II Ka 504/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 504/15 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 21 grudnia 2015 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Krystyna Święcicka</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>stażysta Renata Olędzka</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. O.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie</p> <p>z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 543/14</p> <p>utrzymuje wyrok w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 180,00 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 504/15</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. O.</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 04 września 2014 roku w <span class="anon-block">S.</span>, w powiecie <span class="anon-block"> (...)</span>, województwie <span class="anon-block"> (...)</span> znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,01 mg/l prowadzącym do stężenia 1,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> w ruchu lądowym,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015r. Sąd Rejonowy w Węgrowie:</strong> </p> <p>I. oskarżonego <span class="anon-block">A. O.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> skazał go na karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat;</p> <p>III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63 § 2 kk</a> na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania <span class="anon-block">prawa jazdy nr (...)</span> wydane przez Starostę <span class="anon-block"> (...)</span> od dnia 04 września 2014r. do dnia 24 czerwca 2015r.;</p> <p>IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 zł tytułem opłaty oraz obciążył go poniesionymi w sprawie wydatkami w kwocie 150 złotych.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który orzeczeniu zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> polegającą na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów w szczególności uznaniu za wiarygodny wynik badania oskarżonego na zawartość alkoholu alkometrem, w stosunku do którego brak było wiarygodnej informacji odnośnie jego sprawności i legalizacji oraz na poczynieniu ustaleń faktycznych na podstawie nie poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii świadectwa legalizacji tego alkometru, jak również rozstrzygnięciu nie usuniętych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego poprzez przyjęcie, że wynik badania alkometrem jest prawidłowy w sytuacji, gdy w aktach sprawy nie znajdowały się jakiekolwiek dokumenty pozwalające na zweryfikowanie jego sprawności;</p> <p>2.  rażącą niewspółmierność środka karnego, orzeczonego wobec oskarżonego, polegającą na orzeczeniu względem niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, podczas gdy okoliczności sprawy, w szczególności miejsce i czas czynu, postawa sprawcy oraz jego dotychczasowa niekaralność wskazują, iż zasadnym byłoby wymierzenie w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.</p> <p>Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługuje.</p> <p>Według Sądu Odwoławczego Sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> i pozwala na kontrolę odwoławczą prawidłowości rozstrzygnięcia. Tamże Sąd I instancji szczegółowo wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił, z jakich powodów na taką jego ocenę zasłużyły. W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy są prawidłowe i należy stwierdzić stanowczo, iż Sąd ten nie popełnił błędu, jaki zarzuca mu skarżący w swojej apelacji.</p> <p>W tym miejscu, ażeby nie powtarzać wszystkich argumentów przytaczanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy uznał za stosowne ograniczyć się tylko do wskazania najistotniejszych okoliczności, które przemawiają za uznaniem za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Węgrowie. Ustalenia te Sąd ten w głównej mierze oparł na wyjaśnieniach oskarżonego, który od początku postępowania w niniejszej sprawie nie kwestionował swojej winy i przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Relację zdarzenia wskazywaną przez oskarżonego potwierdzili zarówno funkcjonariusze policji w osobach <span class="anon-block">Ł. S.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span>, dokonujący kontroli oskarżonego, jak i znajomy <span class="anon-block">A. O.</span>, z którym uprzednio spożywał w lesie alkohol – <span class="anon-block">A. B.</span>. Nie ulega zatem wątpliwości, iż oskarżony w dniu 04 września 2014r. prowadził samochód osobowy po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości. Wprawdzie w apelacji obrońca oskarżonego podejmował próby wzruszenia wiarygodności dowodu w postaci urządzenia kontrolno-pomiarowego, którym dokonywano badania stanu nietrzeźwości oskarżonego w toku zdarzenia, jednakże próby te okazały się nieskuteczne. Podkreślić należy, że w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak też w końcowych wnioskach, obrońca nie kwestionował winy oskarżonego, a wcześniej świadectwa legalizacji. Obrońca oskarżonego podnosił w apelacji i na rozprawie odwoławczej, iż znajdujące się na k. 3 akt sprawy świadectwo wzorcowania urządzenia alkometru nie jest odpowiednio poświadczone za zgodność z oryginałem i jako takie nie może stanowić wiarygodnego dowodu obciążającego <span class="anon-block">A. O.</span>. Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowości i rzetelności przeprowadzonego wobec oskarżonego badania trzeźwości, a tym bardziej do legalności urządzenia użytego do przeprowadzenia tego badania. Sąd Odwoławczy celem rozstrzygnięcia wątpliwości co do legalności użytego wobec oskarżonego alkomentru przeprowadził odpowiedni dowód i uzyskał poświadczone za zgodność z oryginałem świadectwo wzorcowania analizatora wydechu typu Alkometr A 2.0 nr fabryczny 289/94.</p> <p>Sąd Odwoławczy nie podzielił stanowiska zaprezentowanego przez obrońcę na rozprawie odwoławczej, wg którego na przeszkodzie zaliczenia w poczet dowodów potwierdzonego za zgodność świadectwa legalizacji, które stanowi dowód niekorzystny dla oskarżonego, stoi wniesienie apelacji na korzyść oskarżonego.</p> <p>W czasie badania oskarżonego użyty alkometr miał świadectwo legalizacji, które zostało dołączone do akt, bez potwierdzenia za zgodność. Obrońca nie kwestionuje wiarygodności tej kserokopii ze względu na treść, podnosząc iż z powodu jej niepoświadczenia brak było informacji o sprawności urządzenia.</p> <p>W tym miejscu przytoczyć należy stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 4.12.2012 r III KKN 370/00 stwierdził, iż „kserokopia jest pismem wtórnym, równorzędnym z oryginałem i zgodnym z nim pod względem treści, jak i układu … stwierdza się, o ile nie zostanie zakwestionowana wiarygodność kserokopii, istnienie prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.” Z uzasadnienia tego wyroku wynika także, że nie zawsze wymagane jest poświadczenie zgodności kserokopii z oryginałem. W niniejszej sprawie nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż kserokopia świadectwa legalizacji nie była kwestionowana ze względu na treść, a nadto, iż fakt znajdowania się przez oskarżonego w stanie nietrzeźwości został potwierdzony innymi dowodami, o których była mowa wcześniej.</p> <p>Reasumując, Sąd Rejonowy zgodnie z zasadą obiektywizmu i zasadą swobodnej oceny dowodów po uprzednim ujawnieniu w toku rozprawy całokształtu okoliczności, po rozważeniu wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz wyczerpującym i logicznym uargumentowaniu swoich wywodów w motywacyjnej części wyroku dokonał ustaleń faktycznych, które pozostają pod ochroną prawa procesowego i zarazem jednoznacznie wskazują na konieczność przypisania <span class="anon-block">A. O.</span> sprawstwa w zakresie zarzucanego mu czynu.</p> <p>Odnosząc się do drugiego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego stwierdzić należy, iż z całkowitą aprobatą Sądu Odwoławczego spotkało się także rozstrzygnięcie dotyczące kary wymierzonej oskarżonemu, w tym także rozmiaru środka karnego. Wbrew stanowisku apelującego, Sąd I instancji wyrokując w niniejszej sprawie w odpowiednim stopniu uwzględnił wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksie karnym</a> (m.in. w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 56)">art. 56 kk</a>), w wyniku czego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych został orzeczony na okres adekwatny do stopnia winy sprawcy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Należy bowiem stwierdzić, iż w momencie zatrzymania <span class="anon-block">A. O.</span> zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziła do stężenia 1,11 mg/l, a więc ilość progową z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 16)">art. 115 § 16 kk</a> - decydującą o stanie nietrzeźwości i zarazem o uznaniu czynu za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> - przekroczyła aż o 1,72 ‰. Zdaniem Sądu Okręgowego, nagminność przestępstw tego rodzaju oraz zagrożenie, jakie sprowadzają dla życia i zdrowia innych osób nietrzeźwi uczestnicy ruchu drogowego wymaga zdecydowanej, a zarazem sprawiedliwej, reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też Sąd Odwoławczy nie skorygował wymiaru orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w sposób postulowany przez apelującego, uznając, iż pomimo uprzedniej niekaralności oskarżonego i jego przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, 2-letni wymiar orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego nie jest rażąco surowy. Wprawdzie jak wskazuje obrońca oskarżonego za okoliczność łagodzącą powinien być uznany fakt, iż <span class="anon-block">A. O.</span> przejechał krótki odcinek drogi w swojej macierzystej miejscowości, jednakże właśnie fakt bliskości jego miejsca zamieszkania, do którego po spożyciu alkoholu powinien był udać się pieszo i nie podejmować się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, stanowi o wyjątkowym lekceważeniu obowiązujących przepisów i lekkomyślności oskarżonego, co musiało spotkać się z odpowiednią dolegliwością ze strony Sądu celem uświadomienia <span class="anon-block">A. O.</span> naganności takiego postępowania. Wskazane wyżej okoliczności, zdaniem Sądu Okręgowego, wskazują także na to, iż adekwatnym okresem stosowania wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych będzie okres 2 lat, albowiem swą postawą oskarżony nie daje gwarancji, że może być pełnoprawnym i odpowiedzialnym uczestnikiem ruchu drogowego.</p> <p>Reasumując, tak orzeczona kara i środek karny, zdaniem Sądu Okręgowego, uwzględniają cele, jakie powinny spełniać, w szczególności przyczynią się do uświadomienia oskarżonemu zgubnego wpływu alkoholu na kierujących samochodem oraz uczynią zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dowodząc braku bezkarności dla tego typu zachowań. Wymierzona w ten sposób kara jest współmierna do stopnia jego zawinienia, wystarczająca do tego, by podziałała na oskarżonego powstrzymująco i uświadomiła mu nieuchronność poniesienia odpowiedzialności za naruszenie porządku prawnego. Spełni również swoje zadania w zakresie prewencji ogólnej, co do poszanowania prawa i kształtowania pozytywnych postaw.</p> <p>Sąd Okręgowy nie uwzględniając apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 czerwca 2015r.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r.</a> (<em> <!-- -->Dz.U. Nr 49, poz. 223 z 83r. z późń. zm.</em>), obciążając nimi oskarżonego.</p> <p>Z tych względów Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł, jak w wyroku.</p> </div>