II Ka 526/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 526/13 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 5 grudnia 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Teresa Zawiślak (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Grażyna Jaszczuk</p> <p>SO Dariusz Półtorak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226 §1 kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II K 973/12</p> <p>I.  zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 59;art. 59 § 2)">art. 59§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 pkt. 7)">art. 39 pkt 7 kk</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 49;art. 49 § 1)">art. 49§1 kk</a> odstępuje od wymierzenia kary wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> i zasądza od tego oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 100 złotych;</p> <p>II.  uchyla wydane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> orzeczenie z pkt II wyroku;</p> <p>III.  w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>IV.  zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> od kosztów sądowych za obie instancje.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 526/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. W.</span> </strong> został oskarżony o to, że w dniu 01 grudnia 2012 roku w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> znieważył słowami wulgarnymi i powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">S.</span> sierż. sztab. <span class="anon-block">A. Z.</span> i post. <span class="anon-block">P. W.</span>, podczas i w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a>. </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Siedlcach:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, ustalając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33§3 kk</a> wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 11)">art. 63§11 kk</a> na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 2 grudnia 2012 r., co łącznie stanowiło 2 dni i przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada dwóm stawkom dziennym grzywny, orzeczoną grzywnę uznał za wykonaną do wysokości 4 stawek dziennych;</p> <p>III.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 90 złotych tytułem wydatków postępowania.</p> <p>Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego i prokurator.</p> <p>Obrońca oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2;art. 425 § 3)">art. 425§1, 2 i 3 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a> zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span>. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427§1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>I.  mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:</p> <p>a/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5;art. 5 § 2;art. 7;art. 410)">art. 4, art. 5§2, art. 7 oraz art. 410 kpk</a> poprzez nienależyte rozważenie i ocenienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a sprowadzające się do uznania za w pełni wiarygodne zeznań świadków w osobach <span class="anon-block">A. Z.</span> i <span class="anon-block">P. W.</span>, w sytuacji gdy są one ze sobą sprzeczne, zwłaszcza w zakresie chronologicznego przebiegu wydarzeń z dnia 1 grudnia 2012 r. oraz poprzez odmówienie w znacznej mierze wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom członków jego rodziny;</p> <p>b/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 3)">art. 170§1 pkt 3 kpk</a> poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego chirurga, jako nieprzydatnego do stwierdzenia czy opisane i widoczne u oskarżonego obrażenia mogły powstać na skutek jednorazowego upadku na twarde podłoże czy w okolicznościach podawanych przez <span class="anon-block">R. W.</span> i członków jego rodziny, w sytuacji gdy przeprowadzenie wnioskowanego dowodu mogłoby być celowe z punktu widzenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 2)">art. 226§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 2)">art. 222§2 kk</a>.</p> <p>II.  mogący mieć wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a wyrażający się w dowolnym, opartym na części materiału dowodowego, niezgodnym z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęciu, iż oskarżony <span class="anon-block">R. W.</span> dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, w sytuacji gdy kompleksowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzić winna do wniosku odmiennego.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437§1 i 2 kpk</a> wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie <span class="anon-block">R. W.</span> od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie o przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu I instancji w zakresie winy oskarżonego, wniósł o uznanie, iż jego ewentualne naganne zachowanie było wynikiem nieprawidłowych czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji i tym samym o odstąpienie od wymierzenia kary.</p> <p>Prokurator na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425§1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a> zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> w całości. Powołując się na przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427§1 i §2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> poprzez wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33§3 kk</a> wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości czynu, wgląd w cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, jakie ma ona osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za orzeczeniem kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, grzywny w rozmiarze 100 stawek po 10 złotych każda. Podnosząc powyższy zarzut na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427§1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437§1 kpk</a> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">R. W.</span> kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, grzywny w rozmiarze 100 stawek po 10 złotych każda.</p> <p>Na rozprawie odwoławczej prokurator skutecznie cofnął apelację Prokuratora Rejonowego w Siedlcach, wobec czego Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 432)">art. 432 kpk</a> pozostawił tę apelację bez rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> nie można odmówić słuszności jedynie w zakresie jego wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary temu oskarżonemu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 59;art. 59 § 2)">art. 59§2 kk</a>. W pozostałym zakresie apelacja tego obrońcy jest niezasadna i na uwzględnienie nie zasługuje.</p> <p>Na wstępie należy podkreślić, że Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie karne w tej sprawie i zebrał wystarczającą ilość dowodów dla ustalenia rzeczywistego przebiegu przedmiotowego zajścia. Wszystkie dowody osobowe przeprowadził bezpośrednio na rozprawie, co niewątpliwie ułatwiało mu prawidłową ich ocenę.</p> <p>Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy i pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku nie dopatrzył się zarzucanej obrazy przepisów prawa procesowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd Rejonowy analizował i rozważał wszystkie dowody zebrane w tej sprawie i nie pominął żadnego z nich, a zatem brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiła obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>.</p> <p>Nie sposób się zgodzić z zarzutem apelującego obrońcy, iż Sąd I instancji bezzasadnie oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego chirurga jako nieprzydatnego do stwierdzenia, czy opisane i widoczne u oskarżonego obrażenia mogły powstać na skutek jednorazowego upadku na twarde podłoże, czy w okolicznościach podawanych przez oskarżonego i członków jego rodziny. Z niekwestionowanych dowodów w tej sprawie wynika, że oskarżony doznał obrażeń ciała stwierdzonych badaniem lekarskim w dniu 2 grudnia 2012 roku, a zatem po opuszczeniu Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">S.</span> i obrażenia te mogły powstać zarówno w wyniku upadku oskarżonego na schody, jak też w wyniku pobicia go. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w tej sprawie był zarówno fakt ewentualnego znieważenia policjantów przez oskarżonego, jak też prawidłowego i racjonalnego zachowania się w tej sytuacji tychże policjantów. Zdaniem Sądu Odwoławczego pewne obrażenia ciała stwierdzone badaniem lekarskim niewątpliwie powstały w tym zajściu, a zatem wywoływanie opinii biegłego chirurga na wskazane we wniosku okoliczności, nie było konieczne do wyjaśnienia zachowania oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a>. Dlatego też zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 3)">art. 170§1 pkt 3 kpk</a> jest również niezasadny.</p> <p>Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wynika także, by Sąd I instancji nieprawidłowo, wbrew dyrektywom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> ocenił zebrane w sprawie dowody. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie tej oceny, Sąd Rejonowy wskazał, które z tych dowodów i dlaczego zasługiwały na wiarygodność, a które z nich na taką ocenę nie zasługiwały i dlaczego. Argumenty dotyczące tej oceny są logiczne i przekonywujące i dlatego też zyskały pełną akceptację Sądu Odwoławczego. Z dowodów tych bezspornie wynika, że krytycznego dnia funkcjonariusze policji, tj. <span class="anon-block">A. Z.</span> i <span class="anon-block">P. W.</span> legitymowali oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, a przyczyną tej ich czynności był fakt, że <span class="anon-block">R. W.</span> nieprawidłowo wysiadał z samochodu osobowego, kierowanego przez jego brata, naruszając w ten sposób zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Policjanci ci zmuszeni byli do wykonania manewru hamowania swoim samochodem, bowiem w przeciwnym wypadku mogłoby dojść do potrącenia <span class="anon-block">R. W.</span>. <span class="anon-block">R. W.</span> w tym czasie znajdował się w stanie nietrzeźwości, tj. 0,75 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Co do wyżej opisanych okoliczności nie ma sporu między stronami tego postępowania. Niewątpliwe jest również to, że ostatecznie <span class="anon-block">R. W.</span> podał na żądanie tychże policjantów swoje prawdziwe dane personalne, które potwierdził także jego brat, kierujący wcześniej tym samochodem, tj. <span class="anon-block">B. W.</span>. Już w czasie tego legitymowania oskarżonego, doszło do wymiany zdań między policjantami a legitymowanym, w czasie której oskarżony bezosobowo używał słów wulgarnych, a także do szarpaniny między nimi. Po zakończeniu tych czynności, policjanci podjęli decyzję o opuszczeniu tego miejsca, jednakże wobec stwierdzenia, że matka oskarżonego zawiadomiła telefonicznie dyżurnego KMP w <span class="anon-block">S.</span> o zaistniałym zdarzeniu, w którym mieli oni uderzyć oskarżonego, pozostali tam do czasu przybycia kolejnego patrolu policji, aby wyjaśnić sytuację. W tym czasie oskarżony użył wobec policjantów słów znieważających ich, tj. nazwał ich „pier….. psami”. Jakkolwiek oskarżony wskazywał różne miejsca, w których znieważył tychże policjantów, to jednak ostatecznie w sposób nieulegający wątpliwości potwierdzono, iż jeden raz znieważającej wypowiedzi wobec tych policjantów się dopuścił. Zdaniem Sądu Odwoławczego policjanci w osobach <span class="anon-block">A. Z.</span> i <span class="anon-block">P. W.</span> zareagowali na tę wypowiedź w sposób nieadekwatny do sytuacji. Mimo, iż oczekiwali na przyjazd kolejnego patrolu policji, sami podjęli decyzję o zatrzymaniu <span class="anon-block">R. W.</span>, w czasie którego przewrócili go na schody, uderzali go rękami i szarpali. Z zeznań policjantów wynikało, że podjęli decyzję o zatrzymaniu ze względu na znieważenie ich w czasie pełnienia obowiązków służbowych, zaś użycie wobec oskarżonego siły fizycznej i gazu obezwładniającego, podyktowane było niewykonywaniem przez oskarżonego poleceń policjantów i próbą oddalenia się jego z tego miejsca.</p> <p>Sąd Okręgowy stwierdził, że w świetle tak zebranych i ocenionych dowodów, ustalony stan faktyczny tego zdarzenia nie nosi cech błędu. Nie można się też zgodzić, że dowody te nasuwają jakiekolwiek wątpliwości co do winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. W świetle powyższego brak jest również podstaw do uznania za zasadne zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, a także obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a>.</p> <p>Jakkolwiek wina oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> w zakresie popełnienia przez niego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a> jest bezsporna, to jednak w ocenie Sądu Odwoławczego zebrane w sprawie dowody świadczą o niewłaściwym zachowaniu tychże funkcjonariuszy w czasie tego zdarzenia. Przede wszystkim na takie zachowanie wskazują zeznania jedynego obiektywnego świadka zdarzenia, tj. <span class="anon-block">I. N.</span>. Świadek ta, obserwująca zajście z balkonu swojego mieszkania stwierdziła, że oskarżony był wciągnięty na schody od klatki schodowej i bity. Z jej zeznań wynikało, że dokładnie widziała, że go „szarpali i tłukli”, zaś kobieta, tj. matka oskarżonego krzyczała do policjantów „zostawcie go, nie bijcie go”. Z jej zeznań wynikało również, że napastników było dwóch i byli oni ubrani w ubrania cywilne, zaś osoba bita kuliła się. W świetle tychże zeznań, które Sąd I instancji uznał za wiarygodne bezspornie wynika, że zachowanie funkcjonariuszy: <span class="anon-block">A. Z.</span> i <span class="anon-block">P. W.</span> było rażąco naganne, tym bardziej, że ze strony oskarżonego nie groziło im żadne niebezpieczeństwo, zdarzenie miało miejsce w miejscu publicznym, gdzie funkcjonariusze mogli liczyć na ewentualną pomoc innych osób, a zwłaszcza policjantów, o których wiedzieli, że zostali skierowani na miejsce tego zdarzenia. Tak więc rację ma apelujący obrońca oskarżonego, że niewłaściwe zachowanie <span class="anon-block">R. W.</span> w postaci znieważenia tychże funkcjonariuszy wynikało przede wszystkim z rażąco nagannej postawy tychże funkcjonariuszy policji wobec niego od początku wykonywania przez nich tych czynności służbowych.</p> <p>Zważywszy na powyższe, Sąd Odwoławczy uznając, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a>, doszedł do przekonania, iż istnieją przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 59;art. 59 § 2)">art. 59§2 kk</a> do odstąpienia od wymierzenia kary temu oskarżonemu, bowiem przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 226;art. 226 § 1)">art. 226§1 kk</a> jest zagrożone karą pozbawienia wolności do roku, a społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, zaś wystarczającym do spełnienia celów kary będzie orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437§1 i 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 59;art. 59 § 2)">art. 59§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 pkt. 7)">art. 39 pkt 7 kk</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 49;art. 49 § 1)">art. 49§1 kk</a> odstąpił od wymierzenia kary wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. W.</span> i zasądził od niego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężnie w kwocie 100 złotych; uchylił orzeczenie z pkt II wyroku o zaliczeniu na poczet kary okresu zatrzymania oskarżonego, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 kpk</a> zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za obie instancje.</p> <p>Z tych względów orzeczono jak w wyroku.</p> </div>