II Ka 630/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 630/15 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 30 grudnia 2015 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Jaszczuk</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Krystyna Święcicka</p> <p>SSO Teresa Zawiślak (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st.sekr.sądowy Marzena Głuchowska</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 §1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt II K 7/15</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 630/15</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  w dniu 28 czerwca 2013 roku w <span class="anon-block">S.</span>, działając wspólnie i w porozu­mieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w zamiarze bezpo­śred­nim kradzieży mienia użyli w stosunku do <span class="anon-block">D. P. (1)</span> przemocy <br/>w postaci przewrócenia go na ziemię i kopania po całym ciele, czym narazili <span class="anon-block">D. P. (1)</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo na­stąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>, po czym dokonali przeszukania jego odzieży i zabrali mu w celu przywłaszczenia telefon ko­mórkowy <span class="anon-block">marki N. (...)</span> wraz z kartą SIM o nr abonenckim <span class="anon-block">(...)</span>, dowód osobisty o serii i numerze <span class="anon-block">A. (...)</span> wydany przez Prezydenta Miasta <span class="anon-block">S.</span> w dniu 27.01.2013 roku oraz pieniądze w kwocie 700 zł, tj. mienie <br/>o łącznej wartości na kwotę 850 zł na szkodę <span class="anon-block">D. P. (1)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>II.  w dniu 28 czerwca 2013 roku w <span class="anon-block">S.</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątko­wej groził <span class="anon-block">D. P. (1)</span> wyrządzeniem krzywdy jego matce oraz spa­leniem ich mieszkania, czym doprowadził <span class="anon-block">D. P. (1)</span> w dniu <br/>15 lipca 2013 roku w <span class="anon-block">S.</span> do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 1100 złotych,</p> <p> <strong> <!-- -->tj . o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282;art. 282 § 1)">art. 282 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt II K 7/15, Sąd Rejonowy w Sie­dlcach:</p> <p>I.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </strong> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu <br/>w punk­cie I a/o czynu, który wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zb. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności;</p> <p>II.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </strong> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu <br/>w punkcie II a/o czynu, który wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a>, z tym, <br/>że ustalił, iż doszło do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 1000 zł, i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę <br/>2 lat pozbawienia wolności;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu karę łączną <br/>4 lat pozbawienia wolności;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16 lipca 2013 r. do dnia 28 stycznia 2015 r.;</p> <p>V.  zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:</p> <p>1)  obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, <br/>a spowodowana była naruszeniem:</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez bezkrytyczną i nazbyt dowolną, a nie swobodną i wszech­stronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szcze­gólności:</p> <p>a)  oparcie się wyłącznie na części zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. P. (1)</span> <br/>i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> i bezpodstawną odmową wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">D. P. (1)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> w zakresie w jakim świadkowie <br/>ci twierdzili, że to nie oskarżony jest winny popełnienia przypisywanych <br/>mu czynów;</p> <p>b)  błędne przyjęcie, że przyczyną zmiany zeznań pokrzywdzonego był strach przed oskarżonym w sytuacji, gdy pokrzywdzony wyjaśnił, iż pomylił się i do­piero kiedy wizualnie zobaczył oskarżonego w zakładzie karnym stwierdził, <br/>że to nie on jest sprawcą, zaś oskarżony w żaden sposób nie wywierał nacisku na zeznania pokrzywdzonego, albowiem od dnia 16 lipca 2013 r. był pozba­wiony wolności (zatrzymany, a następnie tymczasowo aresztowany);</p> <p>c)  błędne przyjęcie, że pokrzywdzony stwierdził, że sprawcą czynu jest <span class="anon-block">B. (...)</span> <br/>w sytuacji, gdy pokrzywdzony zeznał, że „<em> <!-- --> Kiedy ja zobaczyłem tego mężczyznę to od razu skojarzyłem, że to </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> może być</em> </strong> <em> <!-- --> brat „<span class="anon-block">B. (...)</span> </em>;</p> <p>d)  bezzasadnej odmowie wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">M. Z. (1)</span>, w zakresie <br/>w jakim świadek ten zeznał, że pokrzywdzony przekazał mu, iż podczas oka­zania nie wskazał sprawcy, a wskazał „<em> <!-- -->najbrzydszego, który był w katalogu</em>” <br/>i że pomówił oskarżonego;</p> <p>e)  bezzasadnej odmowie wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">H. K.</span>;</p> <p>f)  błędne przyjęcie, że z opinii biegłej <span class="anon-block">G. S.</span> wynika, że świadek <br/> <span class="anon-block">A. P. (1)</span> celowo manipuluje zeznaniami i celowo zeznaje nieprawdę;</p> <p>2)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> poprzez wzięcie pod uwagę jedynie okoliczności przema­wiających na niekorzyść oskarżonego i pominięcie tych zeznań, które były ko­rzystne, w szczególności pokrzywdzonego i jego matki, <span class="anon-block">M. Z. (1)</span> oraz <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">A. B.</span>, a także <span class="anon-block">J. M.</span> i <span class="anon-block">H. K.</span>;</p> <p>3)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 173)">art. 173 k.p.k.</a> w zw. z § 6 i 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania z dnia 2 czerwca 2003 r. (dalej: Rozporządzenie w sprawie okazania) poprzez przeprowadzenie czynności okazania pośredniego oskarżonego z udziałem <span class="anon-block">D. P. (1)</span> <br/>i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> posługując się zdjęciem oskarżonego sprzed 12 lat, a nadto dokonanie okazania głosu oskarżonego w sposób uniemożliwiający weryfikację prawidłowości jego przeprowadzenia z uwagi na fakt, że czynność ta nie została zarejestrowana w żaden sposób i nie można wykluczyć tu sugestii;</p> <p>4)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez rozpoznanie wszelkich niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się skonstatował, <br/>że wskazane uchybienia doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych skutku­jącego przyjęciem, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów i dlatego też wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji przez uniewinnienie oskarżonego, ewen­tualnie zaś o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskar­żonego wyroku w mocy. Oskarżony przyłączył się do apelacji obrońcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje.</p> <p>W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań podkreślić należy, że nie może być uznawane za właściwe jednoczesne wystąpienie przez apelującego z zarzutami obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, albowiem wymienione przepisy mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie ostatniego z nich możliwe jest jedynie wówczas, <br/>gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny spełniającej wymogi składające się na zasadę swobodnej oceny dowodów pojawią się wątpliwości, których nie da się wyeliminować (<em> <!-- -->vide </em>wyrok Sądu Najwyż­szego z 1 lutego 2012 r., II KK 141/11, LexPolonica nr 3974188). W tym stanie rzeczy uchybienie podniesione w punkcie 4) <em> <!-- -->petitum </em>apelacji musiało zostać uznane za zarzut ewentualny.</p> <p>Przede wszystkim nie ma racji skarżący, jeżeli kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny przedstawione zostały <br/>w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i analiza przytoczonych tam argu­mentów wykazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd Rejonowy należycie uwzględnił dyrektywy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a skoro tak, to Sąd Okręgowy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków.</p> <p>Na wstępie zasadniczej części rozważań podkreślić należy, że inaczej niż chce tego apelujący, mankamenty czynności okazania wizerunku (k. 11- 12), nie przesą­dzają o bezwar­tościowości uzyskanych tą drogą zeznań <span class="anon-block">D. P. (1)</span>. Okolicz­ności, iż fotografia przedstawiająca <span class="anon-block">P. K. (1)</span> nie była aktualna, przy czym kwe­stia ta nie została odnotowana we właściwym protokole, nie zwalniały Sądu Rejo­nowego od obowiązku dokonania oceny wiarygodności tego dowodu i jego przy­datności dla czynionych ustaleń faktycznych. Koncepcja „owoców zatrutego drzewa”, do której <em> <!-- -->de facto</em> nawiązuje w swych tezach apelujący, znajdująca oparcie w tzw. formalnej teorii dowodów, nie została przyjęta w polskim procesie karnym, gdzie obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów. Ta właśnie zasada nakładała na Sąd <br/>I instancji obowiązek oceny przedmiotowego dowodu, zgodnie z dyrektywami <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> (<em> <!-- -->vide</em> wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 27 maja 2004 r., II AKa 160/04, LEX nr 149706) i wyłącznie na tym też polu rozważać trzeba zagadnienia porównania aktualnego i zobra­zowanego zdjęciem sygna­litycznym wyglądu <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, a także rezultatu bezpo­średniego okazania pokrzywdzonemu osoby tegoż <br/>w dniu 24 września 2013 r. (k. 106- 107). Na marginesie powyższego zważyć należy, że inaczej niż chce tego skarżący okazanie zdjęć sygna­litycznych było niezbędne, <br/>aby w ogóle ukierunkować postępowanie, albowiem to właśnie rzeczona czynność stała się podstawą zatrzymania <span class="anon-block">P. K. (1)</span> (k. 11, 18). W związku z tym nawią­zywanie przez apelującego do możliwości przeprowadzania okazania jego osoby już <br/>w dniu 16 lipca 2013 r. jawi się jako alogiczne, a przywołane przezeń w tym zakresie judy­katy nie znajdują przełożenia na realia niniejszej sprawy. Analogicznego ustosun­kowania się wymaga również ta część wywodu skarżącego, w której przez odwołanie się do fak­tów zaniechania utrwalenia okazania głosu w formie zapisu dźwięku <br/>oraz odczytania w ramach tejże czynności jedynie sto­sunkowo krótkiego tekstu odmawia on jakie­gokolwiek znaczenia pozyskanym w ten sposób relacjom <span class="anon-block">D. P. (1)</span> (k. 28-29).</p> <p>Przystępując do analizy pierwszoinstancyjnej oceny zeznań <span class="anon-block">D. P. (1)</span> zważyć trzeba, że ich zawartość treściowa cechowała się przeciwstawnymi twierdzeniami głównie w odniesieniu do sprawstwa <span class="anon-block">P. K. (1)</span>. W ślad za Sądem Rejonowym (k. 613v) podkreślić przy tym należy, że cezurę czasową zmiany treści relacji we wskazanej materii stanowił moment przepro­wadzenia czynności okazania <br/>w Zakładzie Karnym. Wbrew zapatrywaniom obrońcy, okoliczność tą Sąd I instancji ocenił w sposób prawidłowy. Słuszności stanowiska, w myśl którego zanegowanie sprawstwa oskarżonego nie odpowiadało rzeczywistości nie przeczy akcentowany przez apelującego fakt, iż dopiero w trakcie okazania osoby <span class="anon-block">D. P. (1)</span> zapo­znał się z aktualnym wyglądem <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, zaś wedle twierdzeń oskarżonego, przedstawiające go zdjęcie sygnalityczne zostało wykonane 12 lat wcześniej (k. 223v, 502). Sąd Rejonowy, odnosząc się do tej kwestii, w oparciu o własne, bezpośrednie, obserwacje stwierdził, że mimo, iż zdjęcie okazane świadkowi nie było nowe, <br/>to jednak pozwalało na jednoznaczną identyfikację (k. 613v). Abstrahując od okolicz­no­ści, iż kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sę­dziow­skiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłu­chania (<em> <!-- --> vide </em>wyrok Sądu Apelacyjnego z 26 listopada 2012 r., II AKa 149/12, LEX nr 1264421), zważyć trzeba, że zasady doświadczenia życiowego uczą, iż rysy twarzy osoby dorosłej, pomimo znacznego nawet upływu czasu, nie ulegają prze­obrażeniom idącym tak daleko, aby zaistniałe zmiany wykluczały możliwość rozpoznania. Dowodem powyższego jest porównanie fotografii <span class="anon-block">P. K. (1)</span> (k. 12 i 594). Na prawidłowość takiego zapa­trywania wskazują nadto rezultaty przepro­wadzonego oka­za­nia głosu. Wbrew stano­wisku apelującego, informacje prze­kazane przez <span class="anon-block">D. P. (1)</span> w trakcie rze­czo­nej czynności nie mogą być dys­kredytowane z uwagi na samo tylko zaniechanie utrwalenia dźwięku w jej toku. Zaznaczyć bowiem trzeba, że już przed dokonaniem tej czynności procesowej <span class="anon-block">D. P. (1)</span> podawał, iż jeden z napastników w dniu <br/>28 czerwca 2013 r. posługiwał się „basowym głosem” i konkretnym „stylem mó­wienia” (k. 4v), zaś w trakcie okazania głosu wskazał, że rozpoznaje głos <span class="anon-block">P. K. (1)</span> po charakterystycznej niskiej barwie, tempie mówienia i przycinaniu się <br/>(k. 28v). Wobec okoliczności, iż w trakcie zajścia ze wskazanej daty napastnik miał nie mówić wiele (<em> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">D. P. (1)</span>- k. 4, 21, 595v- 596)</em>, chybionymi są przy tym te argumenty obrońcy, w których przez nawiązanie do dłu­gości tekstu odczyta­nego w ramach okazania głosu podważa on war­tość informacji uzyskanych tą drogą.</p> <p>Istotnym argumentem przemawiającym za prawidłowością za­pre­zentowanego wyżej toku rozumowania są także wskazane przez <span class="anon-block">D. P. (1)</span> przyczyny, <br/>dla których wycofał się z twierdzeń obciążających <span class="anon-block">P. K. (1)</span>. W ślad za Sądem <br/>I instancji (k. 613v) zaakcentować w tym miejscu należy, że w trakcie ostatniego przesłuchania na etapie postę­powania przygotowawczego pokrzywdzony podał, iż boi się <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, nie chce zeznawać na jego niekorzyść, a także nie może swobodnie poruszać się na zewnątrz, albowiem w stosunku do niego używane jest słowo „konfi­dent” (k. 134- 135, 596). Zeznając na etapie rozprawy głównej w sprawie II K 650/13 <span class="anon-block">D. P. (1)</span> podał natomiast, że identyfikując oskarżonego pomylił się, albo­wiem jest on za wysoki (k. 200, 596v). O ile możliwym byłoby uwzględ­nienie argu­mentacji nawiązującej do samego wzrostu <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, to jednak pamiętać trzeba, że w dalszej kolejności świadek podał, iż w jego ocenie wyżej wymieniony jest po­dobny do swego brata posługującego się pseudonimem <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 200v, 596v), <br/>co wskazuje na to, że twarz napastnika- skoro została wskazana na zdjęciu sygna­litycznym- musiała być podobna do twarzy braci <span class="anon-block">K.</span>. Za słusznością takiego wnioskowania przemawia okoliczność, że <span class="anon-block">D. P. (1)</span> kilkakrotnie podkreślał podobieństwo oskarżonego do napastnika (k. 201, 596v). W toku rozprawy głównej <br/>w sprawie niniejszej pokrzywdzony stwierdził natomiast, że aczkolwiek napastnik był podobny do podsądnego z postury, to jednak miał zupełnie inną twarz (k. 595v). Oświad­czenie takiej treści w sposób jaskrawy przeczy przytoczonym wyżej twier­dzeniom w odniesieniu do zmiany treści zeznań, wskazując na inną niż dążenie <br/>do prawdy przyczynę wolty <span class="anon-block">D. P. (1)</span>. Nie bez znaczenia pozostaje tutaj także okoliczność, iż mimo niewątpliwego przyjrzenia się osobie <span class="anon-block">P. K. (1)</span> <br/>w trakcie toczącego się postępowania pokrzywdzony nie był w stanie rozpoznać <br/>go na okazanych pierwotnie zdjęciach sygnalitycznych (k. 596v), aczkolwiek wedle wła­snych twierdzeń początkowo takiego rozpoznania dokonał wyłącznie w oparciu <br/>o po­do­bieństwo tegoż do brata. Z tych wszystkich względów za jedyną racjonalną przyczynę wycofania się <span class="anon-block">D. P. (1)</span> z twierdzeń obciążających oskarżonego mogła być uznana tylko obawa przed nim, zrelacjonowana w toku ostatnich zeznań <br/>na etapie postępowania przygotowawczego. Na marginesie zaznaczyć przy tym trzeba, że przedmiotowa relacja przeczy wysuwanemu przez apelującego argumentowi o nie­moż­ności wywarcia przez <span class="anon-block">P. K. (1)</span> wpływu na treść zeznań świadka, a także uniemożliwia zaakceptowanie zeznań <span class="anon-block">M. Z. (2)</span>, jako wskazujących na szcze-­</p> <p>rość przyczyn zmiany zeznań przez <span class="anon-block">D. P. (1)</span>. Dotychczasowe wywody nakazały również uznać wyłącznie za nieścisłość językową przyjęcie przez Sąd Rejo­nowy, że pokrzywdzony, odnosząc się do zajścia z dnia 15 lipca 2013 r., podał, <br/>iż sprawcą „był” brat <span class="anon-block"> (...)</span>, podczas gdy w rzeczywistości wskazał on, iż sprawcą „może być” brat <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 22).</p> <p>Na trafność stanowiska zajętego przez Sąd Rejonowy w materii przyczyn zmia­ny deskrypcji <span class="anon-block">D. P. (1)</span> wskazuje również dokonana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ocena zeznań <span class="anon-block">A. P. (1)</span>. Aczkolwiek wyżej wymie­niona kilkakrotnie zapewniała, że to nie <span class="anon-block">P. K. (1)</span> był sprawcą pobicia jej syna, <br/>to jednak w sposób powtarzający się wskazywała na towarzyszący jej stan obawy <br/>(k. 222v- 223v, 502v- 504), przy czym stan ten raz powiązała wprost z oskarżonym <br/>(k. 223, 504). Nie bez znaczenia w zakresie zaaprobowania pierwszoinstancyjnej oceny zeznań tego świadka pozostają nadto podane przezeń przyczyny wycofania się <br/>z rozpoznania <span class="anon-block">P. K. (1)</span> jako mężczyzny, dla którego <span class="anon-block">D. P. (1)</span> zakupił na raty telewizor i grę (k. 116v). Wyjaśniając rozbieżności w swych relacjach <span class="anon-block">A. P. (1)</span> podkreśliła, że do wskazania zdjęcia przedstawiającego <span class="anon-block">P. K. (1)</span> nakłonił ją funkcjonariusz Policji (k. 504). Sąd Rejonowy zasadnie nie dał ta­kiemu twierdzeniu wiary, albowiem w demokratycznym państwie prawnym, jakim jest Polska, domniemywa się, że organy ścigania funkcjonują zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie dopuszczających się nadużyć w trakcie wykonywanych czynności, (<em> <!-- --> podobnie: </em>wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 27 września 2012 r., II AKa 83/12, LEX nr 1220567), zaś zeznania <span class="anon-block">G. Ś.</span> (k. 533v) nie pozwoliły na tezę o co najmniej uprawdopodobnieniu zaistnienia okoliczności przeciwstawnych. Słuszności stanowiska upatrującego przy­czyny zmiany zeznań przez <span class="anon-block">A. P. (1)</span>w obawie przed <span class="anon-block">P. K. (1)</span> dowodzą również sprzeczności, w które świa­dek popadł w odniesieniu do kwestii wcześniejszych kontaktów z oskarżonym. Wyżej wymieniona początkowo podała bowiem, że zna podsądnego z widzenia jako sąsiada (k. 503, 534), a następnie stwier­dziła, iż po raz pierwszy zobaczyła <br/>go w sądzie (k. 534v). Apelujący nie ma przy tym racji, o ile podnosi, że Sąd Rejo­nowy, wartościując relacje <span class="anon-block">A. P. (1)</span>, przeinaczył wnioski płynące <br/>z wywołanej w sprawie opinii biegłego z zakresu psy­chologii, dochodząc w efekcie do błędnych ocen. Lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku dowodzi wprawdzie, że przyjęto, iż ze stwierdzonych przez biegłą podatności świadka na su­gestię i perswa­zję, a także ze zmienności w treści zeznań, której nie można wytłu­maczyć zacieraniem się śladów w pamięci, wynika, że celowo manipuluje ona zezna­niami i celowo zeznaje nieprawdę (k. 614), jednakże sformułowanie takie uznawać należy wyłącznie za nieści­słość języ­kową. Całokształt wywodu Sądu I instancji wskazuje bowiem, że wnioski biegłego w rzeczywistości zostały wykorzystane jako okoliczność uprawdo­podobniająca odtwo­rzoną przez Sąd Rejonowy przyczynę zmia­ny zeznań wyżej wymienionej, nie zaś jako argument świadczący sam w sobie o skła­daniu przez nią deskrypcji nieodpowiadających prawdzie.</p> <p>Reasumując całokształt powyższego raz jeszcze podkreślić trzeba, że na ob­darzenie walorem wiary zasługiwała ta część zeznań <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, która wska­zuje na popełnienie przez <span class="anon-block">P. K. (1)</span> czynów objętych zarzutami aktu oskarżenia. Zważyć przede wszystkim należy, że rezultaty okazania zdjęć sygnalitycznych upraw­do­podabnia wygląd oskarżonego, który jest wyjątkowo charak­terystyczny. Przed­miotową okoliczność w swo­im uzasadnieniu stwierdził Sąd Rejonowy, wska­zując <br/>na swój kontakt z wyżej wymienionym (k. 613v), a Sąd Okręgowy zaob­serwował <br/>w to­ku rozprawy apelacyjnej. W ocenie Sądu Odwoławczego, wybitnie cha­rak­terystycznym jest także głos podsądnego, co stanowi dodatkową okoliczność po­zwalającą na uzna­nie za wiarygodne efektów okazania głosu. Nie bez znaczenia <br/>dla uzna­nia sprawstwa podsądnego pozostaje także fakt, że <span class="anon-block">D. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. K. (1)</span> od lat zamieszkują w tej samej miejscowości, w niewielkiej od siebie odległo­ści i dlatego też przeczy zasadom doświadczenia życiowego zakładanie, że nigdy się nie widzieli, zwłaszcza, że matka pokrzywdzonego, <span class="anon-block">A. P. (1)</span> podała, iż zna oskarżonego z widzenia jako sąsiada (k. 503, 534). W związ­ku z tym nielo­gicznym byłoby zakładanie, iż pokrzywdzony mając bezpo­średni kontakt i możliwość dokładnego przyjrzenia się osobie, która w dniu 15 lipca 2014 r. odbierała od niego pieniądze i łącząc jej głos z głosem osoby uczestniczącej w zajściu z dnia 28 czerwca 2014 r., mógłby ją pomylić z kimkolwiek innym, a zwłasz­cza z osobą, z którą stykał się w przeszłości. Z całą mocą podkreślić w tym miejscu trzeba, że na analogiczne kryteria rozpoznania osoby biorącej udział w incydentach objętych zarzutami aktu oskarżenia <span class="anon-block">D. P. (1)</span> wskazał w wyjaśnieniach złożonych w sprawie II K 75/13 Sądu Okręgowego w Siedlcach, kiedy to na etapie postępowania przygoto­wawczego podał, że w dniu 28 czerwca 2013 r. słyszał głos jednej osoby, która poleciła mu dostarczenie kwoty 1.000 zł w dniu 15 lipca 2013 r., i to właśnie osoba posługująca się tym głosem pieniądze te odebrała. Także w tej sprawie wyżej wymieniony podkreślił, że rozpoznał wizerunek wspomnianej osoby na zdjęciu sygna­litycznym (k. 228, 596v), a twierdzenia takiej treści potwierdził na etapie roz­prawy głównej w tejże sprawie w dniu 22 listopada 2013 r. (k. 230, 596v), mimo, iż w toku okazania przeprowadzonego w Zakładzie Karnym w dniu 24 września 2013 r. nie rozpoznał <span class="anon-block">P. K. (1)</span> (k. 106- 107). Za wiarygodnością tej części relacji <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, która wskazuje na winę <span class="anon-block">P. K. (1)</span> przemawia również fakt, iż została ona złożona na początkowym etapie postępowania przygotowawczego, kiedy żadna osoba, z natury rzeczy, nie mogła wywrzeć wpływu na treść przekazanych przezeń informacji. Pokrzywdzony stanowczo podawał wówczas, że rozpoznanym przez niego sprawcą był mężczyzna bardzo podobny („jak brat”) do osoby posługującej się pseu­do­ni­mem <span class="anon-block"> (...)</span> i dlatego też myślał, że to brat tejże osoby (k. 4v, 22). Już z po­wyższego wynika, że <span class="anon-block">D. P. (1)</span> nie pomylił osoby, która brała udział w zaj­ściach objętych zarzutami aktu oskarżenia z tą osobą, którą określił jako posługującą się wskazanym wyżej pseudonimem. Nie można pomijać przy tym faktu, że osoba po­słu­gująca się, zdaniem pokrzywdzonego, pseudonimem <span class="anon-block"> (...)</span> ma od 2011 r. tatuaż na twarzy(<em> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">M. K.</span>- k. </em>504v), zaś oskarżony tatuażu takiego nie ma, a zatem pomimo podobieństw pomiędzy tymi osobami zachodzą równocześnie wyraźne różnice w ich wyglądzie. <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, wskazując na oskarżonego jako na brata <span class="anon-block"> (...)</span>, nie musiał przy tym wiedzieć, <br/>że także on nosi taki pseudonim. Sąd Odwoławczy podzielił także argumentację Sądu I instancji (k. 613v), wskazującego na istotne znaczenie okoliczności, że zmiana zeznań <span class="anon-block">D. P. (1)</span> w zakresie rozpoznania <span class="anon-block">P. K. (1)</span> pojawiła się dopiero w czasie pobytu w jednostce penitencjarnej. Z doświadczenia wynika,</p> <p> <br/>iż mimo starań podej­mowanych przez funkcjonariuszy Służby Więziennej osoby pozostające w takich jednostkach nawiązują kontakty pozaregulaminowe, organizując tą drogą własny obieg informacji. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, iż pokrzyw­dzony, wyjaśniając jako podejrzany w sprawie II K 75/13 Sądu Okręgowego <br/>w Siedlcach podał wprost, że obawia się, iż jeśli konkretne osoby w Zakładzie Kar­nym dowiedzą się, że „wydał <span class="anon-block">P.</span>”, to z tej racji niewątpliwie go zamordują <br/>(k. 228v), a także wskazywał na odnoszenie się do jego osoby przez współosadzonych przy użyciu słowa „konfident” (k. 135). Uwarunkowania tego rodzaju przydają przy tym wnioskowi oskarżonego o okazanie jego osoby pokrzywdzonemu, w trakcie pobytu każdego z nich w Zakładzie Karnym, odmienne znaczenie aniżeli nadawane przez apelującego obrońcę i nie świadczą tym samym o jego niewinności. W świetle powyższego logiczne i przekonywujące były te argumenty <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, zaprezentowane w toku ostatniego przesłuchania na etapie postępowania przygo­towawczego, w których wskazał on na obawę przed zemstą <span class="anon-block">P. K. (1)</span> oraz te relacje <span class="anon-block">A. P. (1)</span>, w których wskazywała ona na strach przed wyżej wymienionym.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że stano­wisko Sądu Rejonowego, obdarzające wiarą tę część relacji <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, która wskazuje na sprawstwo <span class="anon-block">P. K. (1)</span> było ze wszech miar słuszne. W związku z tym stwierdzić nadto trzeba, iż apelacja bezzasadnie wskazuje, że dowodem świadczącym o niemożności uzna­nia <span class="anon-block">P. K. (1)</span> za winnego zarzuconych mu czynów są wiado­mości tekstowe przedstawione przez <span class="anon-block">A. P. (1)</span> (k. 121v- 122). Niezro­zumiałym jest bowiem argumentowanie powyższego podkreśleniem, że wspomniane wiadomości wysyłał <span class="anon-block">M. W.</span> w czasie, gdy w stosunku do oskarżonego był stosowany izolacyjny środek zapobiegawczy, a zatem już po popełnieniu czynów obję­tych zarzutami aktu oskarżenia. Wobec skonsta­towanej wyżej wiarygodności rozpoznania przez <span class="anon-block">D. P. (1)</span> wizerunku i głosu <span class="anon-block">P. K. (1)</span> za chybione uznać należało także wskazanie przez obrońcę na niewyjaśnioną w postępowaniu pierwszo­instancyjnym rolę <span class="anon-block">M. W.</span>. Skoro brak jest podstaw dla pod­wa­żenia rozpoznania <span class="anon-block">P. K. (1)</span> przez pokrzywdzonego na początkowym etapie postę­powania przygotowawczego, to brak jest podstaw dla wywodzenia, że epizody zwią­zane z <span class="anon-block">M. W.</span> mogą rzutować na treść poczynionych ustaleń faktycznych. W analogiczny sposób należało odnieść się do hasłowego powołania się przez apelującego na relacje <span class="anon-block">G. B.</span> (k. 361v, 362, 506v- 507v) <br/>i <span class="anon-block">A. B.</span> (k. 392, 508- 508v), prezentujących własny punkt widzenia na rolę <span class="anon-block">M. W.</span>, a także na wzajemnie sprzeczne zeznania <span class="anon-block">J. M.</span> <br/>(k. 223v- 224v, 506- 506v) i <span class="anon-block">H. K.</span> (k. 203- 203v, 505v- 506).</p> <p>W tym stanie rzeczy ocena materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie nosi cech dowolności, a tym samym nie narusza zasady obiektywizmu statuowanej przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> Nie zmienia tego konstatacja obrońcy o kon­se­kwencji wyjaśnień oskarżonego nieprzyznającego się do winy. Wnioski płynące z wia­ry­godnej części materiału dowodowego były przy tym wystarczające dla poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych, a tym samym nie można zakładać, tak jak chce tego apelujący w punkcie 4) <em> <!-- -->petitum</em> apelacji, że zaistniały wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym i które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść <span class="anon-block">P. K. (1)</span>.</p> <p>Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się także, by kara orzeczona wobec <span class="anon-block">P. K. (1)</span> za przypisane mu czyny była rażąco surowa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku bezspornie wynika, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy rozważał wszyst­kie okoliczności mające wpływ na wymiar kary, a w szczególności stopień spo­łecznej szko­dliwości przypisanych mu czynów, jak i okoliczności <em> <!-- --> stricte </em>osobiste sprawcy. Sąd Okręgowy podzielił zawarte w uzasadnieniu wyroku argumenty doty­czące wy­miaru kar jednostkowych za poszczególne przestępstwa i kary łącznej i w pełni je za­ak­ceptował. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się bowiem żadnej istotnej okoliczności, która miałaby wpływ na wymiar tych kar, której Sąd I instancji nie uwzględniłby przy jej wymiarze.</p> <p>Wymiar jednostkowych kar pozbawienia wolności nie przekracza stopnia winy oskarżonego, albowiem jego poziom rozwoju intelektualnego i społecznego pozo­stawiał mu pełną możliwość rozpoznania znaczenia popełnionych czynów, zaś do pod­jęcia i zrealizowania decyzji woli o ich dokonaniu doszło w warunkach i sytuacjach</p> <p>pozwalających na zachowanie zgodne z prawem. Rzeczone kary odpowiadają także stopniowi społecznej szkodliwości popełnionych przezeń przestępstw, przy czym stopień ten był największy w przypadku czynu zakwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, gdyż biorąc udział w zajściu z dnia 28 czerwca 2013 r. <span class="anon-block">P. K. (1)</span> naruszył jednocześnie dobra prawne w postaci zdrowia człowieka, mienia i wiarygodności dokumentów stwier­dzających tożsamość. Na podkreślenie zasługuje przy tym fakt, że to właśnie wska­zane przestępstwo niejako „utorowało” oskarżonemu drogę do występku z dnia 15 lipca 2013 r. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że <span class="anon-block">P. K. (1)</span> popełniając każde z przypisanych mu przestępstw działał w realizacji zamiaru bezpośredniego, przejawiając tym samym wysokie natężenie złej woli. Zastosowane przez Sąd Rejonowy jednostkowe kary pozbawienia wolności odpowiadają nadto właściwościom i warunkom osobistym sprawcy, a więc względom indywidualno-prewencyjnym. Zważyć trzeba, że <span class="anon-block">P. K. (1)</span> przypisanych mu czynów dopuścił się w wieku 39 lat (<em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">P. K. (1)</span>- k. 501v</em>), a zatem jako osoba w pełni dojrzała, a tym samym doskonale zdająca sobie sprawę z niedopuszczalności naruszania porządku prawnego.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, brak było również podstaw dla stwierdzenia rażącej surowości kary łącznej pozbawienia wolności zastosowanej względem <span class="anon-block">P. K. (1)</span>. W myśl unormowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> <em> <!-- -->in principio</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> Sąd Rejonowy był uprawniony do orzeczenia wobec tego oskarżonego kary łącznej wskazanego rodzaju w granicach od 3 do 5 lat. Charakter związków pomiędzy czynami przypisanymi <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, a także odstęp czasowy pomiędzy nimi, w pełni uzasadniał natomiast posłużenie się przez Sąd I in­stan­cji zasadą asperacji. Przy uwzględnieniu powyższego oraz wobec okoliczności, że miarą surowości kary nie jest jej ilościowy wymiar, ale stopień wykorzystania przewidzianej prawem sankcji karnej (<em> <!-- -->podobnie: </em>wyrok Sądu Apelacyjnego w Krako­wie z 6 czerwca 2012 r., II AKa 103/12, LEX nr 1227636), nie sposób uznać wymierzonej <span class="anon-block">P. K. (1)</span> kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności za niewspółmiernie surową w stosunku do jego przestępnej aktywności.</p> <p>Z tych wszystkich względów i przy braku przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 k.p.k.</a>, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> <p>Z racji wymierzenia <span class="anon-block">P. K. (1)</span> bezwzględnej kary pozbawienia wol­no­ści, nieosiągania przezeń jakichkolwiek dochodów, przy nieposiadaniu żadnego majątku i pozostawaniu na jego utrzymaniu dziecka w wieku 10 lat (<em> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">P. K. (1)</span>- k. </em>501<em> <!-- -->v</em>) Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, <br/>że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> </div>