V Ka 640/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V.2 Ka 640/15 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 22 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->V Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> SSO Sławomir Klekocki</p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant:</strong> Ewelina Grobelny</p> <p>w obecności ---</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy: <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">R. P.</span> /<span class="anon-block">P.</span>/,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">L.</span> i <span class="anon-block">W.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> </em> </strong> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Żorach</p> <p>z dnia 2 września 2015r. sygn. akt II W 494/15</p> <p>na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 §2 kpw</a>:</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>II.  obciąża obwinionego opłatą za II instancję w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych oraz zryczałtowanymi kosztami postępowania w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Sławomir Klekocki</em> </p> <p>Sygn. akt V.2 Ka 640/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 2 września Sąd Rejonowy w Żorach uznał <span class="anon-block">R. P.</span> za winnego tego, że w dniu 11 marca 2015 r. około godziny 21.00 w <span class="anon-block">Ż.</span> na <span class="anon-block">os. (...)</span> kierując samochodem marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, włączając się do ruchu z drogi stanowiącej dojazd do obiektu handlowego PU-7 nie udzielił pierwszeństwa przejazdu kierującemu samochodem m-ki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, zmuszając go do gwałtownego hamowania czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w kwocie 500 złotych. Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania w stosownej wysokości.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając wyrok w całości zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę przepisów prawa materialnego polegający na uznaniu winy obwinionego w oparciu o zeznania świadków , a nie treści obowiązujących powszechnie na terytorium Polski źródeł prawa. W oparciu o te zarzuty obwiniony wnosił o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje :</strong> </p> <p>apelacja obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w nie zarzuty i wnioski są chybione. Na wstępie należy stwierdzić, że podnoszony przez obwinionego zarzut obrazy prawa materialnego w apelacji byłby zasadny tylko wtedy gdyby nie kwestionował on ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd rejonowy. Obwinionego w podnoszonych zarzutach wskazywał, że sąd I instancji podczas wyrokowania w sprawie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych oraz przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów polegającą na przyjęciu, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia. Powyższe zarzuty byłyby zasadne jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach , które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki, którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obwiniony w swojej apelacji nie kwestionując samego przebiegu zdarzenia z świadkiem <span class="anon-block">P. B.</span> powiela wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania sądowego oraz własną interpretację przepisów prawa drogowego z których wynika, że miejsce zdarzenia to skrzyżowanie równorzędne na którym obowiązuje reguła prawej ręki i osoba zbliżająca się do tego skrzyżowania ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa osobom nadjeżdżającym z prawej ręki. Jednak zupełnie obwiniony pomija zeznania świadków <span class="anon-block">R. S.</span> i <span class="anon-block">R. B.</span> – funkcjonariuszy policji którzy przybyli na miejsce zdarzenia i jednoznacznie stwierdzili, że drogą którą poruszał się obwiniony jest droga dojazdowa do pawilonu handlowo-<span class="anon-block">usługowego nr (...)</span> na <span class="anon-block">os. (...)</span> w <span class="anon-block">Ż.</span>. Tą informację potwierdził również świadek <span class="anon-block">L. C.</span> kierownik administracji osiedla. Urząd Miasta <span class="anon-block">Ż.</span> w swoim piśmie k. 60 wyraźnie stwierdził, że droga zlokalizowana na przedmiotowej <span class="anon-block">działce nr (...)</span> nie posiada kategorii drogi publicznej. Słusznie zatem uznał sąd I instancji, że przedmiotowa droga jest drogą „ślepą” a jej jedynym zadaniem jest umożliwienie zaopatrzenia pawilonów. Zdaniem sądu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że obwiniony <span class="anon-block">R. P.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw. Sąd rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Wymierzonej obwinionemu kary grzywny w kwocie 500 zł .nie można uznać za rażąco surowej, jest to bowiem kara adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanego mu wykroczenie dlatego i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze sąd okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. O kosztach sądowych orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636§ 1 kpk</a>.</p> </div>