu przy ustalaniu stanu faktycznego. Przesłanki, którymi sąd ten kierował się przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia znajdują pełne odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu, które zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną wyroku. Sąd rejonowy prawidłowo wskazał którym dowodom i w jakim zakresie dał wiarę, przedstawiając przy tym logiczny tok rozumowania przy wyciąganiu wniosków z poszczególnych okoliczności i zdarzeń zaistniałych w sprawie.</p> <p>Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że oskarżeni nie działali z zamiarem pomówienia oskarżycielki prywatnej. Odpowiadali jedynie na konkretne pytania przesłuchującego ich funkcjonariusza policji. Co więcej, odpowiedzi tych udzielali niepublicznie, bo w budynku Komendy Policji <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">B.</span>, jedynie w obecności funkcjonariusza prowadzącego przesłuchanie.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a> mówi nie o poniżeniu w ogóle, lecz "o poniżeniu w opinii publicznej", co oznacza, że chodzi tu nie tyle o urazę osobistych uczuć osoby pokrzywdzonej, ale o to, jak osoba pomówiona będzie postrzegana przez szeroki, nieokreślony krąg osób. Karalne jest więc takie pomówienie, które może prowadzić do upokorzenia danej osoby w opinii innych osób, spowodować, że inne osoby będą uważać pokrzywdzonego za osobę poniżoną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II KK 105/10).</p> <p>Należy również wskazać, że zeznania oskarżonych stanowiły w istocie ich własną ocenę przebiegu interwencji w której brali udział. Nie były to więc fakty, które jakkolwiek można byłoby zweryfikować pod kątem ich prawdziwości lub nieprawdziwości. Nadto, niezmiernie istotnym jest, że oskarżeni uzasadniali swoją opinię, opisując agresywne, nadpobudliwe i niezrozumiałe dla nich zachowanie <span class="anon-block">C. Z.</span> podczas ich interwencji w dniu 18 kwietnia 2013 r. Oskarżeni w treści swoich zeznań zastrzegli także, iż jest tylko ich subiektywna ocena stanu psychicznego <span class="anon-block">C. Z.</span>, a ponadto określili ją mianem „sprawiającej wrażenie chorej psychicznie” jedynie w znaczeniu potocznym, obiegowym – nie przypisując jej w żaden sposób jakiejkolwiek konkretnej choroby.</p> <p>Omawiane zachowanie oskarżycielki prywatnej zostało także potwierdzone w zeznaniach <span class="anon-block">M. O.</span> <span class="anon-block">R. O.</span>, którzy byli naocznymi świadkami zdarzenia oraz uczestnikami podjętej przez oskarżonych interwencji.</p> <p>Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego nie stanowią zniesławienia oświadczenia i wypowiedzi będące realizacją uprawnień opartych na prawie. Dotyczy to w szczególności krytycznych ocen wyrażonych w opiniach służbowych, skargach, pismach procesowych, krytyce naukowej, artystycznej itp. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2002 r., sygn. V KKN 435/00, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. IV KKN 331/00).</p> <p>Dodatkowo, jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r. – nie stanowi zniesławienia zarzut podniesiony w toku procesu sądowego pod warunkiem, że działanie sprawcy zmierza do obrony własnego interesu w sprawie oraz zarzut postawiony jest we właściwej formie i nie zmierza wyłącznie do poniżenia osoby, której został postawiony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt IV KK 75/07).</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy uznać, że zamiarem oskarżonych nie było pomówienie oskarżycielki prywatnej i poniżenie jej w opinii publicznej.</p> <p>Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a> jest przestępstwem umyślnym, w związku z czym konieczne jest wykazanie oskarżonemu, że działał z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym dokonania tego przestępstwa. Tymczasem, na podstawie ujawnionych w toku przewodu sądowego faktów w pełni zasadnym jest stwierdzenie sądu meriti, że zamiarem oskarżonych było jedynie złożenie zeznań w charakterze świadków w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko <span class="anon-block">C. Z.</span>.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, wobec braku podstaw do przypisania <span class="anon-block">J. M.</span> oraz <span class="anon-block">M. S.</span> odpowiedzialności za popełnienie czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>, sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok sądu rejonowego uniewinniający oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 3)">art. 636 § 1 i 3 kpk</a> obciążając nimi oskarżycielkę prywatną <span class="anon-block">C. Z.</span>.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616;art. 616 § 2)">art. 616 § 2 kpk</a> koszty te obejmują opłaty oraz wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. W związku z wymierzeniem oskarżycielce opłaty w wysokości 60 zł, jest ona zobowiązana pokryć pozostałe wydatki poniesione przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, o których mowa w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616;art. 616 § 2;art. 616 § 2 pkt. 2)">art. 616 § 2 pkt 2 kpk</a>.</p> <p>SSO Małgorzata Bańkowska SSO Anna Zawadka SSO Remigiusz Pawłowski</p> </div>