IV Ka 988/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. </strong>IV Ka 988/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2013 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy <br/> </strong>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla</strong> </p> <p>Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka - sprawozdawca</p> <p>SR del. do SO Ewa Anna Spychała</p> <p>Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska</p> <p>przy udziale <span class="anon-block">G. K.</span> Prokuratora Prokuratury Okręgowej <br/>w Bydgoszczy</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. L.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 §1 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 24 lipca 2013 roku sygn. akt XVI K 782/13</p> <p>zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustala, że przypisany oskarżonemu czyn został popełniony w dniu 16 grudnia 2012 roku; utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części; wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Sygn. akt IV Ka 988/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 24 lipca 203 roku sygn. akt XVI K 782/13 <span class="anon-block">B. L.</span>został uznany za winnego tego, że w dniu 17 grudnia 2012 roku wykonał połączenia telefoniczne ze swojego numeru <span class="anon-block">(...)</span>na telefon stacjonarny <span class="anon-block">D. L.</span>numer <span class="anon-block">(...)</span> zamieszkałej w <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>i podczas rozmowy skierował groźby karalne, które wzbudziły uzasadnioną obawę spełnienia, przy czyn czynu tego dokonał przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 9.07.2011 do 9.01.2012 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a> wyrokiem Sądu rejonowego w Bydgoszczy z dnia 23.03.2010 roku w sprawie XVI K 618/10 tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> został skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach procesu.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony kwestionując wyrok w całości. Wprawdzie przyznał, że telefonował do byłej żony, ale jej nie groził tylko chciał porozmawiać i umówić się na spotkanie.</p> <p>Wniósł o „umorzenie” wyroku.</p> <p>Sąd Odwoławczy zważył co następuje:</p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, ale wywołując kontrolę zaskarżonego wyroku musiała skutkować zmianą, o czym w dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Czyniąc zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2;§ 457;§ 3)">§ 2 i 457 § 3 k.p.k.</a>, należy stwierdzić co następuje w odniesieniu opisanego wyżej środków odwoławczego.</p> <p>Apelacja oskarżonego <span class="anon-block">B. L.</span> pochodząca od niefachowego podmiotu, przy braku konkretnych zarzutów spowodowała konieczność tzw. kontroli totalnej zaskarżonego wyroku.</p> <p>Dokonując zatem tej kontroli sąd odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw by podważyć zasadność ocen i wniosków jakie stały się podstawą podjętych ustaleń faktycznych i doprowadziły sąd meriti do przekonania o winie oskarżonego <span class="anon-block">B. L.</span> w odniesieniu do przypisanego mu przestępstwa.</p> <p>Oskarżony w sposób dość ogólny zakwestionował wyrok, nie wskazał jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Nie wskazał na jakiekolwiek naruszenia procedury i takowych naruszeń sąd odwoławczy także nie dostrzegł. Stwierdzić więc należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu gruntownej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na nie budzące żadnych wątpliwości stwierdzenie, że oskarżony <span class="anon-block">B. L.</span> dopuścił się zarzucanego i ostatecznie przypisanego mu czynu. Sąd zgodnie z przepisami procedury karnej sąd zebrał i ujawnił materiał dowodowy niezbędny do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu, opierając wyrok na kompletnym materiale. Lektura uzasadnienia wskazuje nadto, że sąd dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, rzetelnej i drobiazgowej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski, które odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za dowiedzione, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W związku z powyższym podkreślić należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury karnej.</p> <p>Nie sposób przyjąć, że odmowa uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block"> (...)</span> nie przyznającego się do winy, wobec oczywistej wymowy dowodów przeciwnych, zwłaszcza bilingów z daty zdarzenia oraz zeznań pokrzywdzonej, na które sąd wskazał w uzasadnieniu narusza zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. W procesie przecież nie chodzi o to, czy zeznania lub wyjaśnienia są nieprzekonujące dla strony, <span class="underline"> <!-- -->lecz o to, czy są one przekonujące lub nie dla sądu w kontekście całokształtu materiału dowodowego</span>. Odmienność twierdzeń apelującego oparta li tylko na jego wersji nie jest obrazą prawa uzasadniającą zarzut obrazy prawa procesowego i w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> zasada swobodnej oceny dowodów oznacza nakaz dokonywania oceny uwzględniającej kryteria obiektywne (logikę, wiedzę, doświadczenie życiowe), która podlega kontroli procesowej w trybie odwoławczym, a sąd w uzasadnieniu podjętej decyzji musi wyjaśnić motywy, jakie nim kierowały w dokonywaniu rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w wyroku zatem tylko wtedy nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów, gdy dokonane zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, a ocena tych dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. W ocenie sądu odwoławczego analiza dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie żadną miarą nie daje podstaw do twierdzenia, by orzeczenie zapadłe w niniejszej sprawie oparte zostało o błędne ustalenia dokonane w wyniku dowolnej oceny materiału dowodowego z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Należy więc stanowczo stwierdzić, że – sąd rejonowy rozpoznając przedmiotową sprawę podjął konieczną inicjatywę dowodową zmierzającą do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności zdarzenia, a swoje rozstrzygnięcie oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, nie pomijając żadnych istotnych dla sprawy okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy.</p> <p>Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że żadną miarą zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pozwala na postawienie Sądowi Rejonowemu zarzutu obrazy przepisów postępowania, a w konsekwencji błędnych ustaleń, które wpływałby na trafność zaskarżonego orzeczenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi więc najmniejszych wątpliwości, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przypisanego mu przestępstwa.</p> <p>Jedyne zastrzeżenie ze strony sądu odwoławczego tyczyć musiało daty popełnienia czynu. Z daty, tudzież godziny zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, zeznań pokrzywdzonej w konfrontacji z danymi jakie wynikają z bilingów telefonicznych oczywistym jest, że połączenia telefoniczne oskarżonego z jego byłą żoną miały miejsce 16 grudnia 2011 roku o godz.23.06 i 23.11 (k. 23). Pokrzywdzona złożyła zawiadomienie o zdarzeniu w dniu 17 grudnia 2011 o godz. 14.45. Stąd koniecznym stała zmiana wyroku w zakresie daty popełnionego przez oskarżonego czynu, które miało miejsce niewątpliwie w dniu 16 grudnia 2011 roku, a nie w dniu 17 grudnia 2011roku jak przyjął sąd za aktem oskarżenia.</p> <p>Sąd nie znalazł natomiast podstaw do ingerencji w treść orzeczenia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie w omawianej materii, sąd I instancji uczynił, respektując zasady wymiaru kary i nie wykroczył poza swoje uprawnienia w zakresie swobodnego kształtowania sędziowskiego wymiaru kary. Kara w ostatecznym swym wymiarze zostały ukształtowana uwzględniając wszystkie okoliczności tej sprawy, jest adekwatna w stosunku do winy i społecznej szkodliwości czynu jakiego się dopuścił i spełnia cele kary tak w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej, czyniąc zadość wymogom kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Z tych wszystkich względów sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok jedynie w części dotyczącej ustalenia daty popełnionego czynu, w pozostałym zakresie wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>.</p> </div>