II Ka 465/14

<p>Sygn. akt II Ka 465/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 grudnia 2014r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Nowym Sączu – Wydział II Karny w składzie :</p> <p>Przewodniczący : SSO Maria Żelichowska-Błażowska</p> <p>Sędziowie: SSO Bogdan Kijak</p> <p>SSO Anna Pater (spr.)</p> <p>Protokolant: st.sekr.sądowy Maria Olszowska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Bronisława Gruszki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a§1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu</p> <p>z dnia 27 sierpnia 2014r. sygn. akt II1 K 993/14</p> <p>zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego od zarzucanego mu czynu a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II Ka 465/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">A. S.</span> oskarżony był o to, że w dniu 24 sierpnia 2013 r. około godz. 20.00 w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> rejonu <span class="anon-block"> (...)</span> kierował poza drogą publiczną samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> będąc w stanie nietrzeźwości, wynik badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym <span class="anon-block"> (...)</span>: I badanie- godz. 20.07- wynik 1,19 mg/l, II badanie- godz. 20.23- wynik 1,17 mg/l, „Alkometr A.20”: I badanie- godz. 21.14- wynik 1,04 mg/l, II badanie- godz. 21.19- wynik 1.10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. II 1 K 993/13, Sąd Rejonowy w Nowym Sączu uznał <span class="anon-block">A. S.</span> za winnego zarzucanego mu przestępstwa przyjmując, że oskarżony w dniu zdarzenia kierował w stanie nietrzeźwości samochodem po drodze prywatnej prowadzącej do jego posesji i wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby, orzekł także karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł. Ponadto Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 24.08.2013 r. do dnia 27.08.2014 r., a także środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej oraz środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości przez okres 14 dni na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy <span class="anon-block">G.</span>. Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 90 zł wydatków i 110 zł opłaty.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego, który zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> w zw. z § 58 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170 poz. 1393) określających definicję znaku D40 tj. „strefa zamieszkania”, a także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 2)">art. 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> (Dz. U. Nr 108 poz. 908) odnośnie strefy zamieszkania – wskutek przyjęcia i ustalenia, iż oskarżony mimo, że prowadził samochód po swojej drodze stanowiącej jego wyłączną własność w gospodarstwie rolnym, z którego została wydzielona droga dojazdowa tylko do jego działki siedliskowej od drogi publicznej – wyczerpał przesłanki przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>, mimo tego, iż strefa zamieszkania nie była oznakowana odpowiednim znakiem drogowym, co stanowiło obowiązek.</p> <p>Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego bądź też o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>W uzasadnieniu apelacji obrońca podniósł, iż oskarżony nie wyczerpał znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> bowiem interpretacja tego przepisu ma się odnosić do strefy ruchu; działka siedliskowa w gospodarstwie oskarżonego nie może być interpretowana jako strefa ruchu i strefa zamieszkania. Ponadto obrońca wskazał, że droga jest bardzo wąska i nie może się na niej odbywać ruch pojazdów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja okazała się zasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy prawa materialnego uznając <span class="anon-block">A. S.</span> winnym popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> w sytuacji, gdy czyn przypisany oskarżonemu nie zawierał wszystkich znamion tego przestępstwa. Przypomnieć należy, że znamieniem przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> jest prowadzenie pojazdu w „ruchu lądowym”. Sąd Rejonowy nie wykazał w opisie czynu przypisanego w punkcie I wyroku, aby oskarżony <span class="anon-block">A. S.</span> będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem w ruchu lądowym, a stwierdził jedynie, iż kierował tym pojazdem „na drodze prywatnej”. Także w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy nie wykazał, by oskarżony kierował samochodem w ruchu lądowym, a przeciwnie w ustaleniach faktycznych stwierdził: „… ruszył drogą dojazdową w kierunku drogi głównej. Droga dojazdowa ma długość około 100 m, stanowi dojazd tylko do domu osk. <span class="anon-block">A. S.</span>, jest jego własnością, korzystają z niej domownicy i osoby odwiedzające <span class="anon-block">A. S.</span>”. Tym samym Sąd Rejonowy nie ustalił, by oskarżony kierował samochodem w ruchu lądowym, skoro stwierdził, że była to droga prywatna służąca wyłącznie oskarżonemu i jego domownikom, nie zaś jakimkolwiek innym osobom. Sąd Rejonowy powołał się wprawdzie na orzeczenie Sądu Najwyższego dotyczące właśnie tej kwestii, jednakże orzeczenie to przedstawia całkowicie przeciwną tezę o strefie „ruchu lądowego” niż ta, którą zaprezentował Sąd Rejonowy zarówno w opisie czynu przyjętym w wyroku, jak i w dokonanych ustaleniach faktycznych. Sąd Najwyższy stwierdził w wyroku z dnia 2.03.2012 r. sygn. V KK 358/11 (publik. LEX nr 1157593), iż obszary, w których może odbywać się ruch lądowy mają charakterystyczne cechy wspólne, tj. muszą być ogólnodostępne i wykorzystywane przez nieograniczoną liczbę osób. Tymczasem Sąd Rejonowy wprost ustalił, iż droga, po której jechał oskarżony stanowiła teren prywatny, wykorzystywany tylko przez niego i osoby z nim zamieszkujące, nie zaś teren ogólnodostępny i wykorzystywany przez nieograniczoną liczbę ludzi. Także i pozostałe cytowane przez Sąd Rejonowy orzeczenia Sądu Najwyższego wprost wskazują, że ruchem lądowym jest ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku, nie są natomiast miejscami dostępnymi dla powszechnego użytku miejsca, w których do ruchu dopuszczone jest wąskie grono osób (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5.05.2009 r. sygn. IV KK 432/08, publik. Lex nr 598142).</p> <p>Mając na uwadze wskazane wyżej argumenty Sąd Okręgowy uznał, iż sąd pierwszej instancji nie wykazał, aby czyn przypisany <span class="anon-block">A. S.</span> zawierał wszystkie znamiona czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> i z tego względu zaskarżony wyrok zmienił uniewinniając oskarżonego od zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> obciążył Skarb Państwa.</p> </div>