V Ka 497/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 497/14 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 11 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> SSO Sławomir Klekocki</p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: </strong> SSO Anita Ossak</p> <p>SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Monika Brzoza</p> <p>w obecności Magdaleny Szymańskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">M. H.</span> /<span class="anon-block">H.</span>/ </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> syna <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> </em> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z dnia 23 kwietnia 2014r. sygn. akt III K 166/13</p> <p>I. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania;</p> <p>II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>III. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt V. 2 Ka 497/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. H.</span> został oskarżony o to że:</p> <p>- I. w dniu 10 grudnia2012 r. w <span class="anon-block">C.</span> groził <span class="anon-block">M. P.</span> użyciem wobec niego przedmiotu o wyglądzie broni palnej, którego lufę przyłożył pokrzywdzonemu do twarzy oraz pozbawieniem życia, zaś groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną okolicznościami obawę że będzie spełniona tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1kk</a>,</p> <p>- II. w dniu 10 grudnia 2012r. w <span class="anon-block">C.</span> kopiąc kilkakrotnie w klatkę piersiową, głowę szyję żebra i inne części ciała <span class="anon-block">M. P.</span> spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rozległych stłuczeń, wewnętrznych krwiaków, rozwałkowania śledziony, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres przekraczający dni 7 wynosząc do 7 tygodni.</p> <p>Sąd Rejonowy w Rybniku, wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt III K 166/13 uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. H.</span> za winnego:</p> <p>- popełnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> polegającego na tym, że w dniu 10 grudnia 2012 r. w <span class="anon-block">C.</span> podczas szarpaniny z <span class="anon-block">M. P.</span> usiłował go przewrócić, w wyniku czego <span class="anon-block">M. P.</span> poślizgnął się i upadając uderzył o jego kolano, czym spowodował u <span class="anon-block">M. P.</span> obrażenia ciała w postaci urazowego uszkodzenia śledziony, które to obrażenia spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, i za to przestępstwo, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art.157 § 1 k.k.</a> skazano go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Następnie na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art.69 § 1 i 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art.70 § 1 pkt 1 k.k.</a> warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres lat 2 tytułem próby. Nadto na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeczono środek karny w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 2.000 zł. i obciążono oskarżonego kosztami sądowymi w tym kosztami związanymi z ustanowieniem pełnomocnika przez oskarżyciela posiłkowego.</p> <p>Jednocześnie Sąd uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">M. H.</span> od czynu zarzucanego mu w pkt. I części wstępnej wyroku i w tym zakresie kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt. 2 kpk</a> zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego <span class="anon-block">M. H.</span> kwotę 864 zł. tytułem kosztów ustanowienia obrońcy w sprawie.</p> <p>Apelacje wniósł zarówno prokurator jak i obrońca oskarżonego.</p> <p>Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił wyrokowi:</p> <p>1.  Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">M. H.</span> nie groził <span class="anon-block">M. P.</span> trzymanym w ręku przedmiotem o wyglądzie broni palnej, którego lufę przyłożył mu do twarzy oraz całkowitym pominięciu zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P.</span> podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, a zwłaszcza zeznań pokrzywdzonego i innych świadków zdarzenia wskazuje, ze groźby takie miały miejsce i wzbudziły w uzasadnionym obawę ich spełnienia,</p> <p>2.  Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym uznaniu, że oskarżony <span class="anon-block">M. H.</span> podczas szarpaniny z pokrzywdzonym <span class="anon-block">M. P.</span> poślizgnął się i upadając uderzył o jego kolano, czym spowodował u <span class="anon-block">M. P.</span> obrażenia ciała w postaci urazowego uszkodzenia śledziony, podczas gdy z opisu historii choroby, opinii sądowo-lekarskiej i wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P.</span> jednoznacznie wynika, że obrażenia te nie mogły powstać w sposób opisany przez Sad, a powstały w wyniku pobicia przez <span class="anon-block">M. H.</span>.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej Prokurator cofnęła zarzut 1 apelacji, odnośnie kwestionowania uniewinnienia od czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a>. Stąd też Sąd Odwoławczy nie analizował zasadności tego zarzutu uznając,iż uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">M. H.</span> od popełnienia groźby karalnej na szkodę <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">p.</span>było prawidłowe i słuszne.</p> <p>Natomiast obrońca oskarżonego zaskarżył w części odnośnie pkt. 1,2,</p> <p>3 i 4. Wyrokowi zarzucił:</p> <p>1)  mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę prawa</p> <p>procesowego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez dokonanie dowolnej, a</p> <p>nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności zeznań świadków <span class="anon-block">A. P.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span> oraz <span class="anon-block">P. N.</span>, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżony działał umyślnie i co najmniej godził się z tym,</p> <p>że swoim zachowaniem może spowodować u pokrzywdzonego obrażenia ciała, naruszające czynności narządu jego ciała lub rozstrój zdrowia, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że obrażenia ciała <span class="anon-block">M. P.</span> w postaci urazowego uszkodzenia śledziony były wynikiem wyłącznie niekorzystnego splotu okoliczności, a nie celowym i kierunkowym działaniem sprawcy czynu;</p> <p>2) w konsekwencji obrazy prawa procesowego, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na:</p> <p>-bezpodstawnym uznaniu, ze oskarżony <span class="anon-block">M. H.</span> popełnił zarzucany mu czyn tj. występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w sytuacji gdy okoliczności zdarzenia wskazują, że zarzucanego mu czynu oskarżony dopuścił się działając nieumyślnie , a nieumyślność ta przyjęła postać co najwyżej nieumyślności świadomej , albowiem o oskarżonym jako o osobie dorosłej, inteligentnej i posiadającej dostatecznie już doświadczenie życiowe i rozeznanie –można twierdzić, że przewidywał pewien (choć niewysoki) stopień prawdopodobieństwa popełnienia czynu zabronionego , lecz nie miał chęci jego popełnienia, ani się na niego nie godził i założył, że do popełnienia czynu nie dojdzie – o czymn świadczy fakt, że po niefortunnym poślizgnięciu się i upadku <span class="anon-block">M. P.</span> oskarżony nie zadał żadnych ciosów, a uczestnicy szarpaniny rozeszli się z miejsca zdarzenia.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku</p> <p>i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Obie apelacje okazały się w części zasadne, a konsekwencją ich</p> <p>uwzględnienia stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku.</p> <p>W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w wyroku Sądu I instancji zauważalna jest wyraźna sprzeczność między opisem czynu przypisanego w efekcie ustaleń dokonanych przez Sąd, a kwalifikacją prawną przyjętą przez organ orzekający I instancji. Problem ten słusznie zauważa w swej apelacji obrońca oskarżonego. Opis czynu w ewidentny sposób wskazuje na nieumyślność czynu. Sąd Rejonowy wyeksponował – zmieniając opis czynu- poślizgniecie się pokrzywdzonego i przypadkowe uderzenie o kolano oskarżonego na skutek czego miały powstać obrażenia u pokrzywdzonego.</p> <p>Tymczasem kwalifikacja prawna z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> wymaga uznania, że sprawca działał umyślnie i że spowodowany przez niego skutek w postaci powstałych obrażeń ciała jest również objęty umyślnością. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy wskazuje, iż <span class="anon-block">M. H.</span> działał z zamiarem ewentualnym jednakże kwestii tej nie rozwija szerzej i nie argumentuje dlaczego tak przyjął, mimo iż opis czynu nie odzwierciedla zamiaru ewentualnego.</p> <p>Poza tą ewidentną niekonsekwencją Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy dostrzegł braki w postępowaniu dowodowym, które ewidentnie przyczyniły się do co najmniej przedwczesnych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu zdarzenia z dnia 10 grudnia 2012r.</p> <p>Przede wszystkim Sąd Rejonowy nie próbował wyjaśnić rozbieżności w zeznaniach świadków, pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P.</span> i oskarżonego. <span class="anon-block">M. P.</span> w toku całego procesu utrzymywał, że został skopany przez oskarżonego. Niewątpliwe wersja ta nie znajduje potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, jednakże mimo tego, wobec takich rozbieżności Sąd Rejonowy winien był skonfrontować pokrzywdzonego z oskarżonym oraz pozostałymi świadkami zdarzenia. Nadto należy zwrócić uwagę, że świadkowie czynu ( nie potwierdzając wersji lansowanej przez pokrzywdzonego) , podają przebieg zajścia w sposób wzajemnie rozbieżny.</p> <p>Tylko dwóch ze świadków wspomina o przewróceniu się pokrzywdzonego na kolano oskarżonego, Wydaje się, że dokładniejsze, bardziej wnikliwe przesłuchanie świadków powinno odtworzyć w jaki sposób do przewrócenia się pokrzywdzonego doszło, w jaki sposób uderzył o kolano oskarżonego, którą częścią ciała, jak była ułożona noga oskarżonego, czy ułożenie nogi mogło wskazywać, że oskarżony chce kopnąć pokrzywdzonego, czy przymierzał się do tego. Należy przecież pamiętać , że oskarżony <span class="anon-block">M. H.</span> w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do jednorazowego kopnięcia oskarżonego, wycofał się z tych wyjaśnień dopiero na rozprawie. Stąd też Sąd Rejonowy na podstawie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków powinien w sposób bardziej precyzyjny ustalić w jaki sposób naprawdę doszło do uszkodzenia śledziony pokrzywdzonego i na czym polegała szarpanina, którą Sąd przyjął w opisie czynu oraz jaką aktywność wykazywały osoby bezpośrednio zaangażowane w szarpaninę: oskarżony i pokrzywdzony.</p> <p>Po trzecie Sąd Okręgowy zauważa, że mimo iż w sprawie została wydana opinia uzupełniająca przez biegłego sądowego <span class="anon-block">T. Z.</span> na temat możliwego powstania mechanizmu obrażeń ( która w zasadzie w tym przedmiocie nie budzi wątpliwości) to jednak ta uzupełniająca opinia nie jest wystarczająca dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd Rejonowy bowiem przed przesłuchaniem na rozprawie biegłego zwrócił</p> <p>się o pełną dokumentacje szpitalną pokrzywdzonego. Mimo dysponowania tą dokumentacją, nie okazał jej biegłemu i nie nakazał ustosunkować się do niej, skupiając się jedynie na problemie mechanizmu powstania obrażenia tj. uszkodzenia śledziony. Tymczasem z dołączonej dokumentacji medycznej wynika, iż obrażeń których doznał pokrzywdzony było więcej niż tylko urazowe pęknięcie śledziony. Wskazuje na to chociażby k. 1 14 i 117 akt sprawy. Biegły sadowy <span class="anon-block">T. Z.</span> wydając pierwotną opinię dysponował jedynie kartą informacyjną leczenia szpitalnego, a nie pełną dokumentacją medyczną. Sąd Rejonowy pomimo, iż dysponował pełną dokumentacją medyczną, nie dopuścił dowodu z uzupełniającej opinii biegłego lekarza dla zweryfikowania charakteru i postaci obrażeń ciała jakie stwierdzono w dokumentach szpitalnych, o które Sąd Rejonowy sam się zwrócił. Tymczasem mimo braku opinii uzupełniającej w tym zakresie Sąd dokonał własnych ustaleń ograniczając obrażenia ciała doznane przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P.</span> tylko i wyłącznie do urazowego uszkodzenia śledziony.</p> <p>Tak więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy – nie przesądzając w niczym jej ostatecznego rozstrzygnięcia – Sąd I instancji dopuści dowód z uzupełniającej opinii biegłego lekarza, który w swej opinii wskaże na podstawie pełnej dokumentacji lekarskiej jakie w istocie obrażenia ciała doznał pokrzywdzony, czy możliwe jest powstanie opisanych naruszeń ciała w sposób podany przez oskarżonego. Dysponując opinią lekarską oraz zeznaniami świadków na temat okoliczności zajścia, form działania oskarżonego i pokrzywdzonego przejdzie Sąd do rozważań, czy oskarżony działał umyślnie jeżeli tak to z jakim zamiarem, czy też skutek w postaci uszkodzenia śledziony był nieumyślny. Ponownie oceni wiarygodność wyjaśnień oskarżonego i świadków – ze szczególnym uwzględnieniem pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P.</span> – co do przebiegu zajścia i prawidłowo ustali stan faktyczny w niniejszej sprawie. Dopiero w tak ustalonym stanie faktycznym rozważy, czy oskarżonemu można przypisać popełnienie występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, czy też z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 3)">art. 157 § 3 kk</a>. Rozważając przyjęcie właściwej kwalifikacji prawnej Sąd Rejonowy będzie miał na uwadze bogate orzecznictwo do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157)">art. 157 kk</a> takie chociażby jak: wyrok SN 2013-02- 05 II KK 101/12 ( Prok. I Pr.-wkł. 2013/5/5 ) <em> <!-- -->„Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> jest skutkowym występkiem, który może być popełniony tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem ewentualnym. Oznacza to, że sprawca musi obejmować świadomością możliwość spowodowania swoim zachowaniem skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> i chcieć takiego skutku, albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Postać naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie musi być sprecyzowana w świadomości sprawcy, co oznacza, że objęcie zamiarem spowodowania skutku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> przyjąć może postać zamiaru ogólnego. Zamiar </em> </p> <p> <em> <!-- -->sprawcy, stanowiący fakt o charakterze psychicznym, podlega dowodzeniu i ustaleniu, tak jak inne znamiona określonego typu przestępstwa, co w przypadku sporządzenia uzasadnienia orzeczenia musi znaleźć odzwierciedlenie w jego treści.”</em> </p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku. W pozostałym zakresie wyrok jako słuszny utrzymano w mocy.</p> </div>