I Ca 269/14
Sądy powszechne2014-12-18
Sygnatura
I Ca 269/14
Data orzeczenia
2014-12-18
Rodzaj
SENTENCE
Sędziowie
Andrzej KordowskiJoanna RawaWłodzimierz Wójcicki (PRESIDING_JUDGE)
Podstawa prawna
Treść orzeczenia
<p>Sygn. akt I Ca 269/14</p>
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
<p>Dnia 18 grudnia 2014 r.</p>
<p>Sąd Okręgowy w Łomży I Wydział Cywilny</p>
<p>w składzie:</p>
<table>
<colgroup>
<col width="177"/>
<col width="421"/>
</colgroup>
<tr>
<td>
<p>Przewodniczący:</p>
</td>
<td>
<p>Włodzimierz Wójcicki (spr.)</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>Sędziowie:</p>
</td>
<td>
<p>Joanna Rawa</p>
<p>Andrzej Kordowski</p>
</td>
</tr>
<tr>
<td>
<p>Protokolant:</p>
</td>
<td>
<p>Katarzyna Milewska</p>
</td>
</tr>
</table>
<p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r.</p>
<p>na rozprawie</p>
<p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">D. M. (1)</span>
</p>
<p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">M. S.</span>
</p>
<p>o zapłatę</p>
<p>na skutek apelacji powoda <span class="anon-block">D. M. (1)</span>
</p>
<p>od wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego w <span class="anon-block">W.</span> Mazowieckiem</p>
<p>z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt VI C 194/13</p>
<p>I. <strong>
<!-- -->zmienia zaskarżony wyrok i :</strong>
</p>
<p>1. zasądza od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> in solidum na rzecz powódki <span class="anon-block">D. M. (1)</span> kwotę 1900 ( tysiąc dziewięćset) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 4 marca 2013r do dnia zapłaty;</p>
<p>2. zasądza od pozwanych <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> in solidum na rzecz <span class="anon-block">D. M. (2)</span> 1653,11 złotych tytułem kosztów procesu;</p>
<p>3. w pozostałej części powództwo oddala;</p>
<p>II. zasądza od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> in solidum na rzecz <span class="anon-block">D. M. (1)</span> kwotę 395 złotych tytułem kosztów procesu za drugą instancję.</p>
<p>Sygn. akt I Ca 269/14</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>Powódka <span class="anon-block">D. M. (1)</span> wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanych <span class="anon-block">M. S.</span> prowadzącego działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> oraz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> kwoty 1900 zł tytułem odszkodowania oraz o zasądzenie od pozwanych na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że <span class="anon-block"> (...) syn</span> powódki <span class="anon-block">A. M.</span> wraz z <span class="anon-block">T. B.</span> zaprowadzili samochód osobowy marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> do firmy prowadzonej przez pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span> w celu wykonania czyszczenia skórzanej tapicerki w tymże pojeździe. Po przyprowadzeniu pojazdu do domu, gdy tapicerka wyschła, okazało się, że na skórze są liczne przebarwienia i zacieki. W wyniku reklamacji, tapicerka samochodowa była ponownie czyszczona, jednakże nie doprowadziło to do oczekiwanego rezultatu. Po nieudanej naprawie pozwany odmówił uznania kolejnej reklamacji. Pozwany <span class="anon-block">M. S.</span> wskazał, że jest ubezpieczony i należy ubiegać się o odszkodowanie od ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel nie znalazł podstaw do przyjęcia odpowiedzialności w ramach umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.</p>
<p>W odpowiedzi na pozew pozwana <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych na swoją rzecz. Strona pozwana zaprzeczyła wszelkim twierdzeniom pozwu, które nie zostały i nie zostaną przyznane wprost w toku postępowania i zakwestionowała swoją odpowiedzialność w odniesieniu do zaistniałego zdarzenia i powstałej szkody.</p>
<p>Wyrokiem z 16 września 2014 roku, sygn. akt VI C 194/13 Sąd Rejonowy w Zambrowie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w <span class="anon-block">W.</span> Mazowieckiem oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p>
<p>Sąd Rejonowy ustalił, że powódka <span class="anon-block">D. M. (1)</span> jest właścicielką samochodu osobowego marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Pierwsza rejestracja pojazdu miała miejsce 30 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) syn</span> powódki <span class="anon-block">A. M.</span> zlecił <span class="anon-block">M. S.</span>, prowadzącemu działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>, wykonanie usługi czyszczenia wnętrza ww. auta, celem przygotowania go do sprzedaży. Siedzenia, okładziny oraz boczne drzwi auta obite były jasną skórą. Usługę czyszczenia wykonała żona pozwanego - <span class="anon-block">J. S.</span>. Tego samego dnia <span class="anon-block">A. M.</span> wraz z kolegą <span class="anon-block">T. B.</span> odebrali auto od pozwanego, przy czym w chwili odbioru tapicerka była jeszcze mokra. W chwili odbioru <span class="anon-block">A. M.</span> nie stwierdził widocznych uszkodzeń tapicerki. Za wykonaną usługę zapłacił pozwanemu cenę w wysokości 150,00 zł. Po upływie 1-2 godz. <span class="anon-block">A. M.</span> zauważył smugi na kierownicy oraz na szybach auta, na siedzeniach zaś pojawiły się różnego koloru plamy i odbarwienia. Okoliczność tę zgłosił on telefonicznie żonie pozwanego, która nakazała mu ponowne przyprowadzenie auta do zakładu. Po dokonanych oględzinach <span class="anon-block">J. S.</span> podjęła próbę usunięcia istniejących plam, używając w tym celu mleczka do skóry <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, jednak nie przyniosło to żadnego efektu. Tego samego dnia <span class="anon-block">A. M.</span> odebrał samochód stwierdzając, że zauważone wcześniej plamy były jeszcze bardziej widoczne. W związku z powyższym, zażądał on zwrotu ceny zapłaconej za wykonaną usługę. Pozwany nie uwzględnił tego żądania. Syn powódki udał się następnie do zakładu w <span class="anon-block">C.</span>, zajmującego się malowaniem i garbowaniem skór, gdzie powiedziano mu, że siedzenia w aucie nadają się wyłącznie do malowania, gdyż do czyszczenia ich użyto zbyt agresywnego środka. W sporządzonej na potrzeby powódki opinii, rzeczoznawca techniczny inż. <span class="anon-block">Z. S.</span> stwierdził, że kształt i charakter ww. plam wskazuje na nierównomierne natryskiwanie na tapicerkę substancji wchodzącej w reakcję chemiczną z jej warstwą wierzchnią powodując przebarwienia skóry. Koszt wykonania opinii wyniósł 300 zł. 17 sierpnia 2012 roku, wobec poinformowania <span class="anon-block">A. M.</span> o fakcie zawarcia przez pozwanego umowy ubezpieczenia OC z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, wniosek o wypłatę odszkodowania skierowany został do pozwanej <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Pismem z 21.09.2012 r. pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania, wskazując iż z analizy wynika, że ubezpieczony nie odpowiada za wskazane uszkodzenia tapicerki. Powódka <span class="anon-block">D. M. (1)</span> zleciła <span class="anon-block"> firmie (...) s.c.</span> w <span class="anon-block">B.</span> naprawę tapicerki skórzanej w aucie, za którą to usługę 9 listopada 2012 roku wystawiono powódce fakturę VAT na kwotę 1 600 zł. Pismem z 4 grudnia 2012 roku pozwany wezwany został do zapłaty kwoty 2050 zł, na którą składały się: koszt naprawy i czyszczena tapicerki w wysokości 1600 zł, koszt opinii rzeczoznawcy w wysokości 300 zł oraz koszt porady prawnej w kwocie 150 zł.</p>
<p>Sąd Rejonowy zważył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, aby to powódka była stroną umowy zawartej z pozwanym <span class="anon-block">M. S.</span>. Umowa dotycząca czyszczenia auta zawarta została pomiędzy pozwanym <span class="anon-block">M. S.</span>, a synem powódki <span class="anon-block">A. M.</span>. Powództwo w niniejszej sprawie wytoczyła <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, a więc osoba niebędąca stroną umowy zawartej z pozwanym, co wyłącza możliwość badania odpowiedzialności pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span> pod względem odpowiedzialności kontraktowej. W niniejszej sprawie zasadnicze trudności dotyczyły braku informacji, co do faktycznego stanu tapicerki auta w chwili jego dostarczenia dó zakładu prowadzonego przez pozwanego. Powołana w sprawie biegła sądowa z zakresu usług pralniczych, wyrobów skórzanych i obuwia stwierdziła, że z uwagi na brak opisu reklamowanych elementów w chwili zawierania umowy oraz braku dokumentacji fotograficznej brak jest możliwości wydania jednoznacznej opinii. Biegła podkreśliła, że siedziska mają duży stopień zużycia, a czyszczenie agresywną metodą spowodowało uwypuklenie zmian na skórze. Użycie przez pozwanego wskazanych środków, w ocenie biegłej mogło co najwyżej pogłębić zmiany na skórze, które zaistniały już wcześniej na skutek użytkowania pojazdu, a zatem uznać należy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż uszkodzenia te powstały wyłącznie w wyniku czyszczenia tapicerki w zakładzie pozwanego. Powódka nie wykazała, aby szkoda polegająca na uszkodzeniu tapicerki auta była konsekwencją zawinionego działania pozwanego, a zatem nie udowodniła, aby pozwany <span class="anon-block">M. S.</span> ponosił odpowiedzialność za szkodę w postaci uszkodzenia tapicerki samochodowej. Brak możliwości przypisania odpowiedzialności pozwanemu <span class="anon-block">M. S.</span> wyklucza z kolei obciążenie nią pozwanego ubezpieczyciela jak podmiotu zobowiązanego z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC.</p>
<p>Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka, zaskarżając go w całości i zarzucając przede wszystkim naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 95)">art. 95 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 99)">art. 99 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie powództwa w całości poprzez zasądzenie od pozwanych <span class="anon-block">M. S.</span> oraz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">D. M. (1)</span> kwoty 1900 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 1600 zł od 10.11.2012 roku do dnia zapłaty i od kwoty 300 zł od 13.07.2012 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, za obie instancje, według norm przepisanych, ewentualnie, na wypadek uznania przez sąd, że sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy lub że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.</p>
<p>W odpowiedzi na apelację powódki, pozwana <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z/s w <span class="anon-block">S.</span> wniosła o oddalenie apelacji i o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:</strong>
</p>
<p>Apelacja jako zasadna podlegała uwzględnieniu.</p>
<p>Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez sąd I instancji i przyjął je za własne.</p>
<p>Jednakże sąd II instancji nie zgodził się z oceną prawną dokonaną przez Sąd Rejonowy w odniesieniu do zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> Sąd I instancji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, aby powódka była stroną umowy zawartej z pozwanym <span class="anon-block">M. S.</span>, wskazując równocześnie, że umowa dotycząca czyszczenia tapicerki auta zawarta została pomiędzy pozwanym <span class="anon-block">M. S.</span> a synem powódki <span class="anon-block">A. M.</span>, a okoliczność ta, jak również fakt, iż powództwo w niniejszej sprawie wytoczyła <span class="anon-block">D. M. (1)</span>, a więc osoba niebędąca stroną umowy zawartej z pozwanym, wyklucza możliwość badania odpowiedzialności pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span> pod kątem odpowiedzialności kontraktowej. W konsekwencji Sąd Rejonowy przyjął, że brak możliwości przypisania odpowiedzialności pozwanemu wyklucza z kolei obciążenie nią pozwanego ubezpieczyciela, jako podmiotu zobowiązanego z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC.</p>
<p>Sąd Okręgowy nie podzielił oceny prawnej dokonanej przez Sąd Rejonowy i zgodził się z apelującą, która podnosiła, że jej syn jako przedstawiciel powódki pozostawił przedmiotowy samochód w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span>, w celu wykonania usługi prania skórzanych tapicerek, a pojazd ten stanowi własność powódki i ona jest osobą uprawnioną do zawierania czynności prawnych związanych ze swoją własnością.</p>
<p>Zdaniem Sądu Okręgowego, niewątpliwym jest również, że powódka zawarła z pozwanym <span class="anon-block">M. S.</span> umowę o dzieło. Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 627)">art. 627 k.c.</a> przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Syn powódki, w jej imieniu, przyjechał przedmiotowym samochodem do pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span> w celu zamówienia wykonania usługi czyszczenia tapicerki auta, co potwierdzają wyjaśnienia powódki oraz zeznania świadków <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">A. M.</span> (k. 66v-67, k. 67v-k. 68, k. 102v-103). Pozwany prowadził bowiem działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>, w ramach której zajmował się również czyszczeniem tapicerek. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło są określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 628)">art. 628</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 627)">art. 627 k.c.</a>, wynagrodzenie, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu jako koniecznego do osiągnięcia (zob. A. Brzozowski (w:) System prawa prywatnego, t. 7, 2004, s. 327; wyrok SA w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 1993 r., III AUr 357/93, OSA 1994, z. 6, poz. 49; wyroki SA we Wrocławiu: z dnia 22 marca 2012 r., III AUa 1265/11, LEX nr 1164105; z dnia 19 kwietnia 2012 r., III AUa 244/12, LEX nr 1164111; z dnia 17 maja 2012 r., III AUa 280/12, LEX nr 1171362 i z dnia 22 maja 2012 r., III AUa 281/12, LEX nr 1171363). W okolicznościach niniejszej sprawy dziełem, które miało zostać wykonane było wyczyszczenie tapicerki w konkretnym samochodzie, a miała tego dokonać żona pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span>, która uprzednio stwierdziła, że osoba, która przyjechała przedmiotowym samochodem reprezentuje powódkę jako właścicielkę i obejrzała tapicerkę, po czym strony zgodnie uznały, że za umówionym wynagrodzeniem, tapicerka zostanie wyczyszczona tak, jak życzy sobie tego powódka. W ocenie sądu II instancji postępowanie stron wyczerpuje elementy przedmiotowo istotne umowy o dzieło.</p>
<p>Niestety, czyszczenie tapicerki nie przyniosło efektów jakich oczekiwała powódka i nie udało się ich uzyskać również po ponownym czyszczeniu w wyniku uwzględnienia zgłoszonej reklamacji. W związku z tym, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a>, zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Podstawowym obowiązkiem dłużnika jest spełnienie świadczenia zgodnie z treścią zobowiązania, co prowadzi do jego wygaśnięcia. Dłużnik, który nie wykona świadczenia lub wykona je nienależycie, ponosi odpowiedzialność kontraktową za szkodę, jaką na skutek tego poniósł wierzyciel. W przeciwieństwie do szerokiego zakresu odpowiedzialności deliktowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>) odpowiedzialność kontraktowa ogranicza się tylko do przypadków, gdy istnieje wcześniejsza, wynikająca z jakiegokolwiek tytułu, np. z mocy prawa, bezpodstawnego wzbogacenia, orzeczenia sądu czy aktu administracyjnego, więź obligacyjna między wierzycielem a dłużnikiem, a w okolicznościach niniejszej sprawy wynika ona z zawartej przez strony umowy o dzieło.</p>
<p>W sytuacji odpowiedzialności pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span>, pozwana <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">S.</span> jest podmiotem zobowiązanym solidarnie do naprawienia szkody z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.</p>
<p>Powódka na skutek zaistniałej z winy pozwanego <span class="anon-block">M. S.</span> szkody, poniosła koszty prywatnej opinii rzeczoznawcy w kwocie 300 zł, udokumentowanej <span class="anon-block">rachunkiem nr (...)</span> z 12.07.2012 roku oraz koszty naprawy tapicerki skórzanej w kwocie 1 600 zł, co zostało udokumentowane <span class="anon-block">fakturą VAT nr (...)</span> z 9.11.2012 roku.</p>
<p>Zasadnym zatem okazało się zasądzenie na rzecz powódki <span class="anon-block">D. M. (1)</span> od pozwanych <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">S.</span> in solidum łącznej kwoty 1 900 zł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> Odsetki ustawowe zostały zasądzone od 4 marca 2013 roku, tj. od dnia doręczenia pozwu stronie pozwanej (k. 46) do dnia zapłaty na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a> Powództwo zostało oddalone w pozostałej części w zakresie żądanych przez stroną powodową odsetek ustawowych.</p>
<p>Mając na względzie wynik sprawy, Sąd Okręgowy zasądził od pozwanych <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> in solidum na rzecz <span class="anon-block">D. M. (1)</span> kwotę 1 653,11 zł tytułem kosztów procesu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 3)">§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (tekst jednolity Dz.U. z 2013 roku poz. 490). Na kwotę 1653,11 zł składają się: opłata od pozwu 95,00 zł, zwrot kosztów stawiennictwa świadków w kwocie 134,76 zł (k. 69), 88,60 zł (k. 73), 149,76 zł (k. 116), koszty wynagrodzenia biegłego 398,14 zł (k. 135) i 169,85 zł (k. 162) oraz koszty zastępstwa procesowego przed sądem I instancji w kwocie 600 zł z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.</p>
<p>Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a>
</p>
<p>Sąd II instancji, ze względu na wynik sprawy, zasądził od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> in solidum na rzecz <span class="anon-block">D. M. (1)</span> kwotę 395 zł tytułem kosztów procesu za drugą instancję na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 6;art. 98 § 6 pkt. 3)">§ 6 pkt 3</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 12;art. 98 § 12 ust. 1;art. 98 § 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1</a> ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku. Na zasądzoną kwotę 395 zł składają się: kwota 95 zł tytułem zwrotu opłaty od apelacji i kwota 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p>
</div>