IV Ka 1671/15

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> IV Ka 1671/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 grudnia 2015r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Daria Kozłowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 92a kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie</p> <p>z dnia 9 września 2015r. sygn. VII W 1421/15</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 30 (trzydzieści) złotych opłaty.</p> <p>SSO Ryszard Małachowski</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. IV Ka 1671 / 15 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">R. W.</span> został obwiniony o to, że w dniu 26 października 2014 roku, o godzinie 20:31:36, w miejscowości <span class="anon-block">J.</span> DW 107, kierując pojazdem o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zastosował się do przepisu ograniczającego prędkość do 70km/h, jadąc z prędkością 91 km/h, to jest o czyn z art. 92a kw</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 września 2015r., sygn. VII W 1421 / 15, uznał <span class="anon-block">R. W.</span> za winnego popełniania zarzucanego mu czynu to jest czynu z art. 92a kw i za to wykroczenie na podstawie art.92a kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, w tym zryczałtowane wydatki w kwocie 100 złotych i opłatę w kwocie 30 złotych.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony <span class="anon-block">R. W.</span>.</p> <p>Zaskarżając wyrok w całości skarżący orzeczeniu temu zarzucił:</p> <p>1. naruszenie przepisu postępowania mającego wpływ na jego treść, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a>, poprzez uznanie obwinionego <span class="anon-block"> (...)</span> za winnego popełnienia zarzuconego mu czyny, mimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela;</p> <p>2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poczynienie ustaleń dowolnych i sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz naruszenie zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego w ocenie dowodów, które miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i 2 kpk</a>, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż przeprowadzone w sprawie dowody uzasadniały ustalenie, iż obwiniony swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję czynu z art. „ <em> <!-- -->92 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5 § 1)">§ 1</a> ”</em> kw,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i błędne przyjęcie przez Sąd, iż obwiniony dopuścił się zarzuconego mu czyny, gdy tymczasem wyjaśnienia obwinionego wskazują, na to, że nie prowadził pojazdu w miejscowości i dacie przypisanej obwinionemu, a tym samym nie mógł przekroczyć dopuszczalnej prędkości;</p> <p>3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a mianowicie, że obwiniony prowadził pojazd w miejscu i dacie przypisanej obwinionemu, a tym samym przekroczył dopuszczalną prędkość, podczas gdy obwiniony nie prowadził pojazdu w miejscu i dacie przypisanej obwinionemu, a tym samym nie mógł przekroczyć dopuszczalnej prędkości;</p> <p>4. przy ustalaniu przez sąd „ <em> <!-- -->apelacyjny </em>”, że obwiniony prowadził pojazd w miejscu i dacie przypisanej obwinionemu, a tym samym przekroczył dopuszczalną prędkość; przyjęcie, iż należy obwinionemu wymierzyć karę łagodniejszą w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, albowiem sąd idąc za wnioskiem straży miejskiej wymierzył obwinionemu karę najsurowszą z możliwych.</p> <p>Formułując takie zarzuty obwiniony wniósł o:</p> <p>1. uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania przeciwko obwinionemu <span class="anon-block"> (...)</span> z uwagi na istnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1;art. 104 § 1 pkt. 7)">art. 104 § 1 pkt 7 kpw</a>, a mianowicie braku skargi uprawnionego oskarżyciela,</p> <p>ewentualnie</p> <p>2. mamine zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzuconego mu czynu z art. „ <em> <!-- -->92 § 1</em> ” kw,</p> <p>ewentualnie</p> <p>3. zmianę zaiskrzonego wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia,</p> <p>ewentualnie,</p> <p>4. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego okazała się bezzasadna.</p> <p>Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku zainicjowana bardzo niestarannie sporządzoną przez skarżącego apelacją ( m. in. wskazywanie nazwiska innego obwinionego oraz innego czynu niż przypisany obwinionemu ) wykazała, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, zebrane zaś w sprawie dowody poddał analizie i dokonał ich oceny zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a zatem w oparciu o reguły określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>. Pozwoliło to Sądowi I instancji na poczynienie niewadliwych ustaleń faktycznych i doprowadziło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia co do sprawstwa i winy obwinionego w zakresie przypisanego mu wykroczenia kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 92 a)">art. 92a</a> kw.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów apelacyjnych w pierwszej kolejności Sąd Okręgowy rozważył kwestię zgodności z prawem instalacji i eksploatacji przez Straż Miejska w <span class="anon-block">K.</span> stacjonarnego fotoradaru w pasie drogowym <span class="anon-block">drogi wojewódzkiej (...)</span>, w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>. Kwestionowanie bowiem prawa Straży Miejskiej do prowadzenia w takiej formie kontroli przestrzegania przez kierujących przepisów ruchu drogowego, stanowi podstawę sformułowania przez obwinionego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych generujących bezwzględną przesłankę odwoławczą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1;art. 104 § 1 pkt. 7)">art. 104 § 1 pkt 7 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5 § 1 pkt 9 kpw</a>. Jednakże argumentacja obwinionego na wsparcie takiego zarzutu, aczkolwiek zrozumiała ze względu na wielość zmian odnoszących się do uprawnień straży gminnych i użytkowania przez nie fotoradarów, nie może być przekonywująca. Nie uwzględnia bowiem dostatecznie szczegółowo przepisów ustawy z dnia 29 października 2010r. ( Dz. U. , nr 225, poz. 1466 ) nowelizującej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a>. Zgodnie ich treścią, jak to doprecyzowywuje Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 maja 2014r., III KK 393 / 13: „ straże gminne ( miejskie ) nie utraciły uprawnień do korzystania z dotychczas posiadanych urządzeń rejestrujących mających charakter stacjonarny, z tym, że pod warunkiem przekazania Generalnemu Inspektorowi <span class="anon-block"> (...)</span> w terminie określonym przez art. 10 tej ustawy wykazów wskazanych w pkt 3 tego przepisu oraz że są one również obecnie uprawnione do instalowania takich urządzeń i korzystania z nich, ale jedynie za zgodą tego Inspektora i tylko przy spełnieniu powyższych warunków straże te mogą, w razie ujawnienia tym urządzeniem wykroczenia z zakresu naruszenia przepisów ruchu drogowego, być uznane za uprawnionego oskarżyciela publicznego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 17;art. 17 § 3 k)">art. 17 § 3 k.p.s.</a>w. ” ( OSNKW 2014 / 10 / 77 ). Ponieważ w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie sprawdzono, czy opisany wyżej fotoradar funkcjonuje zgodnie ze wskazanymi w powołanej noweli warunkami, Sąd Okręgowy zwrócił się w tej sprawie do Straży Miejskiej w <span class="anon-block">K.</span>, a po otrzymaniu odpowiedzi, na rozprawie apelacyjnej ujawnił pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 listopada 2012r., <span class="anon-block"> (...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span>.<span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, którym wyraża on zgodę na instalację stacjonarnego urządzenia rejestrującego w pasie drogowym <span class="anon-block">drogi wojewódzkiej nr (...)</span>, na km 16+240, w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, umożliwiającego ujawnianie naruszeń przepisów ruchu drogowego polegających na niestosowaniu się przez kierujących pojazdami, do obowiązujących ograniczeń prędkości. Ustawiony następnie zgodnie z warunkami określonymi ustawą fotordar posiadał również ważne świadectwo legalizacji wystawione przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w <span class="anon-block">W.</span>. Ostatnie takie świadectwo legalizacji ponownej wystawione zostało w dniu 5 lutego 2015r. z ważnością do dnia 29 lutego 2016r. ( k. 23 ). Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że Straż Miejska w <span class="anon-block">k.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> była uprawnionym podmiotem zarówno do kontroli przestrzegania ograniczenia prędkości, jak też kierowania wniosków o ukaranie kierowców, którzy nie stosowali się do tych ograniczeń.</p> <p>Kolejne zarzuty sformułowane w apelacji mimo ich wielości sprowadzają się do zakwestionowanie oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji oraz poczynionych w oparciu o tak ocenione dowody ustaleń faktycznych. W tym zakresie Sąd odwoławczy - wbrew stanowisku skarżącego - stwierdził, że obwiniony w istocie nie prezentuje żadnych argumentów, które podważałyby logikę wywodów Sąd <em> <!-- -->meriti </em>oraz sprzeczność jego ocen z wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wszak w tej sprawie jej istotą było stwierdzenie, czy obwiniony jest kierowcą zarejestrowanym przez fotordar oraz, czy kierując pojazdem przekroczył on dopuszczalną na danym odcinku drogi prędkość. Jeżeli chodzi o kwestię rozpoznania obwinionego na załączonym do wniosku zdjęciu, to w żadnym ze swoich pism kierowanych w przedmiotowej sprawie, <span class="anon-block">R. W.</span> nie zaprzeczył, że to nie jego podobizna jest na zdjęciu z fotorodaru. Oczywiste podobieństwo udostępnionego przez Prezydenta Miasta <span class="anon-block">S.</span> i załączonego do akt zdjęcia obwinionego ( k. 17 ), takie rozpoznanie jedynie potwierdza, a w zestawieniu z faktem, że kierujący porusza się samochodem zarejestrowanym na obwinionego, prawidłowym czyni ustalenie Sądu Rejonowego, że kierującym samochodem m – ki <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, w dniu 26 października 2014r., o godzinie 20:31, na <span class="anon-block">drodze wojewódzkiej (...)</span>, w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, był obwiniony <span class="anon-block">R. W.</span>.</p> <p>Przy takich ustaleniach faktycznych bezprzedmiotowe są zarzuty skarżącego związane z wzywaniem go do wskazania osoby, której powierzył swój samochód w dacie zdarzenia. Przedmiotem osądu w badanej sprawie nie jest bowiem zachowanie <span class="anon-block">R. W.</span> wypełniające znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 kw ( ani też art. 92 § 1 kw – jak wskazuje skarżący w apelacji ), ale zarzucone mu wykroczenie z art. 92a kw, polegające na niestosowaniu się do ograniczenia prędkości. Jak wyżej wskazano prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, że to <span class="anon-block">R. W.</span> jadąc samochodem zarejestrowanym przez fotordar, przekroczył dopuszczalną administracyjnie prędkość w terenie zabudowanym o 21 km/h. Tym samym zasadnie Sąd Rejonowy przypisał obwinionemu sprawstwo tego czynu.</p> <p>Przechodząc do kwestii rozstrzygnięcia o karze i zarzutu skarżącego w tym zakresie, w ocenie Sądu drugiej instancji, przy uwzględnieniu istniejących w sprawie okoliczności, w tym statusu zawodowego i majątkowego skarżącego, orzeczona wobec <span class="anon-block">R. W.</span> kara grzywny nie tylko nie razi niewspółmiernością, ale musi być oceniona, z obiektywnego punktu widzenia, wręcz jako bardzo łagodna, a nawet symboliczna. Jej wymiar należycie przy tym uwzględnia charakter przypisanego obwinionemu wykroczenia, jak i jego sylwetkę oraz dotychczasowy nienaganny tryb życia.</p> <p>Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.</p> <p>W przedmiocie kosztów sądowych rozstrzygnięto w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, a opłatę wymierzono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. <br/>3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> ( t. j. Dz. U., nr 49 z 1983r., poz. 223 z późn. zm. ), nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa tych należności.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Ryszard Małachowski</em> </p> </div>