V Ka 513/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 513/14 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 22 grudnia 2014 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> SSO Jacek Myśliwiec</p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: </strong> SSO Anita Ossak (spr.)</p> <p>SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Anna Mańka</p> <p>w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej Wandy Ostrowskiej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">K. T.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">K.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 §1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">P. P.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">J.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 § 2 kk</a> </em> </strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim</p> <p>z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt II K 111/13</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:</p> <p>- adwokata <span class="anon-block">M. M.</span> za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonego <span class="anon-block">K. T.</span>,</p> <p>- adwokata <span class="anon-block">A. B.</span> za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonego <span class="anon-block">P. P.</span> </p> <p>kwoty po 420,00 złotych (czterysta dwadzieścia złotych) oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwoty po 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy);</p> <p>3.  kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt V. 2 Ka 513/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 roku sygn. akt II K 111/13 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim uniewinnił oskarżonych <span class="anon-block">K. T.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span> od zarzutu popełnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 297;art. 297 § 1)">art. 297 § 1 k.k.</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> polegającego na tym, że w dniu 16 grudnia 2010r. w <span class="anon-block">R.</span> działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i pożyczki gotówkowej wprowadzając w błąd pracownika <span class="anon-block"> banku (...) SA</span> co do zamiaru spłaty pożyczki oraz osoby pożyczkobiorcy poprzez przedłożenie sfałszowanych uprzednio dokumentów w postaci dowodu osobistego, paszportu oraz decyzji o waloryzacji emerytury na nazwisko <span class="anon-block">J. Z.</span> jak i podając się za <span class="anon-block">J. Z.</span>, usiłowali wyłudzić pożyczkę gotówkową w kwocie 26.357,89zł ,lecz zamierzonego celu nie osiągnęli , albowiem zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29)">art. 29 ustawy Prawo o Adwokaturze</a> i § 14 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. M.</span> i adw. <span class="anon-block">A. B.</span> kwoty po 1549,80zł brutto z tytułu pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu.</p> <p>Od wyroku tego apelację na niekorzyść oskarżonych wywiódł prokurator, w której zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na ustaleniu przez Sąd, iż dowody zebrane w sprawie nie potwierdzają, iż <span class="anon-block">K. T.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span> dokonali zarzucanego im przestępstwa, podczas gdy wszechstronna analiza wszystkich zebranych w sprawie dowodów przy uwzględnieniu okoliczności zdarzenia, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku przeciwnego.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wodzisławiu Śl. do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione.</p> <p>Wbrew zarzutom postawionym w apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Ze zgromadzonych i rzetelnie ocenionych dowodów nie sposób wysnuć wniosków, że oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanego im czynu, albowiem dowody te nie wskazują jednoznacznie, że oskarżeni <span class="anon-block">K. T.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span> działali wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">A. F. (1)</span> przy usiłowaniu wyłudzenia pożyczki w dniu 16.12.2010 roku z <span class="anon-block"> banku (...) S.A</span> w <span class="anon-block">R.</span>. Jak trafnie ustalił a następnie uzasadnił sąd orzekający ujawnione w sprawie dowody pozwoliły na ustalenie jedynie okoliczności, że oskarżeni znali <span class="anon-block">A. F.</span> i kontaktowali się z nim telefonicznie w zarzucanym okresie, ale w żaden sposób na tej podstawie nie da się przyjąć, że współdziałali oni wszyscy w popełnieniu przestępstwa jakie im zarzucono. W szczególności fakt kontaktowania się telefonicznego, na co wskazywał wykaz połączeń i adresów stacji <span class="anon-block"> (...)</span>, nie dawał sądowi możliwości ustalenia czy i jaką rolę mieli odegrać w całym przedsięwzięciu oskarżeni <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>Natomiast współsprawstwo nawet jeżeli nie musi polegać na realizacji znamion czasownikowych ujętych w opisie czynu zabronionego, w każdym przypadku wymaga, by sprawca podjął takie zachowanie, które na gruncie przyjętego porozumienia stanowiło konieczny lub bardzo istotny warunek realizacji przez innego współsprawcę znamion czynności wykonawczej ujętych w danym typie czynu zabronionego. Współsprawstwo nie może polegać wyłącznie na biernej obserwacji zachowań innej osoby, realizującej znamiona czynu zabronionego, choćby towarzyszyła temu świadomość karygodności tego zachowania, a nawet pełna jego akceptacja. Takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w jednym z orzeczeń, a zawarte w nim przesłanki jakie muszą być spełnione aby mogło dojść do przypisania sprawcy współsprawstwa są jak najbardziej aktualne i przystają do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Tak więc o współsprawstwie możemy mówić nawet wtedy gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego, ale gdy wykonane przez niego wcześniej lub w trakcie trwania czynu czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie.</p> <p>W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo wykazał Sąd, nie zdołano jednak ustalić jakie to konkretne czynności mieliby wykonać oskarżeni <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">P.</span> współdziałając z <span class="anon-block">A. F. (1)</span>, czy miałyby one mieć miejsce przed czy w trakcie zdarzenia z dnia 16.12.2010 roku oraz czy czynności te stanowiły jakikolwiek ( nie mówiąc o istotnym ) wkład w to przedsięwzięcie. Wszystkie wątpliwości, które miały miejsce w tej sprawie, a to czy to oskarżeni namówili <span class="anon-block">A. F.</span> do popełnienia przestępstwa, czy to oni przywieźli go na miejsce przestępstwa, wreszcie czy to oni dostarczyli mu podrobione dokumenty, bądź instruowali go w jaki sposób ma postępować – zostały zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> rozstrzygnięte na korzyść oskarżonych, gdyż brak było środków dowodowych aby ocenić je inaczej. Wbrew zarzutowi zawartemu w apelacji przesłuchanie policjantów, którzy dokonali zatrzymania oskarżonych w pobliżu miejsca przestępstwa nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w tej sprawie, bo przecież zostało ustalone, że funkcjonariusze</p> <p>przybyli tam po uzyskaniu informacji od pracownika banku gdzie mieli dokonać sprawdzenia osoby podającej się za <span class="anon-block">J. Z.</span>, którym bezsprzecznie był <span class="anon-block">A. F. (1)</span>. Natomiast fakt, że na przystanku w pobliżu banku znajdowali się oskarżeni <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">P.</span> potwierdza jedynie okoliczność, że znali się oni z <span class="anon-block">A. F. (1)</span>, a to Sąd miał na względzie ustalając stan faktyczny w sprawie. Nie zmienia to jednak faktu, że rola oskarżonych w tym konkretnym przedsięwzięciu pozostaje nie do ustalenia, a to, że oskarżony <span class="anon-block">P. P.</span> był wcześniej kilkakrotnie karany za podobne przestępstwa nie może być jedynym dowodem na jego winę w tej sprawie.</p> <p>Dlatego też nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i podzielając w pełni ustalenia i argumentację Sądu Rejonowego zawartą w pisemnych motywach wyroku, Sąd Okręgowy utrzymał to orzeczenie w mocy, kosztami za postępowanie odwoławcze obciążając Skarb Państwa.</p> </div>