V Ka 477/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 477/14 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 11 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> SSO Janusz Chmiel</p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie:</strong> SSO Olga Nocoń</p> <p>SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Monika Brzoza</p> <p>w obecności Magdaleny Szymańskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->1. <span class="anon-block">M. W.</span> /<span class="anon-block">W.</span>/ </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">J.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> 2. <span class="anon-block">P. B.</span> /<span class="anon-block">B.</span>/ </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">E.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> </em> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt IX K 161/13</p> <p>I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonych <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> od popełniania zarzucanego im czynu;</p> <p>II. kosztami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. V.2 Ka 477/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 18 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie o sygn. akt. IX K 161/13 uznał oskarżonych <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> za winnych występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 kk</a> <strong> <!-- --> , </strong>polegającego na tym, że: <em> <!-- -->w dniu 14 listopada 2010 roku w <span class="anon-block">R.</span> w obrębie skrzyżowania <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>, publicznie, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego usiłowali dokonać pobicia kibiców <span class="anon-block"> (...)</span>u <span class="anon-block">R.</span> działając w tym zamiarze wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami biegli w ich kierunku z zamiarem zadawania uderzeń rękami i nogami przez co naraziliby te osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonych</em>, i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57 a § 1 kk</a> wymierzył oskarżonym <span class="anon-block">P. B.</span> karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaś oskarżonemu <span class="anon-block">M. W.</span> karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Kary te na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2;art. 69 § 4)">art. 69 § 1, 2 i 4 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt. 1 kk</a> warunkowo zawiesił wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat, a na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2;art. 69 § 4)">art. 69 § 1, 2 i 4 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 2)">art. 70 § 2 kk</a> wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> na okres próby 3 lat. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 kk</a> oddał oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span>, a na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 2)">art. 73 § 2 kk</a> oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">M. W.</span> karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20,00 złotych. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zaliczył oskarżonemu <span class="anon-block">M. W.</span> na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania od dnia 14 listopada 2010 roku do dnia 16 listopada 2010 roku. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 3)">art. 2 i 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonych:</p> <dl> <dt>−</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 280,00 złotych oraz wydatki postępowania związane z jego udziałem w sprawie w wysokości 465,90 zł ,</p> </dd> <dt>−</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">P. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 180,00 złotych oraz wydatki postępowania związane z jego udziałem w sprawie w wysokości 73,00 zł.</p> </dd> </dl> <p>Z wyrokiem tym nie zgodzili się oskarżeni. Każdy z nich wniósł apelację osobistą. Zaskarżyli wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu , że dopuścili się czynu zarzucanego im w akcie oskarżenia , mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zeznań wszystkich świadków, nie wyłączając zeznań samego pokrzywdzonego. Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 437;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 437 § 2 kpk</a> wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od przypisanego im czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Aczkolwiek zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podniesiony w apelacjach oskarżonych nie jest zasadny to jednak środki zaskarżenia wniesione przez oskarżonych wywołały konieczność zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia obu oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu.</p> <p>Sąd Rejonowy w Rybniku bowiem prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Świadczą o tym obszerne i wnikliwe rozważania oraz wszechstronne uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji. Sąd Rejonowy rozpatrzył wszystkie dowody zgromadzone w sprawie i na ich podstawie ustalił sposób zachowania oskarżonych <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> w dniu 14 listopada 2010r. Prawidłowo przyjął, iż ich zachowanie polegało jedynie na biegnięciu w stronę kibiców drużyny <span class="anon-block"> (...)</span>. Sąd nie dopatrzył się, by jakiekolwiek dowody w sprawie, czy to zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, czy ujawniony zapis monitoringu, czy też wyjaśnienia oskarżonych wskazywały na fakt, iż oskarżeni mieli zadawać ciosy, czy przyłączyli się do trwającej bójki. Niewątpliwie oskarżeni nie weszli w jakikolwiek kontakt fizyczny z innymi osobami w dniu 14 listopada 2010r. W tym przedmiocie ustalenia Sądu Rejonowego były prawidłowe, ocena dowodów przekonująca i oparta o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Zatem Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ustalenia Sądu meriti odnośnie sposobu zachowania oskarżonych.</p> <p>Błędnie Sąd Rejonowy natomiast dokonał subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 kk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 kk</a>. W tym zakresie niewątpliwie Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy prawa materialnego przyjmując, iż oskarżeni wyczerpali swoim zachowaniem znamiona w/w przestępstwa.</p> <p>Forma stadialna usiłowania polega na tym, że sprawca <span class="underline"> <!-- -->w zamiarze</span> popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Sąd Rejonowy w żaden sposób nie wykazał co świadczyło o takim zamiarze po stronie oskarżonych. Sąd II instancji nie dopatrzył się natomiast takich okoliczności. Oskarżeni nie przyznali się do tego, że chcieli kogoś pobić lub przyłączyć się do bójki. Ich zachowanie nie wskazywało na to, by chcieli zadać komuś cios, kopnięcie bądź, by do bójki się przyłączyli. Faktem niebudzącym wątpliwości jest jedynie to, że wybiegli z zaparkowanego w pobliżu bijących się kibiców samochodu i biegli w ich stronę. Czy takie zachowanie stanowi formę stadialną usiłowania pobicia? W opinii Sądu Okręgowego zdecydowanie nie. Samo biegnięcie w pobliżu osób bijących się nie jest wystarczająca formą działania determinującą przyjęcie, iż było to usiłowanie pobicia. Gdyby oskarżeni przyznali się, że chcieli kogoś pobić, że z takim zamiarem przyjechali np. przyłączenia się do bójki sytuacja byłaby zgoła inna. Niestety w okolicznościach niniejszej sprawy samo biegnięcie oskarżonych jest działaniem zdecydowanie niewystarczającym, by przypisać im formę stadialną usiłowania do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>. Zresztą Sąd Okręgowy w uzasadnieniu poprzedniego wyroku z dnia 17 stycznia 2013r. sygn. akt V Ka 673/12 uchylającego wyrok z dnia 25 lipca 2012r. wydany przez Sąd Rejonowy w Rybniku przy pierwszym rozpoznaniu sprawy wskazywał na konieczność dokładnego przeanalizowania, czy aby na pewno zachowanie oskarżonych wyczerpuje znamiona przestępstwa zarzucanego im aktem oskarżenia. Sąd Rejonowy skupiając się na konieczności ustalenia stanu faktycznego w sprawie (co również zostało zalecone przez Sąd Odwoławczy) przeszedł nad tą kwestią bardzo pobieżnie, nie wnikając tak naprawdę w istotę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonym. Uzasadnienie Sądu Rejonowego bez dogłębnej analizy kwalifikacji prawnej przyjętej w akcie oskarżenia po prostu bez namysłu ją powiela.</p> <p>Zarazem Sąd Rejonowy całkowicie nie zwrócił uwagi, że do zaistnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> wymagane jest ustalenie niebezpiecznego charakteru zdarzenia powodującego <span class="underline"> <!-- -->stan realnego, bezpośredniego zagrożenia</span> wystąpienia skutków wymienionych w tym przepisie. ( tak też Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 12 września 2012r., II Aka 275/12, LEX 1236121) Tymczasem już sama lektura opisu czynu przypisanego oskarżonym w zaskarżonym orzeczeniu pozwala na stwierdzenie, że nie zawiera on znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>., którego usiłowania popełnienia zostali uznani winnymi. Po pierwsze przypisany oskarżonym zarzut posługuje się trybem przypuszczającym : „naraziliby”. Zatem nie jest to skutek przesądzony w postaci faktycznego narażenia, a jedynie przypuszczenie, że do narażenia prawdopodobnie by doszło , ale możliwa jest także sytuacja odwrotna, że narażenia w ogóle mogłoby nie zaistnieć. Opis stanu faktycznego, który Sąd kwalifikuje jako przestępstwo musi odpowiadać wszystkim znamionom tegoż przestępstwa. Tylko wtedy dana sytuacja faktyczna wyczerpuje dyspozycję konkretnej normy prawnej. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 stycznia 2008r. , IV KK 342/07 , LEX 346567 stwierdził: „<em> <!-- -->Stypizowany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> występek ma charakter materialny w tym znaczeniu , że jako skutek dla tego typu przestępstwa należy traktować już samo narażenie pokrzywdzonego na uszczerbek na zdrowiu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> lub narażenie go na dalej idące niebezpieczeństwo, tj. uszczerbku wskazanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub nawet utraty życia. Stąd też dla przypisania sprawcy popełnienia przez niego przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> wymagane jest ustalenie jego udziału w pobiciu o niebezpiecznym charakterze powodującym <span class="underline"> <!-- -->stan realnego, bezpośredniego zagrożenia</span> wystąpienia skutków wymienionych w przepisie”</em> </p> <p>Nie dość tego, że Sąd Rejonowy ustalił, że narażenie miało być hipotetyczne to należy zauważyć nadto, że żadni pokrzywdzeni nie zostali wskazani w zarzucie ani nawet nie ustaleni w toku postępowania dowodowego. Sąd Rejonowy idąc za aktem oskarżenia przywołał jako pokrzywdzonych kibiców <span class="anon-block"> (...)</span>. Z akt sprawy wynika, że jest to nieustalona w żaden sposób grupa osób. W sprawie został przesłuchany tylko jeden kibic tej drużyny <span class="anon-block">M. K.</span> (k. 366, 203, 77). Nie brał on udziału w bójce, nie został pobity nie dość tego zeznał że „ <em> <!-- -->nikt nie skarżył się że został pobity”</em>. Organy prowadzące niniejszą sprawę nie zadały sobie trudu, by ustalić ewentualnych pokrzywdzonych w niniejszej sprawie i przesłuchać ich na okoliczność, czy byli narażeni na niebezpieczeństwo, a jeżeli tak to jakie. Konsekwencją nieustalenia tych osób i ich nieprzesłuchania jest niewątpliwie niemożność ustalenia, czy w sprawie doszło do narażenia o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>. Tak naprawdę z opisu czynu, za który zostali skazani oskarżeni <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> nie wynika kto konkretnie został narażony na skutek wymieniony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>. Z pewnością za takich pokrzywdzonych nie mogą uchodzić bliżej nieokreśleni nieskonkretyzowani, kibice klubu sportowego. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Okręgowy nie jest w stanie dopatrzyć się w opisie czynu przypisanego oskarżonym skutku w postaci narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia lub spowodowania uszczerbku na zdrowiu niezbędnego do zaistnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>. Takie narażenie nie wystąpiło gdyż nie skonkretyzowano osób doznających tego narażenia. Sąd Okręgowy całkowicie aprobuje pogląd wyrażony przez <span class="anon-block">J. G.</span> w Komentarzu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego</a> (LEX 2014, nr 168291) , iż występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> jest przestępstwem z <span class="underline"> <!-- -->konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo</span>. Taki sam pogląd prezentuje <span class="anon-block">A. Z.</span> w komentarzu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a> wyd. ZAKAMYCZE 2006. W okolicznościach niniejszej sprawy takiego konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo brak, o czym świadczy już sam opis czynu przypisanego oskarżonym<span class="underline"> <!-- -->. </span> </p> <p>Tym samym Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska Sądu Rejonowego co do tego że całokształt okoliczności sprawy pozwala przyjąć, że oskarżeni dopuścili się formy stadialnej usiłowania do przestępstwa pobicia. Wręcz przeciwnie -co wykazano wyżej- okoliczności sprawy i sam opis czynu nie pozwala zakwalifikować zachowania oskarżonych jako czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a § 1 kk</a>. Z tego powodu bez zmiany ustaleń faktycznych sprawy w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 kpk</a> koniecznym stała się zmiana zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonych <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> od popełnienia zarzucanego im czynu.</p> <p>Na marginesie wspomnieć należy, że Sąd Okręgowy rozpatrywał natomiast, czy zachowanie oskarżonych w realiach niniejszej sprawy ewentualnie mogłoby zostać zakwalifikowane z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 254;art. 254 § 1)">art. 254 § 1 kk</a>. Jednakże z uwagi na zakres zaskarżenia (apelacja na korzyść, przy braku apelacji na niekorzyść oskarżyciela publicznego) w sprawie obowiązuje zakaz <em> <!-- -->reformationis in peius</em>, który jako instytucja gwarancyjna rozciąga się na ustalenia faktyczne i to niezależnie od tego, czy ustalenia te zawarte zostały w opisie przypisanego oskarżonym czynu, czy w części motywacyjnej orzeczenia. Wspomniany wyżej zakaz obejmuje również zastąpienie jednej z przyjętych form działania sprawcy przez inną formę. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 grudnia 2010r. IV KK 185/10 LEX nr 688697 stwierdził iż <em> <!-- -->„ zakaz orzekania na niekorzyść oskarżonego w wypadku braku środka odwoławczego wniesionego na jego niekorzyść oznacza, że ani w postępowaniu odwoławczym, ani w postępowaniu ponownym, jego sytuacja nie może ulec pogorszeniu w jakimkolwiek zakresie w tym również w sferze ustaleń faktycznych powodujących negatywne skutki w sytuacji prawnej oskarżonego. W wyniku rozpoznania środka odwoławczego wniesionego jedynie na korzyść, nie jest możliwe, aby sąd odwoławczy zmienił ustalenia faktyczne i w ślad za nim opis czynu w taki sposób, by ustawowe znamiona przestępstwa zostały wyczerpane.”</em> </p> <p>Stąd też uznano za niedopuszczalne i niecelowe uchylanie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu z uwagi na zakres zaskarżenia i obowiązujący zakaz <em> <!-- -->reformationis in pius</em>. Tym samym jedynym możliwym i celowym rozstrzygnięciem jakie mogło zapaść w niniejszej sprawie była zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu.</p> </div>