VIII Ka 791/14

<p>Sygn. akt VIII Ka 791/ 14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 12 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk</p> <p>Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta – spr.</p> <p>SSO Dariusz Gąsowski</p> <p>Protokolant Agnieszka Malewska</p> <p>przy udziale Prokuratora Bożeny Romańczuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">K. W.</span> </p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§ 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku</p> <p>z dnia 15 września 2014 roku sygn. akt III K 329 /14</p> <p>Zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. W.</span> został oskarżony o to, że: </strong>w dniu 12 października 2013r. w <span class="anon-block">S.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, dokonał uszkodzenia ciała <span class="anon-block">T. K. (1)</span> w ten sposób, że kopał pokrzywdzonego w twarz i głowę, w wyniku czego doznał on stłuczenia głębokiego tkanek miękkich, powłok zewnętrznych twarzy i głowy, złamania dolnej ściany oczodołu lewego przechodzące na kość sitowa, wieloodłamowego złamania kości nosa z przegrodą i przemieszczenia odłamków kostnych, co spowodowało naruszenie narządu czynności ciała na czas przekraczający 7 dni, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 15 września 2014 w sprawie III K 329/14 uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span> od popełnienia zarzuconego mu czynu.</p> <p>Kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 § 1, § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a> zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span> prokurator i na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2, 3 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i § 2 kpk</a> zarzucił temu wyrokowi obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span> w tym relacji pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. K. (1)</span> odnośnie przebiegu zdarzenia z jego udziałem, którym Sąd odmówił przymiotu wiarygodności, a w szczególności korelującą z nimi opinią biegłego z zakresu genetyki, dotyczącą ujawnienia śladów krwi w pomieszczeniu gdzie pokrzywdzony wskazywał, że został uderzany przez oskarżonego, a nie w miejscu wskazanym przez świadka gdzie miał upaść co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych z podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez uznanie, że oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzucanego u przestępstwa, co w konsekwencji skutkowało uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span>, podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do przekonania, iż <span class="anon-block">K. W.</span> dopuścił się przestępstwa opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> na szkodę <span class="anon-block">T. K. (2)</span>.</p> <p>Wskazując na powyższe prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Apelacja jest zasadna o tyle, o ile zmierza do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.</p> <p>Niewątpliwie rację ma rzecznik oskarżenia, że zaskarżone orzeczenie obarczone jest wadą będącą wynikiem ustaleń faktycznych, których nie sposób zaakceptować. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i wyprowadzając z treści dowodów wnioski w przedmiocie odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span> za zarzucony mu czyn Sąd Rejonowy pominął niektóre okoliczności wynikające z treści dowodów, a więc uchybił normie zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, jak również posłużył się nieprawidłowym rozumowaniem i wnioskowaniem, które to błędy mogły mieć wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>).</p> <p>Przypomnieć nadto należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, jedynie wtedy, gdy stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu (<em> <!-- -->por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991, poz. 41</em>).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy nie sprostał i tym wymaganiom.</p> <p>Nie jest celem niniejszych wywodów całościowa analiza i ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, która – z racji sposobu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na tym etapie postępowania – mogłaby być odebrana, jako ingerencja w autonomię orzekania sądu ponownie rozpoznającego sprawę, a jedynie wskazanie na czym polegały popełnione przez Sąd Rejonowy istotne uchybienia.</p> <p>Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd I instancji oceniając zgromadzone dowody pod kątem zarzuconego <span class="anon-block">K. W.</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§ 1 k.k.</a> postąpił wbrew normie zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Przypomnieć należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a>) naruszenie tego przepisu może polegać jedynie na pominięciu jakiejś okoliczności ujawnionej w toku rozprawy, bądź oparciu ustaleń faktycznych na okoliczności w jej toku nieujawnionej. Jak wynika z treści sformułowanego w apelacji zarzutu Sąd Rejonowy, pomimo ujawnienia w toku rozprawy głównej dowodu w postaci sprawozdania z badań genetycznych zabezpieczonych śladów krwi na miejscu zdarzenia pochodzących od pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. K. (1)</span> ( k.79-81 ) dowód ten pominął przy ocenie materiału dowodowego.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego powyższy dowód ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. K. (1)</span> oraz wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span>, co do okoliczności, czy i przez kogo został pobity pokrzywdzony i w jakim miejscu.</p> <p>Przypomnieć zatem należy, że pokrzywdzony <span class="anon-block">T. K. (1)</span> podawał, iż został pobity przez oskarżonego i ten fakt miał miejsce w pokoju- sypialni. W chwili, gdy siedział w tym pomieszczeniu na podłodze oparty o łóżko, oskarżony wszedł do tego pomieszczenia i kopnął go kilkukrotnie nogą w twarz, po tym pokrzywdzony stracił przytomność.</p> <p>Jak wynika z treści protokołu oględzin ( k. 64-65 ) w pokoju, gdzie przebywał pokrzywdzony w momencie pobicia ujawniono na ścianie oraz suficie ślady krwi, które jak wykazały przeprowadzone badania genetyczne należały do pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. K. (1)</span> ( k. 81 ). Sąd Rejonowy powyższy dowód pominął, a w uzasadnieniu orzeczenia nie odniósł się do tego dowodu.</p> <p>Podkreślić należy, że w kuchni, gdzie pokrzywdzony <span class="anon-block">T. K. (1)</span> miał rzekomo sam upaść śladów krwi nie ujawniono jak też innych, które mogłyby wersję o upadku potwierdzić. Jedyne ujawnione biologiczne ślady pochodzące od <span class="anon-block">T. K. (1)</span> to te, które odnaleziono w pokoju.</p> <p>Zatem zdaniem Sądu Okręgowego przedstawiona przez Sąd Rejonowy ocena zeznań pokrzywdzonego w świetle powyższych i tych omówionych niżej okoliczności budzi wątpliwości. Dopełnieniem tego jest także opinia pisemna i ustna biegłego z zakresu medycyny sądowej <span class="anon-block">T. J.</span>, który z punktu widzenia doznanych obrażeń ciała przez pokrzywdzonego ocenił, że zostały one wywołane znaczną lub dużą siłą i nie wykluczył również, że mogły powstać w okolicznościach wskazanych przez pokrzywdzonego, a więc w czasie pobicia wskutek uderzenia obutą nogą w twarz ( k. 34, 156- 157).</p> <p>Inną istotną okolicznością, której Sąd Rejonowy w sposób należyty nie przeanalizował to jest kwestia, która dotyczy złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Pokrzywdzony zawiadomienie o przestępstwie złożył w dniu 30 października 2013 roku, po tym jak został wypisany ze szpitala w dniu 28 października 2013 roku. Trudno zatem uznać, jak czyni to Sąd Rejonowy, że nie złożył zawiadomienia o swoim pobiciu wcześniej, gdyż faktycznie nie miał takiej możliwości.</p> <p>Nadmienić także należy, że pokrzywdzony od samego początku wskazywał osobę sprawcy mimo, iż nie znał jego danych osobowych, to jednak opisywał go jako gospodarza domu, w którym było spotkanie o pseudonimie <span class="anon-block"> (...)</span>. Ustalenie danych osobowych tego mężczyzny nastąpiło dopiero w dalszym toku postępowania. Pokrzywdzonemu okazano wizerunek <span class="anon-block">K. W.</span> i jednoznacznie wskazał on go jako sprawcę jego pobicia o pseudonimie <span class="anon-block"> (...)</span>( k. 83-84 ). Na okoliczność, że pokrzywdzony został pobity wskazuje również treść karty informacyjnej z <span class="anon-block"> (...) Publicznego Zespołu (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> z dnia 13 października 2013 roku, gdzie ustalono taki wywiad ( k. 8 ).</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego należy zgodzić się ze skarżącym, że spośród osób uczestniczących w zdarzeniu pokrzywdzony <span class="anon-block">T. K. (1)</span> opisał i wskazał właśnie <span class="anon-block">K. W.</span> jako sprawcę pobicia, a nie inną osobę. Nie miał on żadnego interesu faktycznego ani prawnego w tym, aby hipotetyczną inną osobę jako rzeczywistego sprawcę tego czynu ukrywać, a fałszywie obciążać właśnie oskarżonego. Takie okoliczności nie wynikają z akt sprawy, co umknęło również uwadze Sądu.</p> <p>Sąd Rejonowy nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego w całości, gdyż uznał, że jego zeznania podważa jego stan nietrzeźwości oraz fakt zażywania środków odurzających. Także pokrzywdzony niewiele pamiętał z tego dnia, gdyż jego zeznania w zakresie w jaki sposób dostał się do <span class="anon-block">S.</span> były odmienne od zeznań świadka <span class="anon-block">K. S.</span>. Pokrzywdzony twierdził, że do <span class="anon-block">S.</span> dojechał sam, gdy tymczasem <span class="anon-block">K. S.</span> twierdził, że przyjechali razem z jeszcze innym nieustalonym uczestnikiem imprezy. Ponadto Sąd wskazał, że zeznania świadka ewoluowały na każdym etapie postępowania i nie był on do końca pewien czy i przez kogo został pobity. Ostatecznie Sąd Rejonowy uznał, że nie jest wykluczona wersja doznania przez pokrzywdzonego obrażeń na skutek upadku, względnie pobicia przez inną osobę.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego w świetle przytoczonych wyżej faktów budzi wątpliwości dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zeznań <span class="anon-block">T. K. (1)</span>. Ma rację skarżący, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił wszystkich okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">K. W.</span>, w tym relacji pokrzywdzonego odnośnie przebiegu zdarzenia z jego udziałem na tle innych dowodów.</p> <p>Analiza przedmiotowego orzeczenia jak i uzasadnienia w kontekście przedstawionych powyżej okoliczności, prowadzi do uprawnionego wniosku, że Sąd Rejonowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy jednostronnie i powierzchownie oraz przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, dokonując wybiórczej ich analizy, a w przypadku dowodu z badań genetycznych zabezpieczonych śladów krwi pochodzących od pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. K. (1)</span> takiej oceny po prostu zabrakło.</p> <p>Reasumując, w świetle powyższego – w ocenie Sądu Okręgowego – nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej uchybienia mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Dlatego też należało go wyeliminować z obrotu prawnego.</p> <p>Podczas ponownego rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy powinien wyeliminować powyższe uchybienia, wnikliwie i wszechstronnie przeanalizować i ocenić cały materiał dowodowy, czyniąc ustalenia faktyczne pozbawione błędów.</p> <p>Przeprowadzając postępowanie w zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, Sąd Rejonowy może poprzestać na ich ujawnieniu.</p> </div>