IV U 299/15

<p>Sygn. akt IV U 299/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2015r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="183"/> <col width="426"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSO Jacek Witkowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Marzena Mazurek</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. w Siedlcach na rozprawie</p> <p>odwołania <span class="anon-block">T. S.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>z dnia 23 lutego 2015 r. Nr <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p>w sprawie <span class="anon-block">T. S.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>o prawo do emerytury</p> <p>zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje <span class="anon-block">T. S.</span> prawo do emerytury od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.</p> <p>Sygn. akt IV U 299/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 23.02.2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">S.</span> odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">T. S.</span> przyznania prawa do emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)">§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8 poz. 43) albowiem ubezpieczony nie udowodnił na dzień 1.01.1999 roku 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Do tej kategorii zatrudnienia pozwany ZUS nie zaliczył okresu zatrudnienia w <span class="anon-block"> Odlewni (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> bez wskazania okresu, gdyż wnioskodawca nie przedłożył świadectwa pracy o jakim mowa w § 1 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia.</p> <p>Od decyzji tej odwołanie złożył <span class="anon-block">T. S.</span>, który wnosił o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury w wieku obniżonym. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony argumentował, iż nie może przedstawić stosownego świadectwa ponieważ jego zakład pracy nie istnieje. Ponadto twierdził, iż rodzaj pracy którą wykonywał kwalifikuje się jako praca w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisów resortowych jak i ustawy.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:</p> <p>Ubezpieczony <span class="anon-block">T. S.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> złożył w dniu 2.02.2015 r. wniosek do pozwanego Oddziału ZUS o przyznanie mu prawa do emerytury. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ rentowy uznał za udowodniony na dzień 1.01.1999 r. okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 25 lat 9 miesięcy i 22 dni w tym 12 lat 3 miesiące i 16 dni pracy w szczególnych warunkach. W związku z tym, iż ubezpieczony nie wykazał wymaganego prawem 15 letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, organ rentowy zaskarżoną decyzją z dnia 23.02.2015 r. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do emerytury w wieku obniżonym (k. 14 a.e.).</p> <p>W toku postępowania rozpoznawczego Sąd ustalił, iż ubezpieczony był zatrudniony od dnia 1.07.1985 r. w <span class="anon-block"> Odlewni (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> na stanowisku ślusarza remontowego (akta osobowe). Jego praca polegała na przeprowadzaniu remontów oraz usuwaniu awarii maszyn i urządzeń znajdujących się w hali produkcyjnej. Odlewnia staliwa zajmowała się wykonywaniem wyrobów głównie ze stali oraz żeliwa. Cały proces produkcyjny odbywał się w jednej hali. Ubezpieczony wykonywał swoją pracę w ramach brygady liczącej od 8 do 10 pracowników i pracownicy ci musieli być obecni cały czas na hali produkcyjnej. Urządzenia ze względu na wysokie temperatury i zapylenie ulegały częstym awariom. Wówczas brygada miała obowiązek niezwłocznie naprawę uszkodzonej maszyny, bądź pieca indukcyjnego w którym wytapiana była stal (zeznania ubezpieczonego k. 12v, 13 a.s., oraz zeznania świadków <span class="anon-block">W. M.</span> k. 13 a.s., <span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">S. W.</span> k. 20v, 21 a.s.). Niezależnie od bieżących napraw, brygada w skład której wchodził ubezpieczony wykonywała planowane remonty. W hali panowały trudne warunki pracy, gdyż panował tam duży hałas pracujących urządzeń, zapylenie oraz wysoka temperatura. Pracownicy otrzymywali dodatki za pracę w szkodliwych warunkach.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego jak i świadków co do rodzaju pracy którą wykonywał ubezpieczony w okresie swojego zatrudnienia w <span class="anon-block"> Odlewni (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>. Świadek <span class="anon-block">W. M.</span> był brygadzistą brygady w skład której wchodził ubezpieczony, pozostali świadkowie również byli zatrudnieni w tym samym okresie co ubezpieczony. Pierwszy z nich był mistrzem działu utrzymania ruchu, zaś drugi pracował na tym samym stanowisku w późniejszym okresie. Brygada funkcjonowała w ramach Działu Głównego Mechanika. Zeznania wymienionych osób są przekonywujące i spójne ze sobą. Dlatego też, Sąd przyjął, iż ubezpieczony pomimo, iż umowa o pracę i angaże płacowe wskazywały stanowisko ślusarza remontowego, które to stanowisko nie jest wymienione w wykazie A cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 7.02.1983 r. Nie jest bowiem podstawą do oceny czy dana praca była wykonywana w warunkach szczególnych nazwa stanowiska pracy lecz rodzaj wykonywanej pracy. W odniesieniu do ubezpieczonego bezsporne jest, iż pracował on przy odlewaniu staliwa i żeliwa, gdzie proces produkcyjny był usytuowany w jednej hali. Te czynności należą do kategorii pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu wykazu A dział III pkt. 21 – 23. Ubezpieczony wprawdzie nie wykonywał czynności bezpośrednio produkcyjnych, lecz jego zadaniem była naprawa tych urządzeń. Ten charakter pracy mieści się w pojęciu pracy w warunkach szczególnych o których mowa w dziale XIV pkt. 25 w zw. z powołanymi wyżej przepisami. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaistniała przesłanka aby okres od 1.07.1985 r. do 31.12.1998 r. zaliczyć ubezpieczonemu jako okres pracy w warunkach szczególnych. Po doliczeniu tego okresu do okresu pracy w warunkach szczególnych uznanego przez ZUS łączny staż zatrudnienia w warunkach szczególnych na dzień 1.01.1999 r. przekracza u wnioskodawcy znacznie wymagany próg 15 lat.</p> <p>Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14} § 2 kpc</a> zmienił zaskarżoną decyzją i przyznał prawo do emerytury w wieku obniżonym od daty ukończenia przez ubezpieczonego 60 roku życia.</p> </div>