VIII Ka 783/14

<p>Sygn. akt VIII Ka 783/ 14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 18 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk</p> <p>Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta – spr.</p> <p>SSO Dariusz Gąsowski</p> <p>Protokolant Agnieszka Malewska</p> <p>przy udziale Prokuratora Bożeny Romańczuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">M. T.</span> </p> <p>oskarżonej o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku</p> <p>z dnia 11 września 2014 roku sygn. akt XV K 527 /14</p> <p>I.  Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>II.  Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. T.</span>została oskarżona o to, że w dniu 4 lipca 2013 roku w <span class="anon-block">B.</span>działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła <span class="anon-block">A. B.</span>do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 244 PLN poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru wywiązania się z transakcji kupna - sprzedaży klocków <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">F.</span>w ten sposób, że posługując się internetowym portalem<span class="anon-block">(...)</span>zamieściła ogłoszenie sprzedaży powyższych klocków za które pobrała pieniądze w kwocie 244 PLN wpłacone na wskazane konto bankowe, nie mając zamiaru wywiązania się z zawartej umowy, czym działała na szkodę <span class="anon-block">A. B.</span>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 września 2014 roku w sprawie o sygn. akt XV K 527/14 oskarżoną <span class="anon-block">M. T.</span> uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu. Kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Powyższy wyrok, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425§1 i 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447§1 k.p.k.</a>, zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonej <span class="anon-block">M. T.</span> prokurator. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427§1 i 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a> wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366§1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności, które przemawiały na niekorzyść oskarżonej co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mającym wpływ na jego treść, polegającym na dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie, a przede wszystkim bezkrytyczne danie wiary wyjaśnieniom oskarżonej <span class="anon-block">M. T.</span>, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia jej od popełnienia zarzuconego jej czynu, podczas gdy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. B.</span>, treść zamieszczonego przez oskarżoną ogłoszenia na portalu aukcyjnym, jak również uzyskane informacje z banku i od operatora telekomunikacyjnego – ocenione z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzą do odmiennego wniosku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437§1 i 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 k.p.k.</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </em> </strong> </p> <p>Apelacja jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji, iż zgromadzone w sprawie dowody – oceniane przez pryzmat <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> – nie dają wystarczających podstaw do uznania oskarżonej <span class="anon-block">M. T.</span> za winną popełnienia zarzucanego jej czynu. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie popełnił błędu, ani na etapie gromadzenia, ani oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym nie naruszył wskazanych przez apelującego przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366§1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </p> <p>Podkreślić należy, że z uwagi na przewidziane w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5§1 k.p.k.</a> domniemanie niewinności, wyrok uniewinniający zapada nie tylko wówczas, gdy udowodniono, że oskarżony jest niewinny, ale także – i przede wszystkim – wtedy, gdy nie udowodniono, że jest on winny zarzucanego czynu. Treść §2 w/w przepisu formułujący zasadę <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> przewiduje, że nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Z sytuacją taką mamy do czynienia wówczas, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów nie da się ustalić w sposób jednoznaczny stanu faktycznego. Wówczas wybiera się wersję, która dla oskarżonego jest najkorzystniejsza, choć nie wyklucza to tego, że mogło być inaczej, ale nie zdołano tego ustalić w sposób stanowczy <em> <!-- -->(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 roku w sprawie o sygn. akt V K.K. 267/08, LEX nr 485030).</em> </p> <p>Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy odpowiedzialności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> nie można redukować do odpowiedzialności za dług, wynikający z niewykonania umowy. Możliwość przypisania przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 k.k.</a> wiąże się bowiem nierozerwalnie z koniecznością wykazania, że sprawca obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym wprowadzenie w błąd innej osoby oraz to, że doprowadził ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem <em> <!-- -->(vide m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2010 roku w sprawie o sygn. akt II KK 21/10, LEX nr 619605, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2011 r. w sprawie o sygn. akt V KK 81/11, LEX nr 1044082).</em> </p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy jednoznacznie stwierdzić należy, że nie ma racji apelujący twierdząc jakoby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na kategoryczne przyjęcie, że tego rodzaju zamiarem kierowała się oskarżona <span class="anon-block">M. T.</span>wystawiając na portalu aukcyjnym <span class="anon-block">(...)</span>klocki <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">F.</span>, a następnie nie wywiązując się z zawartej z <span class="anon-block">A. B.</span>umowy sprzedaży w/w towaru.</p> <p>Jakkolwiek niezaprzeczalnym jest, że zakupione przez <span class="anon-block">A. B.</span> klocki nie zostały wysłane przez sprzedającą oskarżoną <span class="anon-block">M. T.</span>, to oskarżona w sposób logiczny wyjaśniła powody tego zaniechania. Wskazała, że w momencie zamówienia posiadała w domu przedmiotowe klocki, ale następnie towar się skończył, wpadła w długi, kłopoty finansowe. Podkreśliła, że nie chciała nikogo oszukać, nie ukrywała się i nie uchylała od obowiązku spłaty. W związku z tym, że zepsuł się jej komputer kontaktowała się w sprawie zwrotu pieniędzy z Policją w <span class="anon-block">P.</span>. Wskazała, że spłaciła część zadłużenia, w tym w dniu 17 kwietnia 2014 roku zwróciła 244 zł. wpłacone na jej konto przez <span class="anon-block">A. B.</span>. Przedstawiła dowód przelewu (k. 71 – 75).</p> <p>Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji spójność i logiczność powyższej relacji co do istotnych elementów przy braku dowodów jej przeczącym nie pozwala na odmowę przyznania wyjaśnieniom oskarżonej waloru wiarygodności.</p> <p>Wiarygodności tej nie zdołał również podważyć apelujący przedstawiając odmienną interpretację zachowania <span class="anon-block">M. T.</span> (w zakresie zamiaru wprowadzenia w błąd w chwili wystawienia klocków do sprzedaży) i na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska powołując się m.in. na wskazanie przez oskarżoną w ogłoszeniu adresu, pod którym nie przebywała oraz zarówno w ogłoszeniu, jak i w informacji przekazanej bankowi numeru telefonu, którego nie użytkowała. Apelujący pominął jednak, że brak jest dowodów na to, że oskarżona podając te dane (w momencie rejestracji, zakładania tych kont w banku i na portalu) podawała nieprawdę odnośnie danych kontaktowych (informacja z <span class="anon-block">O.</span> na k. 26 dotyczy okresu od 1 do 20 lipca 2013 r.). Sama zaś ich zmiana, nawet z zaniechaniem aktualizacji, na portalu i w banku nie oznacza tym samym, że oskarżona <span class="anon-block">M. T.</span> działała z zamiarem oszukania swoich kontrahentów, w tym <span class="anon-block">A. B.</span>.</p> <p>Co więcej przeciwko takiemu rozumowaniu apelującego świadczy bezsprzecznie analiza wykazu transakcji oskarżonej zarejestrowanej jako użytkownika konta na portalu aukcyjnym <span class="anon-block">(...)</span>(k. 16). Wskazuje ona, że niemal od początku swojej działalności (od końca lutego 2013 roku) <span class="anon-block">M. T.</span>przeprowadziła (z wynikiem pozytywnym) ponad 100 transakcji sprzedaży towaru na kwotę ponad 50.000 zł., w tym w dużej części klocków <span class="anon-block">L.</span>(także w rodzaju zamówionym przez <span class="anon-block">A. B.</span>tj. <span class="anon-block">(...)</span>) .</p> <p>Powyższe nie tylko przeczy argumentowi o fikcyjności prowadzonej sprzedaży internetowej, ale potwierdza również wyjaśnienia oskarżonej, że nie miała zamiaru nikogo oszukać, tylko w pewnym momencie wpadła w kłopoty finansowe i dlatego nie wywiązała się z kolejnej transakcji.</p> <p>W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że rzecznik oskarżenia nie zdołał przedstawić znajdującej oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym jednoznacznej argumentacji świadczącej o winie <span class="anon-block">M. T.</span> w zakresie zarzuconego jej czynu.</p> <p>Dodać również należy, że – w ocenie Sądu Okręgowego – jedynie w kategoriach przypuszczeń należy traktować to, do czego zdaje się zmierzać argumentacja apelującego, że powodem zwrotu pieniędzy <span class="anon-block">A. B.</span> była wyłącznie obawa przed odpowiedzialnością karną (zwłaszcza biorąc pod uwagę datę zwrotu kwoty tj. 17 kwietnia 2014 r. i datę ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów tj. 07 maja 2014 r.). Nadto – co zupełnie pominął apelujący – z informacji uzyskanej z Komisariatu Policji <span class="anon-block">P.</span> z dnia 23.06.2014 roku wynika, że <span class="anon-block">M. T.</span> już w okresie od lipca 2013 roku kontaktowała się z funkcjonariuszem Policji w sprawach dotyczących zwrotu pieniędzy swoim kontrahentom (k. 96). Nie jest więc tak, jak wskazał rzecznik oskarżenia w treści apelacji, że oskarżona zareagowała dopiero po przesłuchaniu jej w charakterze świadka w dniu 15 stycznia 2014 roku (k. 51).</p> <p>Dlatego też, nie podzielając stanowiska apelującego, orzeczono, jak w pkt I sentencji niniejszego wyroku.</p> <p>O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636§1 k.p.k.</a> </p> </div>