II Kp 1391/24

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Kp 1391/24</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 31 stycznia 2025 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Katarzyna Rutkowska - Giwojno</p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 31.01. 2025 roku</p> <p>zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. T.</span> </p> <p>na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 06.05. 2024 roku o umorzeniu dochodzenia</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>postanawia:</p> <p>zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 06.05.2024 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wydał postanowienie o umorzeniu dochodzenia przeciwko <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">B.</span> podejrzanego o to, że w dniu 04.11.2024 r w mieszkaniu pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. T.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wobec pokrzywdzonej zadawał ciosy otwartą dłonią po głowie i twarzy, chwytając za głowę a następnie kilkukrotnie popychał wskutek czego pokrzywdzona upadła na ścianę oraz podłogę , schwytał i szarpał za szyję oraz ręce , ciągnął za włosy i kończyny dolne, kilkukrotnie popychał wskutek czego pokrzywdzona upadła na ścianę oraz podłogę , kopał również pokrzywdzoną po całym ciele doprowadzając tym samym do powstania obrażeń ciała w postaci urazu głowy bez utraty przytomności oraz potłuczenia ogólnego , co spowodowało naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 322;art. 322 § 1)">art. 322 § 1 kpk</a> wobec braku interesy społecznego w objęciu ściganiem z urzędu czynu prywatnoskargowego.</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła zażalenie pełnomocnik pokrzywdzonej, wnosząc o uchylenie postanowienia.</p> <p>Prokurator nie przychylił do wywiedzionego środka odwoławczego i przekazał je do rozpoznania tut. Sądowi.</p> <p>Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</p> <p>Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zawiera żadnych zarzutów, które mogłyby skutecznie podważyć decyzję Prokuratora wyrażoną w kontrolowanym postanowieniu.</p> <p>Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> ścigane jest co do zasady z oskarżenia prywatnego. Oznacza to, że wnoszącym skargę do Sądu jest sam pokrzywdzony, bez udziału oskarżyciela publicznego (prokuratora). Oczywiście jest możliwość, aby prokurator w sprawie prywatnoskargowej stał się oskarżycielem , ale zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60;art. 60 § 1)">art. 60 § 1 kpk</a> czyni tak tylko gdy wymaga tego interes społeczny lub ochrona praworządności. Wykładnia językowa przepisu <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60;art. 60 § 1)">art. 60 § 1</a> </span> nie pozostawia wątpliwości, że zarówno wszczęcie postępowania, jak i wstąpienie do postępowania już wszczętego przez prokuratora jest obligatoryjne, jeżeli tylko wymaga tego interes społeczny oraz ochrona praworządności. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok SA w Białymstoku z 24.01.2002 r., <span class="underline"> <!-- --> II AKa 350/01</span>, OSA 2002/12, poz. 90, w którym wyrażono stanowisko, że w przypadku przestępstw prywatnoskargowych prokurator, kierując się legitymacją procesową wynikającą z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60;art. 60 § 1)">art. 60 § 1<span class="underline"> <!-- --> kpk</span> </a>, władny jest wszcząć postępowanie z urzędu w każdej sprawie, jeżeli wymaga tego interes społeczny, co jednakże stanowi <span class="underline"> <!-- --> suwerenną</span> decyzję tego organu i <span class="underline"> <!-- --> nie podlega kontroli sądu.</span> Interes społeczny jest kategorią obiektywną (L. Schaff, <em> <!-- --> Objęcie oskarżenia przez prokuratora w postępowaniu prywatnoskargowym, </em>NP 1955/12, s. 39; W. Daszkiewicz, <em> <!-- --> Ingerencja prokuratora w ściganie przestępstw prywatnoskargowych w polskim procesie karnym, </em>Warszawa 1980, s. 63), istniejącą niezależnie do czyjeś oceny i polega jedynie stwierdzeniu (K. Dudka, M. Mozgawa, <em> <!-- --> Interes społeczny jako przesłanka prokuratorskiej ingerencji w ściganie przestępstw prywatnoskargowych w trybie <span class="underline"> <!-- --> art. 60</span> k.p.k.</em> [w:] <em> <!-- --> Funkcje procesu karnego. Księga jubileuszowa Prof. J. Tylmana</em>, red. T. Grzegorczyk, Warszawa 2011, s. 59). Pojęcie obejmuje okoliczności, które nie są typowe, a mają charakter wyjątkowy (K. Marszał, <em> <!-- --> Ingerencja prokuratora w ściganie</em>..., s. 32). Ustalanie interesu społecznego jest możliwe na podstawie całokształtu okoliczności towarzyszących danemu konkretnemu stanowi faktycznemu, każdej indywidualnie ocenianej sprawy i nie nadaje się do uniwersalnego unormowania prawnego; nie jest też możliwe trwałe ustalenie pierwszeństwa interesu bez odniesienia do konkretnej sprawy (A. Wilczyńska, <em> <!-- --> Interes publiczny w prawie stanowionym i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego</em>, PPH 2009/6, s. 49).</p> <p>Prokurator w sposób należyty uzasadnił brak woli w objęciu ściganiem z urzędu niniejszego czynu podkreślając, że pokrzywdzona jest osobą dorosłą, posiadającą odpowiedni zasób doświadczenia życiowego, a nadto posiadająca profesjonalnego pełnomocnika. Może zatem , jeśli uda to za stosowne sama wnieść do sądu skargę prywatną i stać się oskarżycielem prywatnym w niniejszej sprawie.</p> <p>Z tych względów postanowiono jak w części dyspozytywnej.</p> </div>