VI Ka 839/15

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 839/15</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> VI Kz 378/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 29 grudnia 2015</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Piotr Mika</p> <p>Sędziowie SSO Bożena Żywioł</p> <p>SSO Grzegorz Kiepura (spr.)</p> <p>Protokolant Marzena Mocek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r.</p> <p>przy udziale Marka Dutkowskiego</p> <p>Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>sprawy 1.<strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. P. (1)</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231§1 kk</a> </p> <p>2. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. W. (1)</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Ż.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">E.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231§1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 7 maja 2015 r. sygnatura akt IX K 371/12</p> <p>oraz zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o kosztach</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od oskarżonych <span class="anon-block">S. P. (1)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. F. (1)</span> kwoty po 546 (pięćset czterdzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji;</p> <p>2.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od oskarżonych <span class="anon-block">S. P. (1)</span> i <span class="anon-block">K. W. (1)</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. F. (1)</span> kwoty po 210 (dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie po 10 (dziesięć) złotych i wymierza im opłaty w kwotach po 100 (sto) złotych.</p> <p>VI Ka 839/15</p> <p>VI Kz 378/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 7.05.2015 r. Sąd Rejonowy w Gliwicach, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 2)">art. 66 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 kk</a>, warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby wynoszący 1 rok wobec:</p> <p>1.  <span class="anon-block">S. P. (1)</span> oskarżonego o to, że w dniu 3.07.2011 r. w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie dopełnił obowiązków nałożonych na niego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 ()">ustawą o Policji z dnia 6.04.1990 r.</a> oraz wydanym na tej podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051411186" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów - Dz. U. z 2005 r. Nr 141, poz. 1186 (§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26.07.2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów</a> w ten sposób, iż podczas przeprowadzonej wobec <span class="anon-block">M. F. (1)</span> interwencji nie podał swojego stopnia, imienia i nazwiska w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych oraz nie przedstawił podstawy prawnej i przyczyny podjęcia tej interwencji, co doprowadziło do niewłaściwego przebiegu tej interwencji i w efekcie do zatrzymania <span class="anon-block">M. F. (1)</span>, przez co działał na szkodę ww., tj. o występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 kk</a>;</p> <p>2.  <span class="anon-block">K. W. (1)</span> oskarżonego o to, że w dniu 3.07.2011 r. w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> nie dopełnił obowiązków nałożonych na niego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 ()">ustawą o Policji z dnia 6.04.1990 r.</a> oraz wydanym na podstawie tej ustawy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051411186" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów - Dz. U. z 2005 r. Nr 141, poz. 1186 (§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26.07.2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów</a> w ten sposób, iż podczas przeprowadzanej wobec <span class="anon-block">M. F. (1)</span> interwencji nie podał swojego stopnia, imienia i nazwiska w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych oraz nie przedstawił podstawy prawnej i przyczyny podjęcia tej interwencji, co doprowadziło do niewłaściwego przebiegu tej interwencji, a następnie przekroczył swoje uprawnienia używając wobec <span class="anon-block">M. F. (1)</span> gazu pieprzowego, działając w ten sposób na szkodę ww., tj. o występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 kk</a>.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 pkt. 7)">art. 39 pkt 7 kk</a> zasądzono od oskarżonych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie po 300 zł.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 7)">art. 7 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty w wysokości po 100 zł oraz obciążono ich wydatkami w kwocie po 129,20 zł.</p> <p>Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonych, który zaskarżył orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie zasad postępowania dowodowego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez niezastosowanie zasady dotyczącej rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonych, a także poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych, jak również poprzez dokonanie przez sąd oceny wszystkich zgromadzonych w niniejszym postępowaniu dowodów z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, poprzez niedostateczne odniesienie się do dowodów zgromadzonych w sprawie, a to spraw o sygn. III K 1487/11 i VI Ka 250/14, bez uzasadnienia dlaczego ustaleń zawartych w tych aktach nie uznał za wiążące w zakresie oceny przebiegu interwencji oraz adekwatnego odniesienia się do uznania za pełnowartościowy dowód odpisów sporządzonych z nośnika informatycznego (płyty CD) w sytuacji zniszczenia tego nośnika i niemożności skonfrontowania czy odpis uznany za pełnowartościowy dowód był zgodny z oryginałem.</p> <p>W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanego im czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. F. (1)</span> wniósł zażalenie w przedmiocie kosztów procesu. Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a>, poprzez niezasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrotu poniesionych wydatków z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika – domagał się zasądzenia od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 1.176 zł.</p> <p>Apelacja obrońcy nie była zasadna. Wbrew jej wywodom sąd pierwszej instancji nie dopuścił się, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, obrazy przepisów postępowania określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>. Sąd rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, w oparciu o wszystkie dowody, ocenione zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, a stanowisko w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach. Z uzasadnienia wyroku nie wynika aby sąd powziął wątpliwości, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Sąd odwoławczy tego rodzaju wątpliwości w realiach rozpoznawanej sprawy również nie dostrzega.</p> <p>Obrońca podnosi, iż sąd bezkrytycznie dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">K. F.</span> i <span class="anon-block">M. F.</span>, którzy byli zainteresowani aby przypisać winę oskarżonym <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span> albowiem w wyniku interwencji oskarżonych zostali oni prawomocnie skazani za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a>, popełnione na szkodę ww. funkcjonariuszy Policji. Bezspornym jest, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22.11.2013 r., sygn. akt III K 1487/11, <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">K. F.</span> zostali uznani za winnych przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226 § 1 kk</a> popełnionych w dniu 3.07.2011 r. na szkodę <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span>, a<span class="anon-block">K. F.</span>nadto przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, popełnionego na szkodę <span class="anon-block">S. P.</span>. Okoliczność ta – sama w sobie – nie może jednak przesądzać automatycznie o braku wiarygodności zeznań złożonych przez <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">K. F.</span> w niniejszym postępowaniu. O ile bowiem w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Gliwicach pod sygn. akt III K 1487/11 <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">K. F.</span> występowali w charakterze oskarżonych i ich relacje z przebiegu zdarzenia mogły być poczytane jako wyraz przyjętej przez niech linii obrony, o tyle w niniejszym postępowaniu zeznawali oni jako świadkowie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zeznania te nie mogły mieć wpływu na zakres ich odpowiedzialności co do czynów, za które zostali prawomocnie skazani. Trudno więc zgodzić się z obrońcą, iż byli oni „najbardziej zainteresowani” aby przypisać winę oskarżonym. Taki sposób rozumowania jest nieuprawniony, gdyż z góry zakłada nieprawdziwość zeznań świadków, bez głębszej analizy ich treści.</p> <p>Słusznie zauważa obrońca, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie była prawnokarna ocena zachowania <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">K. F.</span>. Nie można się z nim jednak zgodzić, gdy twierdzi, iż brak jest podstaw do przypisania oskarżonym winy w zakresie postawionych im zarzutów z uwagi na ustalenia wynikające z postępowania skargowego prowadzonego przez KWP w <span class="anon-block">K.</span>, postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Gliwicach pod sygn. akt III K 1487/11 oraz treści postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16.09.2011 r., sygn. III Kp 457/11. Uznanie przez Sąd Rejonowy w Gliwicach, że zatrzymanie <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">K. F.</span> było zasadne i legalne, nie przesądzało czy oskarżeni <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span> dopełnili wszystkich obowiązków związanych z przeprowadzaną interwencją. Również wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22.11.2013 r. kwestii tej nie rozstrzygał. Ani w jednym, ani w drugim postępowaniu nie badano bowiem odpowiedzialności <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span> za przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków w trakcie przeprowadzanej interwencji. Także wyniki postępowania skargowego prowadzonego przez KWP w <span class="anon-block">K.</span> w żadnej mierze nie wiązały sądu orzekającego. Zgodnie ze sformułowaną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 kpk</a> zasadą sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Oznacza to, że wyrokując w niniejszej sprawie, sąd nie był związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi w wyżej wymienionych postępowaniach. Nie było zatem potrzeby aby odnosił się do poczynionych w ich toku ustaleń.</p> <p>Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie sąd rejonowy dysponował z jednej strony relacjami bezpośrednich uczestników zdarzenia tj. zeznaniami oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. F.</span> oraz zeznaniami świadków <span class="anon-block">K. F.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">E. G.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span> oraz <span class="anon-block">M. M.</span>, z drugiej natomiast oświadczeniami procesowymi oskarżonych <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span>, którzy nie przyznając się do winy, odmówili składania wyjaśnień oraz odpowiedzi na jakiekolwiek pytania. Z zeznań wymienionych świadków wyłania się tymczasem spójny obraz przebiegu interwencji przeprowadzanej przez oskarżonych. Wynika z nich, iż po wyjściu z radiowozu funkcjonariusze Policji, nie podając swoich imion, nazwisk i stopni służbowych, ani nie wskazując przyczyny podejmowanej interwencji, zwrócili się do przechodzącej grupy osób z pytaniem dlaczego uciekają. Indagowane osoby wyjaśniały, iż nigdzie nie uciekają i dopytywały o powód interwencji. Na tym tle wywiązała się pomiędzy funkcjonariuszami a przechodniami utarczka słowna, w której najbardziej aktywny był <span class="anon-block">M. F.</span>. W pewnym momencie policjanci zażądali, aby wsiadł do radiowozu. <span class="anon-block">M. F.</span> nie wykonał polecenia, cały czas domagając się podania przyczyn interwencji i powodów dla których ma zająć miejsce w radiowozie. Wówczas st. posterunkowy <span class="anon-block">K. W.</span> użył wobec niego środka przymusu bezpośredniego w postaci gazu pieprzowego i umieścił go w radiowozie. Zeznania <span class="anon-block">M. F.</span>,<span class="anon-block">K. F.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">E. G.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">M. K.</span> oraz <span class="anon-block">M. M.</span> były stanowcze i konsekwentne w toku całego procesu, wzajemnie się uzupełniały i korelowały ze sobą. Słusznie więc sąd rejonowy dał im wiarę. Wcześniejsza znajomość świadków nie może skutecznie podważać ich wiarygodności.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">K. C.</span> i <span class="anon-block">T. L.</span> miały jedynie posiłkowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Funkcjonariusze ci przybyli bowiem na miejsce zdarzenia już po zatrzymaniu <span class="anon-block">M. F.</span>. Z ich zeznań wynikało, że pozostałe na miejscu zajścia osoby nie rozumiały powodów interwencji i domagały się spisania ich danych osobowych.</p> <p>Nietrafny był zarzut apelacji dotyczący oceny dowodu z protokołu odczytu płyt CD zawierającej zapis rozmów prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji <span class="anon-block">P. R.</span> i <span class="anon-block">L. R.</span> ze świadkami <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">M. K.</span>. Prawdą jest, że płyta CD uległa zniszczeniu, jednak treść rozmów utrwalona w protokole była zgodna z tym co na temat rozmów zeznały nagrane osoby. Brak było zatem podstaw aby kwestionować rzetelność protokołu. W trakcie rozmów z funkcjonariuszami <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span> domagali się przysłania drugiego protokołu, gdyż zachowanie interweniujących policjantów było dla nich zaskoczeniem.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, iż w trakcie przeprowadzanej interwencji <span class="anon-block">S. P.</span> i <span class="anon-block">K. W.</span> byli uprawnieni do wylegitymowania <span class="anon-block">M. F.</span>, który z kolei był zobowiązany do ujawnienia swoich danych osobowych bądź okazania dowodu tożsamości. Okoliczności interwencji nie uprawniały jednak obu funkcjonariuszy do zaniechania podania swoich imion, nazwisk, stopni służbowych, a także podstawy prawnej i faktycznej podejmowanych czynności. Zarówno <span class="anon-block">M. F.</span>, jak i towarzyszące mu osoby, do czasu przyjazdu funkcjonariuszy Policji zachowywali się spokojnie i nic nie wskazywało, że w jakikolwiek sposób naruszają porządek prawny. Przeprowadzona gwałtownie interwencja mogła być dla nich zaskoczeniem. Nie może dziwić, że <span class="anon-block">M. F.</span> domagał się od policjantów przedstawienia się, a przede wszystkim wskazania powodów interwencji. Trafnie zauważa sąd, że nieprofesjonalne zachowanie funkcjonariuszy do eskalacji negatywnych emocji u wszystkich uczestników zdarzenia, do niepotrzebnych utarczek słownych, a w efekcie do zastosowania wobec <span class="anon-block">M. F.</span> środków przymusu bezpośredniego.</p> <p>Sąd rejonowy dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepisy ustawy kwalifikując czyny przypisane oskarżonym jako występki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 kk</a>. Obaj oskarżeni nie dopełnili bowiem obowiązków wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051411186" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów - Dz. U. z 2005 r. Nr 141, poz. 1186 (§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26.07.2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów</a> (Dz. U. Nr 141, poz. 1186). Zgodnie z tym przepisem policjant, który przystępuje do czynności służbowych związanych z legitymowaniem i zatrzymywaniem osób jest zobowiązany podać swój stopień, imię i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a także podstawę prawną i przyczynę podjęcia czynności służbowych. Nie dopełniając tego obowiązku oskarżeni działali na szkodę interesu prywatnego <span class="anon-block">M. F.</span>. Konsekwencją niedopełnienia tych obowiązków było niewykonanie przez <span class="anon-block">M. F.</span> polecenia wejścia do radiowozu, co z kolei skutkowało niezasadnym użyciem wobec niego przez <span class="anon-block">K. W.</span> chemicznego środka obezwładniającego. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 (art. 16;art. 16 ust. 2)">art. 16 ust. 2 ustawy o Policji z dnia 6.04.1990 r.</a> (Dz. U. Nr 30, poz. 179) policjanci mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom, natomiast w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900700410" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 września 1990 r. w sprawie określenia przypadków oraz warunków i sposobów użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego - Dz. U. z 1990 r. Nr 70, poz. 410 (§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.09.1990 r. w sprawie określenia przypadków oraz warunków i sposobów użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego</a> (Dz. U. Nr 70, poz. 410) policjant powinien stosować środki przymusu bezpośredniego w taki sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość dla osoby, wobec której zastosowano takie środki. Zastosowanie przez <span class="anon-block">K. W.</span> wobec <span class="anon-block">M. F.</span> ręcznego miotacza gazu nastąpiło z naruszeniem tych zasad, a zatem z przekroczeniem uprawnień. Użyty przez oskarżonego środek przymusu bezpośredniego był nieadekwatny i nieproporcjonalny do potrzeb wynikających z zaistniałej sytuacji.</p> <p>Sąd rejonowy prawidłowo ocenił stopień zawinienia i stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym, a także sylwetki oskarżonych, czego wyrazem było warunkowe umorzenie postępowania karnego w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 2)">art. 66 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 kk</a> na okres próby wynoszący 1 rok. Nie budzi też zastrzeżeń wysokość orzeczonych od oskarżonych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczeń pieniężnych w kwocie po 300 zł.</p> <p>Podzielając zatem ustalenia faktyczno-prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków sformułowanych w apelacji obrońcy zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.</p> <p>Częściowo zasadne okazało się natomiast zażalenie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w przedmiocie niezasądzenia od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">M. F.</span> kosztów zastępstwa procesowego przed sądem pierwszej instancji. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 kpk</a> przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w razie warunkowego umorzenia postępowania. Sąd tymczasem wbrew tym przepisom nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie wydatków na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 3;§ 14 ust. 7)">§ 14 ust. 2 pkt 3 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> stawka minimalna za reprezentację oskarżyciela posiłkowego w postępowaniu zwyczajnym przed sądem rejonowym wynosi 420 zł, natomiast na podstawie § 16 tego rozporządzenia w sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, stawka minimalna ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20%. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego reprezentował go na 9 terminach rozpraw, a zatem łączna opłata za czynności adwokackie wynosiła 1092 zł (420 zł + 8 x 84 zł). Zaskarżony wyrok należało zatem zmienić jedynie poprzez zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty po 546 zł z tytułu poniesionych przez niego wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika.</p> <p>Z tych względów orzeczono jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze ma swoje oparcie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>.</p> </div>