XVII Ka 1242/14

<p> <strong> <!-- --> a</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym<br/> </strong>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Piotr Gerke</p> <p>Sędziowie: SO Agata Adamczewska (spr.)</p> <p>SR del. do SO Renata Chmielewska</p> <p>Protokolant: praktykant Paweł Chrostowski</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Danuty Mazur</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. J.</span> </strong>oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> i in.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie XII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Rawiczu</p> <p>z dnia 20 sierpnia 2014 roku, sygn. akt. XII K 717/13</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że przyjmuje, iż przestępstwo przypisane oskarżonemu <span class="anon-block">A. J.</span>, opisane w punkcie I części wstępnej zaskarżonego wyroku, popełnione zostało w dniu 7 października 2013r.</p> <p>2.  w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną,</p> <p>3.  zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze i nie wymierza mu opłaty.</p> <p> <strong> <!-- -->Renata Chmielewska Piotr Gerke Agata Adamczewska </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014r. Sąd Rejonowy w Lesznie w XII Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Rawiczu uznał oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span>za winnego ciągu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 216;art. 216 § 1)">art. 216 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> popełnionych w ten sposób, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>w dniu 8 października 2013r. w <span class="anon-block">R.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, zagroził uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span>, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonych uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, znieważając ich przy tym słowami wulgarnymi,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>w dniu 30 października 2013r. w <span class="anon-block">R.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, zagroził <span class="anon-block">I. B.</span> pozbawieniem życia, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, znieważając ją przy tym słowami wulgarnymi.</p> </dd> </dl> <p>Wskazanym wyrokiem wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, w okresie próby oddano oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i zobowiązano go do powstrzymania się od nadużywania alkoholu.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację własną od powyższego wyroku złożył oskarżony <span class="anon-block">A. J.</span>, </strong>wskazując, iż nie zgadza się z orzeczeniem Sądu, a zeznania pokrzywdzonych są wymyślone.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji w sposób właściwy, a w związku z tym wnikliwy i skrupulatny przeprowadził postępowanie dowodowe i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał zarówno sprawstwo jak i winę oskarżonego. Ocena materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 7)">art. 5 i 7 k.p.k.</a>, jest oceną wszechstronną i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób szczegółowy i przekonywujący umotywował w pisemnym uzasadnieniu. Uzasadnienie to jako pełne, jasne i logiczne, odpowiada wymogom z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, umożliwiając kontrolę odwoławczą zaskarżonego rozstrzygnięcia.</p> <p>Opisane powyżej uwagi co do prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji odnoszą się również do kwestionowanych przez oskarżonego dowodów z zeznań pokrzywdzonych. Sąd ten w sposób wnikliwy i ostrożny zanalizował wypowiedzi świadków <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span>, zgodnie z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym je ocenił. Sąd Odwoławczy w pełni przychyla się w tej materii do stanowiska Sądu Rejonowego, przyznając, iż brak jest jakichkolwiek powodów, by uznać, że zeznania pokrzywdzonych nastawione są wyłącznie na chęć pociągnięcia <span class="anon-block">A. J.</span> do odpowiedzialności karnej.</p> <p>W tych okolicznościach uznać należało, że stan faktyczny ustalony został przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo, a odmienne stanowisko oskarżonego w tym zakresie stanowi przejaw nieuprawnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu.</p> <p>Zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447 § 1 k.p.k.</a>, w przypadku zaskarżenia wyroku Sądu I instancji w całości, kontrola odwoławcza obejmuje również orzeczenie o karze. Odnosząc się do wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">A. J.</span> przez Sąd I instancji, stwierdzić należy, iż jest ona słuszna i wyważona. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił całokształt okoliczności rzutujących na wymiar kary. Kary wymierzonej oskarżonemu z pewnością nie można uznać za rażąco niesprawiedliwie surową, bowiem wymierzona ona została w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wykazywał, że cele kary zostaną osiągnięte mimo warunkowego zawieszenia jej wykonania. Orzeczone środki probacyjne mają pomóc oskarżonemu we wdrożeniu się w życie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy uznał apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną.</p> <p>W tym miejscu wskazać należy, że data czynu przyjęta przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku nie powinna zostać sprostowana w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 105;art. 105 § 1)">art. 105 § 1 k.k.</a> Zarzut, jaki postawiono <span class="anon-block">A. J.</span> zwierał datę 8 października 2013r. jako datę czynu. Taką też datę zamieszczono w zarzucie wpisanym do aktu oskarżenia. Taka też data prawidłowo została wskazana przez Sąd Rejonowy w punkcie I części wstępnej wyroku, bowiem w tym miejscu powołać należało zarzut stawiany oskarżonemu w formie przyjętej przez Prokuratora w akcie oskarżenia. Sąd, nie zgadzając się z tym opisem czynu, a w niniejszej sprawie oczywistym jest, że występku na szkodę <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> oskarżony dopuścił się w dniu 7.10.2013r., winien zmienić opis tego czynu w części rozstrzygającej wyroku, czego nie uczynił, w sposób nieuprawniony dokonując sprostowania w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 105;art. 105 § 1)">art. 105 § 1 k.p.k.</a> W tych okolicznościach Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że przyjął, iż przestępstwo przypisane oskarżonemu, a opisane w punkcie I części wstępnej wyroku popełnione zostało w dniu 7 października 2013r.</p> <p>W pkt 3 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> i zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Renata Chmielewska Piotr Gerke Agata Adamczewska</p> </div>