XIV W 678/15

<p>Sygn. akt XIV W 678/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Słupsku, XIV Wydział Karny w składzie :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodnicząca: SSR Agnieszka Buraczewska</strong> </p> <p>Protokolant: prot. sąd. Łukasz Jędrzejewski</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego: <span class="anon-block">M. G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 4 sierpnia 2015 roku, 22 września 2015 roku, 8 grudnia 2015 roku i 29 grudnia 2015 roku sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->c. <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">I.</span> z domu <span class="anon-block">M.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->obwinionej o to, że:</span> </strong> </p> <p> <em> <!-- --> w dniu 27 września 2014 roku około godziny 19:40 w <span class="anon-block">S.</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> (plac CH <span class="anon-block">(...)</span> – strefa ruchu) spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez to, że kierując rowerem marki <span class="anon-block">C.</span> naruszyła zakaz jazdy wzdłuż po chodniku i przejściu dla pieszych w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z kierującym samochodem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> </em> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 3 PoRD</strong> </p> <p>I.  uznaje obwinioną <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. G.</span> </strong> za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku, wyczerpującego znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 26;art. 26 ust. 3;art. 26 ust. 3 pkt. 3)">art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy <em> <!-- -->Prawo o ruchu drogowym</em> </a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 24;art. 24 § 1;art. 24 § 3)">art. 24 § 1 i 3</a> k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych;</p> <p>II.  zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i częściowo kosztów opinii, w pozostałym zakresie zwalniając ją od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.</p> <p>Sygn. akt XIV W 678/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </strong> </p> <p>W dniu 27 września 2014 roku <span class="anon-block">P. G.</span> po zakończeniu pracy w <span class="anon-block"> Centrum Handlowym (...)</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> około godziny 19.40 wracała do domu jadąc rowerem marki <span class="anon-block">C.</span>. Jechała rowerem po chodniku i wyznaczonym znakami poziomymi przejściu dla pieszych w stronę <span class="anon-block">ulicy (...)</span> – przez parking, który stanowi strefę ruchu. W tym czasie po dwukierunkowej jezdni manewrowej równoległej do <span class="anon-block">ulicy (...)</span> z kierunku centrum miast w stronę <span class="anon-block">K.</span> jechał <span class="anon-block">D. Ż. (1)</span> samochodem marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, poruszając się z prędkością w przedziale 20-35 km/h. Kiedy samochód zbliżył się do przejścia dla pieszych, wyznaczonego znakiem poziomym P-10, przed jego pojazd wyjechała <span class="anon-block">P. G.</span> i doszło do uderzenia rowerzystki. <span class="anon-block">P. G.</span> w wyniku zdarzenia doznała rany szarpanej okolicy dłoniowej palca V ręki prawej z otwartym zwichnięciem stawu międzypaliczkowego bliższego.</p> <p>W momencie zdarzenia było już ciemno, teren oświetlały słabo latarnie uliczne.</p> <p>Obwiniona <span class="anon-block">P. G.</span> ma 29 lat, jest bezdzietną panną. Pracuje jako kierownik sklepu z dochodem 2300 złotych brutto. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie posiada majątku większej wartości. Nie była karana sądownie. Nie leczyła się psychiatrycznie, ani odwykowo.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie:</span> </em> </strong> <em> <!-- --> częściowo wyjaśnień obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> (k. 149-150), zeznań świadka <span class="anon-block">D. Ż. (2)</span> (k. 31v-32 od słów „gdy jechałem przez ten parking” do końca, k. 150-151), świadka <span class="anon-block">M. Ż. (1)</span> (k. 76v, 181-182), <span class="anon-block">M. Ż. (2)</span> (k. 75v, 182-184), opinii pisemnej biegłego <span class="anon-block">J. Z.</span> (k. 193-218) oraz dokumentów ujawnionych na rozprawie głównej.</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Obwiniona <span class="anon-block">P. G.</span> nie przyznała się do zarzuconego jej czynu</strong>, jednak przyznała, że jechała po chodniku i przejeżdżała przez pasy, jednak nie poczuwała się do tego, że to ona była odpowiedzialną za kolizję. Wskazywała na to, że była ubrana na jasno, miała elementy odblaskowe, włączone światła w rowerze, była widoczna. Twierdziła, że chciała przejechać przez całą szerokość parkingu po pasach. Twierdziła, że zwolniła, zbliżając się do tego miejsca, ponieważ była tam „górka”, a ponadto widziała pojazd, który włączał się do ruchu po lewej stronie. Wyjaśniła, że jechała w stronę <span class="anon-block">ul. (...)</span>, wcześniej pokonała chyba 4 jezdnie. Twierdziła, że nie miała ograniczonej widoczności ze względu na parkujące pojazdy i za każdym razem zwracał uwagę, czy nie jadą jakieś pojazdy, zwalniała. Wreszcie obwiniona wyjaśniła, że nie widziała pojazdu, który w nią uderzył. Twierdziła, że się rozejrzała przed wjazdem na pasy. W jej ocenie kierujący pojazdem, który w nią uderzył poruszał się z większą prędkością niż dopuszczalna w tym miejscu (obwiniona twierdziła, że jest tam ograniczenie prędkości), była to prędkość większa niż pozostałych pojazdów, które mijała. Obwiniona podkreślała, że była na pasach od początku i nie wjechała na nie niespodziewanie. Według niej była widoczna dla kierowcy.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Wyjaśnienia obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> są wiarygodne jedynie w tej częsi, w której przyznaje, że poruszała się po pasach, przejeżdżając przez szerokość parkingu w stronę <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Ta okoliczność nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem wynika z innych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zeznań świadków, którzy widzieli w jaki sposób poruszała się obwiniona po parkingu przy <span class="anon-block"> Centrum Handlowym (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>Nie są jednak do końca wiarygodne jej wyjaśnienia w tym zakresie, że nie poczuwa się ona do spowodowania zagrożenia swoim zachowaniem. Przede wszystkim wskazywała ona na nadmierną prędkość z jaką jechał pojazd, z którym doszło do zderzenia. Wcześniej jednak twierdziła, że nie widziała pojazdu, który w nią uderzył, zatem niewiarygodne są jej zastrzeżenia co do tejże prędkości. W tym zakresie brak spójności wyjaśnieniom obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> i są one tym samym wewnętrznie sprzeczne.</p> <p>Zresztą nadmierna prędkość z jaką miał poruszać się pojazd, nie została w żaden sposób potwierdzona przez zeznania postronnych świadków <span class="anon-block">M. Ż. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Ż. (2)</span>. Zdaniem Sądu to, że obwiniona jak twierdzi – nie widziała tego pojazdu, raczej przekonuje co do tego, że nienależycie obserwowała jezdnię, na którą zamierzała wjechać. Skoro nie widziała tego pojazdu, nie mogła widzieć również z jaką prędkością się poruszał (być może dlatego, że jak twierdziła obserwowała pojazd, który był po lewej stronie, nie widziała zatem pojazdu, który nadjechał z prawej).</p> <p>Świadek <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. Ż. (2)</span> </strong> podał, że wjeżdżając na parking od <span class="anon-block">ul. (...)</span> wjechał w pierwszą alejkę i poruszał się z niewielką prędkością, poszukując miejsca parkingowego, ponieważ prawie wszystkie miejsca były zajęte. Tłumaczył, że gdy zbliżał się do przejścia dla pieszych nie widział nikogo i kiedy już na nie wjeżdżał, nagle pojawiła się rowerzystka i choć zaczął gwałtownie hamować, potrącił obwinioną. Świadek wyjaśnił, że jechał bliżej środka jezdni, a samochody stojące na parkingu zasłaniały mu widoczność. Świadek określał swoją prędkość w przedziale 20-35 km/h, podkreślał, że dojeżdżając do pasów nie widział żadnych pieszych. Wskazane przez świadka leki antydepresyjne, które wówczas zażywał, według niego nie wpływały na możliwość prowadzenia pojazdów, nie otrzymał takiego zastrzeżenia od lekarza.</p> <p>Sąd w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie, nie znalazł powodów, aby kwestionować zeznania tego świadka, który przede wszystkim podkreślał, że pojawienie się rowerzystki przed jego samochodem było dla niego zaskoczeniem, że zwracał uwagę czy w obrębie przejścia znajdują się piesi, ale nie spodziewał się tam rowerzystki. W ocenie Sądu, tłumaczenie to brzmi wiarygodnie, po pierwsze dlatego, że faktycznie obwiniona jechała nieprawidłowo rowerem po przejściu dla pieszych, a nadto sposób w jaki sie poruszała został opisany przez świadków <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. Ż. (2)</span> i <span class="anon-block">M. Ż. (1)</span> </strong>.</p> <p>Wskazani świadkowie po pierwsze zeznali co do tego, że obwiniona jadąc rowerem poruszała się raczej szybko („<em> <!-- -->za szybko” – świadek <span class="anon-block">M. Ż. (1)</span> k. 76v</em>), a po drugie świadek <span class="anon-block">M. Ż. (2)</span> wskazał, że pojazd, który w nią uderzył poruszał się z niewielką prędkością („<em> <!-- -->bardzo wolno” – k. 183</em>), co potwierdza zeznania świadka <span class="anon-block">D. Ż. (1)</span>. W tych okolicznościach za niewiarygodne tym bardziej należy uznać stwierdzenia obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span>, że pojazd, który w nią uderzył nadjechał z dużą prędkością.</p> <p> <strong> <!-- -->Świadkowie <span class="anon-block">M. S.</span> (k. 152) i <span class="anon-block">P. F.</span> (k. 152-153)</strong> nie wnieśli nic istotnego do sprawy, bowiem nie pamiętali już szczegółów dotyczących zdarzenia. Potwierdzili tylko ogólne informacje, które nie budziły wątpliwości w sprawie.</p> <p>Odpowiedzialność obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> za zaistnienie zdarzenia z dnia 27 września 2014r. Sąd ustalił także na podstawie <strong> <!-- -->opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego <span class="anon-block">J. Z.</span> </strong>. Biegły przeanalizował sytuację pod kątem zachowania obu uczestników i stwierdził jednoznacznie, że to zachowanie rowerzystki (obwinionej) i naruszenie przez nią zasad ruchu drogowego było bezpośrednią przyczyną zdarzenia.</p> <p>Biegły wypowiedział się w kwestii prędkości samochodu, którym poruszał się kierowca <span class="anon-block">F.</span> – <span class="anon-block">D. Ż. (1)</span>, stwierdzając, że mogła ona być w momencie uderzenia w przedziale 21,4 – 24,9 km/h, jednak nie był w stanie ustalić tej prędkości w momencie powstania stanu zagrożenia. Niejednoznaczna była kwestia ustalenia czy w obrębie parkingu obowiązywało ograniczenie prędkości do 20 km/h, jak wskazano w protokole oględzin (k. 19), ponieważ nie było stosownego oznakowania przy wjeździe (k. 196 – rys. 4 opinii).</p> <p>Sąd nie zwracał się o dodatkowe informacje w tym zakresie (<em> <!-- -->na zdjęciu złożonym przez obrońcę k. 160 widoczny jest przy innym wjeździe znak ograniczenia prędkości do 20 km/h</em>), a więc co do ustalenia czy znaki ograniczenia prędkości były ustawione w dniu zdarzenia, z uwagi na stwierdzenie biegłego w opinii, że ślady materialne nie pozwalają na poczynienie ustaleń, że kierowca <span class="anon-block">F.</span> przekroczył prędkość dopuszczalną administracyjnie w miejscu zdarzenia (k. 210). Sam świadek wskazywał, że mogła to być prędkość 20-35 km/h, 30 – 35 km/h. Zdaniem Sądu z uwagi na brak znaku ograniczenia prędkości przy wjeździe na zdjęciu, o którym mowa powyżej trudno mówić o ewentualnym niestosowaniu się do takiego ograniczenia przez kierującego <span class="anon-block">F.</span> (gdyby przyjąć, że jechał on z prędkością wyższą niż 20 km/h), skoro ograniczenie to nie obowiązywało. Nie ma to również znaczenia, bowiem analiza przestrzenno – czasowa dokonana przez biegłego (k. 211 i n.) wykazała jednoznacznie, że kierowca <span class="anon-block">F.</span> nie miał możliwości podjęcia manewrów, które pozwoliłyby uniknąć wypadku (nawet gdyby jechał z prędkością 20 km/h, gdyby przyjąć takie ograniczenie). Biegły przede wszystkim zwrócił uwagę na to, że kierujący samochodem <span class="anon-block">F.</span> zbliżał się do przejścia dla pieszych, a nie przejazdu dla rowerów i nie musiał przewidywać, że napotka przeszkodę w postaci rowerzystki, która porusza się z prędkością znacznie większą od prędkości pieszego. Zatem biegły doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do zarzucenia, że kierowca <span class="anon-block">F.</span> nie jechał z prędkością bezpieczną (zresztą nikt ze świadków nie wskazywał na nadmierną prędkość tego pojazdu). Biegły jednoznacznie wypowiedział się w opinii, że kierowca samochodu nie przyczynił się do zaistnienia zdarzenia.</p> <p>Analizując zaistniałą sytuację w kontekście opinii biegłego <span class="anon-block">J. Z.</span>, stwierdzić zatem należy, że to obwiniona <span class="anon-block">P. G.</span> naruszyła przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy <em> <!-- -->Prawo o ruchu drogowym</em> </a>, nie stosując się do zakazu jazdy rowerem wzdłuż po chodniku i przejściu dla pieszych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 26;art. 26 ust. 3;art. 26 ust. 3 pkt. 3)">art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy <em> <!-- -->Prawo o ruchu drogowym</em> </a>) i to właśnie zachowanie doprowadziło do stworzenia sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym – zderzenia z pojazdem marki <span class="anon-block">F.</span>. To obwiniona miała po pierwsze większą możliwość obserwacji jezdni przed wjazdem na przejście dla pieszych (co podkreślał w opinii biegły), jednak nie zachowała należytej ostrożności i nie upewniła się czy może bezpiecznie wykonać manewr przejazdu przez to przejście (który to manewr był nieprawidłowy ze względu na naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 26;art. 26 ust. 3;art. 26 ust. 3 pkt. 3)">art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>).</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne również pozostałe dowody w postaci dokumentów zebranych w aktach sprawy, głównie protokoły oględzin. Dokumenty zgromadzone w sprawie uzupełniają materiał dowodowy i zostały sporządzone prawidłowo, na okoliczności, na jakie je powołano i żadna ze stron nie zakwestionowała ich prawdziwości, Sąd również nie znalazł ku temu podstaw.</p> <p>Punktem wyjścia do rozważań nad winą obwinionej jest stwierdzenie, że nie zachowała ona należytej ostrożności. Przez <strong> <!-- -->należytą ostrożność</strong> należy rozumieć takie zachowanie uczestników ruchu lub innych osób, które – uwzględniając wszystkie istniejące w danym momencie okoliczności – wyłącza, a w każdym razie minimalizuje możliwość zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. <span class="underline"> <!-- -->Należyta ostrożność to zarówno tzw. zwykła ostrożność, jak i szczególna ostrożność wymagana przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">prawo o ruchu drogowym</a> w konkretnych sytuacjach</span>.</p> <p>Niewątpliwie obwiniona <span class="anon-block">P. G.</span> swoim zachowaniem naruszyła normę <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 26;art. 26 ust. 3;art. 26 ust. 3 pkt. 3)">art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> </strong>, a w związku z tym była tym bardziej obowiązana była <strong> <!-- -->zachować należytą ostrożność </strong>wobec pojazdów, których kierujący nie mieli obowiązku przewidywać, że na przejściu dla pieszych pojawi się kierująca rowerem, poruszająca się ze zdecydowanie większą prędkością niż pieszy.</p> <p>W świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd uznał, że wina obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> i okoliczności popełnionego przez nią czynu nie budzą wątpliwości. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika jednoznacznie, że to obwiniona naruszyła zasady ruchu drogowego, w taki sposób, że kierujący tym pojazdem nie miał możliwości uniknięcia zderzenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Konkludując Sąd stwierdził, że obwiniona <span class="anon-block">P. G.</span> swoim zachowaniem wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.</strong> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd wymierzając obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> karę</span> kierował się dyrektywami z art. 33 k.w. Sąd przyjął jako okoliczność obciążającą wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu przejawiający się w stworzeniu zagrożenia w ruchu drogowym przez brak należytej uwagi i naruszenie istotnych zasad ruchu drogowego. Okolicznością, którą Sąd wziął również pod uwagę było to, że to obwiniona odczuła najbardziej negatywne skutki tego zdarzenia (obrażenia ciała).</p> <p>Uwzględniając powyższe, jak również sytuację majątkową obwinionej, Sąd z mocy art. 86 § 1 k.w. przy uwzględnieniu art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył jej <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->karę grzywny w wysokości 200 złotych</span> </strong> <span class="underline"> <!-- -->.</span> </p> <p>Zdaniem Sądu, orzeczona kara grzywny jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia winy obwinionej i jako taka winna spełnić cele wychowawcze i zapobiegawcze w stosunku do niej oraz cele w zakresie prewencji ogólnej. Kara grzywny orzeczona w takim wymiarze ma wpłynąć na obwinioną w ten sposób, że będzie z większą uwagą poruszała się jako uczestnik ruchu po drogach.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 3)">art. 118 § 1 i 3 kpw</a>, bowiem zasadą w postępowaniu w sprawach o wykroczenia jest ponoszenie przez ukaranych za popełnienie wykroczeń kosztów postępowania. Sąd zatem zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania <em> <!-- -->(100 zł - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> Dz. U. z 2001 r., nr 118, poz. 1269</em>) i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 3)">art. 118 § 3 k.p.w.</a> częściowo kosztów wydania opinii w niniejszej sprawie (które to koszty nie wchodzą w skład zryczałtowanych wydatków postępowania). Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi na niewysokie zarobki obwinionej, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, zasadne jest zwolnienie jej w pozostałej części od ich ponoszenia.</p> </div>