I C 843/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 843/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 30 grudnia 2015 roku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSR Leszek Kawecki</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: Joanna Antoniszyn</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 roku w Dzierżoniowie</strong> </p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span>1 <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">G.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę kwoty 607,18 zł </strong> </p> <p>I/  zasądza od pozwanej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong>na rzecz strony powodowej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span>1 <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">G.</span> </strong>kwotę <strong> <!-- -->325,31 zł</strong> (trzysta dwadzieścia pięć złotych trzydzieści jeden groszy) z odsetkami ustawowymi od dnia 30 września 2015 roku do dnia zapłaty;</p> <p>II/  w pozostałej części postępowanie umarza;</p> <p>III/  zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę <strong> <!-- -->227 zł</strong> tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt <strong> <!-- -->I C 843/15</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Strona powodowa <span class="anon-block">E.</span>1 <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">G.</span>wniosła o zasądzenie od pozwanej <span class="anon-block">M. G.</span>kwoty 607,18 zł z odsetkami ustawowymi: od kwoty 600,70 zł od dnia</p> <p>08 maja 2015 r. i od kwoty 6,48 zł od dnia 07 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu, wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, wskazała, że wnosi o wydanie nakazu zapłaty na podstawie umowy</p> <p>o świadczenie usług telekomunikacyjnych, łączącej pozwaną z wierzycielem pierwotnym <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, a także na podstawie noty obciążeniowej nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 26 marca 2013 r. oraz noty odsetkowej nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 19 kwietnia 2013 r. Dalej strona powodowa podała, że pozwana z tytułu przedmiotowej umowy winna była uiścić na rzecz wierzyciela pierwotnego kwotę stanowiącą wartość przedmiotu sporu, czego jednak nie uczyniła. Nadto podała, że nabyła na podstawie umowy ramowej przelewu wierzytelności</p> <p>z dnia 17 stycznia 2014 r. wierzytelność przysługującą wierzycielowi pierwotnemu względem pozwanej, a wynikającą wprost z łączącej strony umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a w zasadzie w związku z jej nienależytym wykonaniem, w kwocie stanowiącej wartość przedmiotu sporu. Podała też, że wezwała pozwaną do dobrowolnej zapłaty spornej kwoty. Pozwana do dnia wniesienia pozwu nie dokonała jednak spłaty zadłużenia, co czyni niniejsze powództwo zasadnym i koniecznym.</p> <p>Postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał sprawę do tutejszego Sądu.</p> <p>Na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. pozwana ustosunkowując się do żądania pozwu oświadczyła, że porozumiała się ze stroną powodową odnośnie zapłaty kwoty dochodzonej pozwem w trzech ratach, przy czym pierwsza z tych rat w wysokości 150 zł ma być zapłacona do końca tego tygodnia, następna w wysokości 200 zł do 20 września 2015 r., zaś ostatnia rata do 20 października 2015 r. W związku z tym oświadczeniem Sąd zobowiązał pełnomocnika strony powodowej do złożenia oświadczenia na piśmie, w związku ze wskazanym przez pozwaną na rozprawie zawarciem ugody pozasądowej między stronami co do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem w ratach, czy strona powodowa podtrzymuje żądanie pozwu, czy też ewentualnie cofa pozew.</p> <p>W wykonaniu powyższego zobowiązania, w piśmie procesowym z dnia 07 września 2015 r. pełnomocnik strony powodowej, z uwagi na fakt dokonania przez pozwaną dobrowolnej wpłaty kwoty 150 zł na rzecz należności dochodzonej pozwem, jedynie ograniczył powództwo do kwoty 471,96 zł.</p> <p>Na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. pozwana przedłożyła do wglądu potwierdzenie wpłaty gotówkowej dalszej kwoty 150 zł w dniu 28 września 2015 r. na poczet zadłużenia wobec strony powodowej. Jednocześnie oświadczyła, że nie zdołała zgromadzić środków na dokonanie wpłaty pozostałej części zadłużenia, obejmującej należność główną, zgodnie z deklaracją złożoną na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. W związku z tym</p> <p>z tym Sąd zobowiązał pełnomocnika strony powodowej do złożenia oświadczenia na piśmie w terminie 14 dni, czy w związku z dokonaniem przez pozwaną w dniu 28 września 2015 r. wpłaty dalszej kwoty 150 zł na poczet zadłużenia dochodzonego pozwem, strona powodowa ogranicza żądanie pozwu, a jeżeli tak, do jakiej kwoty.</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2015 r. pełnomocnik strony powodowej,</p> <p>z uwagi na fakt dokonania przez pozwaną kolejnej dobrowolnej wpłaty kwoty 150 zł na rzecz należności dochodzonej pozwem, ograniczył powództwo do kwoty 325,31 zł.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Pozwana <span class="anon-block">M. G.</span> związana była z wierzycielem pierwotnym <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> (operatorem sieci <span class="anon-block">O.</span>) umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych, której przedmiotem było umożliwienie pozwanej wykonywania połączeń telefonicznych, a także dostęp do innych usług. Za świadczenia te pozwana winna była uiszczać opłatę abonamentową oraz opłatę za wykorzystane impulsy i transfer danych według cennika zawartego w umowie, na podstawie wystawionych faktur (not obciążeniowych). Ostatecznie pozwana z tytułu przedmiotowej umowy winna była uiścić na rzecz wierzyciela pierwotnego kwotę 486,97 zł, zgodnie z notą obciążeniową z dnia 26 marca 2013 r. oraz kwotę 6,48 zł, zgodnie z notą obciążeniową z dnia 19 kwietnia 2013 r., czego jednak nie uczyniła.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: </strong> <em> <!-- -->odpis umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr <span class="anon-block"> (...)</span>.<span class="anon-block"> (...)</span> </em> </p> <p> <em> <!-- -->z dnia 17 lipca 2008 r. wraz z załącznikami, kserokopia Regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieci telekomunikacyjnej <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>i <span class="anon-block">(...)</span>przez spółkę pod <span class="anon-block">firmą (...) Spółka Akcyjna</span>z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>z dnia 19 września 2005 r., uwzględniającego zmiany wprowadzone od dnia 01 stycznia 2014 r., odpisy noty obciążeniowej nr <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 26 marca 2013 r. i noty odsetkowej nr <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 19 kwietnia 2013 r. </em> </p> <p>Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r. wierzytelność przysługującą wierzycielowi pierwotnemu względem pozwanej w powyższej kwocie nabyła strona powodowa <span class="anon-block">E.</span>1 <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: </strong> <em> <!-- -->odpis umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r., zawartej pomiędzy <span class="anon-block"> Spółką (...) SA</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> a stroną powodową, odpis zawiadomienia o cesji wierzytelności z dnia 14 lutego 2014 r.</em> </p> <p>Pismem z dnia 14 lutego 2014 r. strona powodowa wezwała pozwaną do dobrowolnej zapłaty kwoty 538,89 zł, obejmującej należność główną w kwocie 493,45 zł i odsetki od niezapłaconej noty obciążeniowej, wynoszące na dzień 14.02.2014 r. kwotę 45,44 zł. Pozwana do dnia wniesienia pozwu nie dokonała jednak spłaty zadłużenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: </strong> <em> <!-- -->odpis wezwania do zapłaty z dnia 14 lutego 2014 r.</em> </p> <p>W toku postępowania pozwana dokonała dobrowolnych wpłat dwóch kwot po 150 zł na poczet należności dochodzonej pozwem.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczność bezsporna.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo, po jego ograniczeniu przez stronę powodową w związku z dobrowolną zapłatą przez pozwaną w toku postępowania części należności dochodzonej pozwem, jest zasadne w całości.</p> <p>Po pierwsze, należy wskazać, że okoliczności faktyczne sprawy nie budziły wątpliwości. Fakty przytoczone przez stronę powodową w pozwie zostały bowiem w istocie przyznane przez pozwaną. Pozwana poprzez zaś dokonanie wpłaty na poczet zadłużenia, uznała obciążający ją względem strony powodowej dług. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem judykatury uznanie roszczenia w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 2)">art. 123 § 1 pkt 2 k.c.</a> występuje w przypadku wyraźnego oświadczenia woli dłużnika lub innego jednoznacznego zachowania się dłużnika wobec wierzyciela. Cechy takiego zachowania nosiło zachowanie pozwanej.</p> <p>Po drugie,w niniejszej sprawie Sąd ustalił ponadto, że na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r. wierzytelność przysługująca <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span>względem pozwanej z tytułu niezapłaconych należności wynikających z zawartej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, została nabyta przez stronę powodową. Należy tylko wskazać na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 2)">art. 509 § 2 k.c.</a>, który stanowi, że wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa,</p> <p>w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.</p> <p>Pozwana w toku postępowania dokonała zapłaty łącznej kwoty 300 zł na poczet należności dochodzonej pozwem, co wynika wprost z pism procesowych strony powodowej, ograniczających wobec częściowej spłaty zadłużenia powództwo o tę kwotę. Wobec częściowej spłaty nadal uzasadnione było więc żądanie pozwu w pozostałej części dotyczącej należności głównej, to jest w kwocie 325,31 zł, jak również żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od tej kwoty od dnia 30 września 2015 r. Podstawę prawną do uwzględnienia żądania odsetkowego stanowią przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> Z przepisu § 1 tego artykułu wynika bowiem, iż jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody</p> <p>i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki za opóźnienie należą się więc zarówno bez względu na szkodę poniesioną przez wierzyciela, jak i zawinienie okoliczności opóźnienia przez dłużnika (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1994 r., I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21). Należy przy tym wskazać, iż w świetle przepisów ustawy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania, gdy nie spełnia świadczenia w terminie oznaczonym w sposób dostateczny lub wynikający z właściwości zobowiązania.</p> <p>Strona powodowa w toku procesu, na skutek dokonania przez pozwaną częściowej spłaty zadłużenia, ograniczyła powództwo do kwoty 325,31 zł wraz ze wskazanymi wyżej odsetkami, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania w pozostałym zakresie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Z powyższych względów, w oparciu o powołane przepisy, Sąd orzekł jak</p> <p>w punktach I i II wyroku.</p> <p>Według przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw</p> <p>i celowej obrony (koszty procesu). Zgodnie natomiast z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 3)">art. 98 § 3 k.p.c.</a> do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W świetle wskazanych przepisów, na koszty procesu poniesione przez stronę powodową składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa</p> <p>w kwocie 17 zł, opłata sądowa od pozwu w kwocie 30 zł i wynagrodzenie radcy prawnego</p> <p>w kwocie 180 zł (§ 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września</p> <p>2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Należało przy tym obciążyć pozwaną tymi kosztami, gdyż w istocie w całości przegrała ona niniejszy proces. Zaspokojenie przez pozwaną roszczenia w toku procesu uznać bowiem winno się za jednoznaczne z przegraniem sprawy.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przytoczone przepisy, Sąd orzekł jak</p> <p>w punkcie III wyroku.</p> </div>