I C 846/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 846/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 30 grudnia 2015 roku </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący : SSR Bogusław Glinka</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: Joanna Bobrowska</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 roku na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S. (1)</span> i <span class="anon-block">D. P.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong> </p> <p>przy udziale interwenienta ubocznego<strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">N.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o opróżnienie lokalu mieszkalnego</strong> </p> <p>I/  nakazuje pozwanemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong>, aby opróżnił, opuścił i wydał powodom <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S. (1)</span> </strong>i<strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. P.</span> </strong> lokal mieszkalny położony w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, składający się z kuchni, pokoju, przedpokoju i łazienki, położony na parterze budynku od wschodniej części;</p> <p>II/  dalej idące powództwo oddala;</p> <p>III/  orzeka o braku uprawnienia pozwanego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G.</span> </strong>do otrzymania lokalu socjalnego;</p> <p>IV/  zasądza od pozwanego na rzecz każdego z powodów kwotę po <strong> <!-- -->237 zł </strong>tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <em> <!-- --> Powodowie <span class="anon-block">A. S. (1)</span> i <span class="anon-block">D. P.</span> wnieśli o nakazanie pozwanemu <span class="anon-block">M. G.</span> opuszczenia i wydania powodom w stanie wolnym lokalu mieszkalnego położonego w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku.</em> </p> <p> <em> <!-- --> Uzasadniając żądanie powodowie wskazali, iż są współwłaścicielami nieruchomości położonej w <span class="anon-block">P.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Na podstawie umowy darowizny z dnia 18.02. 2010 r. ustanowili na rzecz <span class="anon-block">D. G.</span> - matki powoda, a siostry powódki, dożywotnią służebność osobistą w postaci prawa do korzystania z kuchni, pokoju i przedpokoju, ganku i łazienki położonych na parterze budynku mieszkalnego od wschodniej części oraz części ogrodu od wschodniej części <span class="anon-block">działki nr (...)</span>. Pozwany po ustanowieniu służebności związał się z <span class="anon-block">D. G.</span>, z która następnie zawarł związek małżeński. <span class="anon-block">D. G.</span> zmarła 17.06.2011 r. Mimo wygaśnięcia służebności osobistej żony pozwany nadal zajmuje lokal mieszkalny. Nie opuścił go także po wezwaniu i wyznaczeniu terminu do dnia 30.04.2013 r. Organ administracyjny odmówił wymeldowania pozwanego. W lokalu tym ma zamieszkać córka powoda wraz z dzieckiem, która nie posiada własnego mieszkania. Nadto dodatkową przesłanką eksmisji jest negatywne zachowanie pozwanego. </em> </p> <p> <em> <!-- -->Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 15;art. 15 ust. 2)">art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów</a>, mieszkaniowym zasobie gminy (...) Sąd zawiadomił o toczącym się postępowaniu<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">N.</span>w celu umożliwienia jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">N.</span>zgłosiła interwencję uboczną po stronie powodów i wniosła odmiennie niż powodowie – a więc wbrew treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 79)">art. 79 k.p.c.</a> - o oddalenie powództwa, a w głosach stron o nieorzekanie o przyznaniu lokalu socjalnego.</em> </p> <p> <em> <!-- --> Pozwany uznał powództwo najpierw na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. pod warunkiem, że będzie miał się dokąd przeprowadzić, a następnie na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. uznał powództwo „co do zasady” i wniósł o przyznanie prawa do lokalu socjalnego.</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd ustalił i zważył, co następuje :</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- --> Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 k.p.c.</a> Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Sąd nie dopatrzył się negatywnych przesłanek dotyczących uznania powództwa przez pozwanego, zwłaszcza iż stan faktyczny i prawny wynikający z dokumentów i stanowisk stron był również niesporny i potwierdzał brak tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu po stronie pozwanego i żądanie eksmisji. </em> </p> <p> <em> <!-- --> Pozostawała do rozstrzygnięcia kwestia uprawnienia pozwanego do lokalu socjalnego. </em> </p> <p> <em> <!-- --> Pozwany jest emerytem i od lutego otrzymywał emeryturę z ZUS w wysokości 1329,11 zł (netto), a od lipca 2015 r. 1348,73 zł (netto), z tym że na poczet egzekucji administracyjnej dokonano potrącenia w wysokości 403,19 zł. Pozwany równocześnie zatrudniony jest jako pracownik ochrony w <span class="anon-block"> (...) spółce z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span>, skąd w okresie 08-10.2015 r. otrzymywał wynagrodzenie netto od 594,78 zł do 821,70 zł. Pozwany nie posiada nikogo na utrzymaniu. Po śmierci <span class="anon-block">D. G.</span> związał się z <span class="anon-block">A. S. (2)</span>, z którą mieszka w <span class="anon-block">Ś.</span>, stróżuje w <span class="anon-block"> (...)</span>. Pozwany w Niemczy posiadał połowę domu jednorodzinnego, którą sprzedał już po śmierci żony <span class="anon-block">D. G.</span>. Pozwany ma II grupę inwalidzką – średni stopień niepełnosprawności. Obecnie przeciwko pozwanemu toczy się postępowanie egzekucyjne pod sygn. akt KM 10938/15 o zapłatę na rzecz <span class="anon-block">P.</span> należności w kwocie 2991,71 zł. </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód: </em> </strong> <em> <!-- --> decyzje ZUS z dnia 02.03.2015 r. i 13.05.2015 r. </em> </p> <p> <em> <!-- --> wyciągi z rachunku bankowego pozwanego z 13.08.2015 r., 14.09.2015 r. i 14.10.2015 r.</em> </p> <p> <em> <!-- --> informacja o stanie zaległości w sprawie KM 10938/15</em> </p> <p> <em> <!-- --> orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 16.09.2013 r. </em> </p> <p> <em> <!-- --> Powództwo, jako uznane, zasługuje na uwzględnienie, z tym że termin 7 dni na opuszczenie lokalu, wskazany w petitum żądania pozwu, nie znajdował żadnego uzasadnienia prawnego i w tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu (pkt. I i II).</em> </p> <p> <em> <!-- --> Powodowie jako współwłaściciele nieruchomości, w skład której wchodził sporny lokal mieszkalny uprawnieni byli do żądania nakazania pozwanemu wydania rzeczy (opróżnienia lokalu) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> </em> </p> <p> <em> <!-- --> Należało znać, iż skoro tytuł prawny pozwanego do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego wygasł wraz ze śmiercią jego żony (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 299)">art. 299 k.c.</a>), która posiadała jedynie służebność mieszkania, na które mogła przyjąć pozwanego jako domownika (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 301;art. 301 § 1)">art. 301 § 1 k.c.</a>), a pozwany nie wykazał w toku postępowania istnienia żadnego innego tytułu prawnego do dalszego zajmowania tego lokalu (choćby umowy o wstąpienie w prawa zmarłego uprawnionego z tytułu służebności, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 301;art. 301 § 2)">art. 301 § 2 k.c.</a>), to powództwo o eksmisję z tego lokalu mieszkalnego jest zasadne. </em> </p> <p> <em> <!-- --> W sprawie znajdują zastosowanie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> ( Dz. U. Nr 71, poz. 733 z 2001 roku ). Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 2)">art. 2</a> ust. pkt 1 przywołanej ustawy, jeżeli w ustawie mowa jest o lokatorze należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. W takiej sytuacji uwzględniając żądanie pozwu w sprawie o eksmisję sąd winien rozważyć czy pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 14 ust. 3 ww. ustawy s ąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Zgodnie z ust. 4 s ąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec osób określonej kategorii, jednak pozwany do żadnej z tych kategorii nie należy. Wprawdzie jest emerytem oraz ma orzeczone inwalidztwo umiarkowane, jednak nie spełnia kryteriów do korzystania z pomocy społecznej, co jest warunkiem sine qua non zastosowania tego przepisu (pkt 4). Ponadto pozwany zajmował lokal w budynku prywatnym nie wchodzącym w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, a zatem ust. 4 art. 14 nie miał do niego zastosowania, ze względu na treść przepisu art. 14 ust. 7 ustawy, który brzmi: Przepisu ust. 4 nie stosuje się do osób, które utraciły tytuł prawny do lokalu niewchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, z wyjątkiem osób, które były uprawnione do używania lokalu na podstawie stosunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią mieszkaniową albo z towarzystwem budownictwa społecznego.</em> </p> <p> <em> <!-- --> Oceniając sytuację osobistą i majątkową pozwanego Sąd uznał, że nie znajduje się on w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa do lokalu socjalnego. Posiada bowiem dwa źródła dochodu w łącznej wysokości rzędu 2000 zł, nie posiada nikogo na utrzymaniu, sprzedał połowę swego domu z czego powinien mieć oszczędności, mieszka obecnie w konkubinacie z kolejną kobietą. Pozwanemu potrącono wprawdzie z emerytury 403,19 zł na poczet egzekucji administracyjnej, jednak pozwany nie wykazał, by było to obciążenie długotrwałe, a nadto należy wskazać, że administracyjnie egzekwowane są należności publicznoprawne, co stawia pozwanego w niekorzystnym świetle, jako obywatela, czy podatnika. Egzekucja na rzecz <span class="anon-block">P.</span> obejmuje niewielką kwotę, która może zostać zaspokojona w ciągu kilku miesięcy. Pozwany może więc wynająć kawalerkę na wolnym runku. Dlatego sąd orzekł o braku uprawnienia pozwanego do lokalu socjalnego (pkt III wyroku).</em> </p> <p> <em> <!-- --> O kosztach procesu (punkt IV wyroku) orzeczono na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) /Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./. Według przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Natomiast w świetle przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 3)">art. 98 § 3 k.p.c.</a> do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do kosztów procesu poniesionych przez każdego z powodów należało zaś zaliczyć: wynagrodzenie adwokata w kwocie 120 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz połowę uiszczonej opłaty sądowej w kwocie 100 zł, co daje na rzecz każdego z powodów sumę po 237 zł.</em> </p> <p> <em> <!-- --> Sąd nie zasądził od pozwanego kosztów na rzecz interwenienta ubocznego ze względu na sprzeczność jego stanowiska w stosunku do stanowiska strony do której przystąpił, a więc trudno uznać, ze pozwany w stosunku do interwenienta przegrał spór, jednocześnie pełnomocnik pozwanego nie zgłosił wniosku o przyznanie kosztów od interwenienta ubocznego.</em> </p> </div>