VI Ga 237/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ga 237/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 5 grudnia 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Barbara Frankowska</p> <p>SO Anna Harmata</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Mikulska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. w Rzeszowie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa: <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>przeciwko: <span class="anon-block">J. W.</span> </p> <p>o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego</p> <p>na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie <br/>V Wydziału Gospodarczego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt V GC 210/13</p> <p>oddala apelację.</p> <p>Sygn. akt VI Ga 237/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r.</p> <p>Powód <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span> w <span class="anon-block">R.</span> w pozwie skierowanym przeciwko <span class="anon-block">J. W.</span> domagał się pozbawienia w całości wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego <br/>w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI Ga 59/12.</p> <p>Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania.</p> <p>Uzasadniając pozew powód podał, że pozwanemu przysługiwała należność zasądzona na jego rzecz od powoda w/w wyrokiem Sądu Okręgowego. Na podstawie tytułu wykonawczego prowadzone było postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łańcucie pod sygnaturą akt KM 158/12. Powód podniósł również, że objęta w/w wyrokiem należność została potrącona poprzez złożenie oświadczenia przez powoda z dnia 24 września 2012 r. w związku <br/>z przysługującą mu wierzytelnością w stosunku do pozwanego w kwocie <br/>8.100 zł. Wierzytelność przysługująca powodowi stanowi szkodę, jaką poniósł w związku z koniecznością uiszczenia opłaty sądowej od apelacji wniesionej od wyroku wydanego w sprawie z powództwa <span class="anon-block">J. E.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce z o.o.</span> (aktualnie <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span>) i <span class="anon-block">K. P.</span> toczącej się przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie pod syn. Akt I C 528/10, a następnie przed Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie pod sygn. Akt I ACa 235/11. Zdaniem powoda konieczność uiszczenia wpisu od apelacji wniesionej od wyroku Sądu I instancji, jak i w ogóle wszczęcie postępowania przeciwko powodowej spółce spowodowane było działaniami pozwanego polegającymi na zamieszczeniu przez niego w dzienniku <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 15 stycznia 2010 r. zdjęcia prokuratora Jerzego Engelkinga w artykule pod tytułem: „Mordercy <span class="anon-block">P.</span> zabijają nadal”. Pozwany pozostawał wówczas pracownikiem powoda i do zakresu jego kompetencji należało również przygotowywanie artykułów do druku.</p> <p>Na skutek wniesionego przez w/w prokuratora powództwa o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie powód, w związku z wydanym wyrokiem przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie zmuszony był do obrony swych praw i dlatego wniósł apelację, co spowodowało konieczność uiszczenia opłaty w wysokości 8.100 zł. Kwota ta stanowi szkodę pozostającą w związku przyczynowym <br/>z zachowaniem pozwanego polegającym na błędnej publikacji zdjęcia <span class="anon-block">J. E.</span>. Aktualnie pozwany <span class="anon-block">J. W.</span>, w w/w sprawie cywilnej występował jako interwenient uboczny po stronie <span class="anon-block"> (...)</span> przyznając w piśmie procesowym, ale także w piśmie skierowanym bezpośrednio do pełnomocnika procesowego <span class="anon-block">J. E.</span>, że bierze odpowiedzialność za błędną publikację zdjęcia.</p> <p>Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa <br/>w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania.</p> <p>Pozwany zarzucił, że nigdy nie był zobowiązany, na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego do zapłaty na rzecz powoda jakiejkolwiek sumy pieniężnej. Stwierdził również, że w sprawie cywilnej wziął udział jako interwenient uboczny na prośbę prezesa zarządu <span class="anon-block"> (...)</span> i na jego też prośbę zwrócił się do prokuratora Jerzego Engelkinga o ugodowe załatwienie sprawy.</p> <p>Sąd Rejonowy w Rzeszowie, po dokonaniu ustaleń stanu faktycznego i na podstawie przedłożonych przez strony dowodów i podnoszonych twierdzeń wyrokiem z dnia 26 lipca 2013 r. oddalił powództwo (pkt I) i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.217 zł tytułem kosztów procesu (pkt II).</p> <p>Uzasadniając wyrok Sąd stwierdził, że powództwo jest bezzasadne, co oznacza że podlega oddaleniu w całości. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd wskazał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 840;art. 840 § 1;art. 840 § 1 pkt. 2)">art. 840 § 1 pkt 2 kpc</a>, w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498 kc.</a> </p> <p>Cytując oba w/w przepisy, Sąd stwierdził, iż w pierwszej kolejności należało zbadać czy powodowej spółce przysługiwała w stosunku do pozwanego wierzytelność w kwocie 8.100 zł. W ocenie Sądu Rejonowego, powód nie wskazał w sposób jednoznaczny na jakiej podstawie prawnej opiera twierdzenia dotyczące powstania wierzytelności z tytułu szkody. Podał natomiast, że jest to odpowiedzialność kontraktowa, alternatywnie zaś odpowiedzialność deliktowa. W związku z powyższym, Sąd Rejonowy ocenił zasadność powództwa po uprzednio dokonanej analizie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 kc.</a> W ocenie Sądu, aczkolwiek oba w/w przepisy dotyczą odmiennych reżimów odpowiedzialności, to jednak przesłanki z nich wynikające są częściowo tożsame. Szczególnie, zarówno w przypadku odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 kc</a>, jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415kc</a> przesłankami tymi są szkoda oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem szkodzącym, a szkodą.</p> <p>W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji dokonał analizy pojęcia szkody oraz związku przyczynowego, jaki musi zaistnieć pomiędzy działaniem strony, a powstaniem szkody. Ostatecznie Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że uiszczenie przez powoda opłaty od apelacji w kwocie 8.100 zł nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z zachowaniem pozwanego <span class="anon-block">J. W.</span>. Sąd uznał, iż nie stanowi normalnego następstwa błędnego zachowania osoby zatrudnionej w gazecie konieczność poniesienia przez wydawcę tej gazety opłaty sądowej od apelacji w sprawie o ochronę dóbr osobistych, których naruszenie nastąpiło poprzez opublikowanie materiału prasowego z niewłaściwie podpisanym zdjęciem. Treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 38)">art. 38 ustawy prawo prasowe</a> wskazuje, że odpowiedzialność za publikację prasową ponosi nie tylko jej autor, ale także redaktor naczelny i wydawca gazety. Jeśli więc przyjąć, że pozwany <span class="anon-block">J. W.</span> zachował się w sposób nieprawidłowy, to przed opublikowaniem gazety z błędnym materiałem błąd ten powinien zostać skorygowany przez redaktora naczelnego gazety, bądź jej wydawcę. Zachowanie obu tych podmiotów, polegające na zaniechaniu kontroli materiału przed jego opublikowaniem, w ocenie Sądu stanowi zdarzenie, które przerywa relację kauzalną, co z kolei uniemożliwia przypisanie odpowiedzialności pozwanemu. Sąd stwierdził również, że opłata od apelacji została uiszczona przez powoda w sposób dobrowolny, albowiem nie miał on obowiązku obrony w postępowaniu cywilnym. Miał natomiast możliwość uznania powództwa w toku procesu.</p> <p>W świetle powyższych faktów, Sąd stwierdził, iż powodowi nie przysługiwała w stosunku do pozwanego wierzytelność z tytułu odszkodowania w kwocie 8.100 zł, a zatem złożone przez niego oświadczenie o potrąceniu nie wywołało zamierzonego skutku w postaci umorzenia obu wierzytelności do wysokości wierzytelności mniejszej.</p> <p>Jako podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania Sąd wskazał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a>.</p> <p>Apelację od wyroku wniósł powód, zarzucając Sądowi I instancji:</p> <p>1.  sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że tytułem wykonawczym, którego pozbawienia wykonalności domaga się powód jest wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt V GC 510/11 (z uwzględnieniem zmiany wynikającej z wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI Ga 59/12), podczas gdy tytuł wykonawczy obejmuje wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt V GC 510/11 z dnia <br/>4 stycznia 2012 r.</p> <p>2.  naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498 kc</a> poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że powodowi nie przysługuje względem pozwanego wierzytelność z tytułu odszkodowania w kwocie 8.100 zł, która nadawałaby się do potrącenia,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 kc</a> poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że oświadczenie powodowej spółki o potrąceniu jej wierzytelności <br/>z wierzytelnością pozwanego nie mogło wywrzeć skutku w postaci umorzenia wierzytelności pozwanego,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 i § 2 kc</a> poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że powód nie wykazał, by w jego majątku zaistniała szkoda, która pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z zachowaniem pozwanego oraz że szkodę taką nie może zostać uznana zapłata przez powoda opłaty od apelacji w kwocie 8.100 zł,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i § 2 kc</a> poprzez przyjęcie, że uiszczenie opłaty od apelacji w kwocie 8.100 zł w sposób dobrowolny wyklucza uznanie jej za szkodę po stronie powoda,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471;art. 415)">art. 471 i art. 415 kc</a> poprzez przyjęcie, że nie zaszły wszystkie ustawowe przesłanki odpowiedzialności kontraktowej, względnie deliktowej, pozwanego,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 38)">art. 38 ustawy prawo prasowe</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 § 1 i § 2 kc</a> poprzez przyjęcie, że brak skorygowania błędnego artykułu przez redaktora naczelnego i wydawcę stanowi zaniechanie powodujące przerwanie relacji klauzalnej,</p> <p>3. naruszenie przepisów postępowania, a to:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 840;art. 840 § 1;art. 840 § 1 pkt. 2)">art. 840 § 1 pkt 2 kpc</a> poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie przyjęcie, że po powstaniu tytułu egzekucyjnego nie nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie powoda względem pozwanego wygasło,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> w związku z 232 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> poprzez przyjęciem iż powód nie wykazał wszystkich ustawowych przesłanek odpowiedzialności kontraktowej, względnie deliktowej pozwanego,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 224;art. 224 § 1)">art. 224 § 1 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> poprzez brak wszechstronnego rozważeni materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie sprawy w sposób dostateczny do rozstrzygnięcia,</p> <p>Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia powód wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości i:</p> <p>- pozbawienie w całości wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sadu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 4 stycznia 2012 r. – sygn. akt V GC 510/11 z uwzględnieniem zmiany wynikającej z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2012 r. <br/>sygn. akt VI Ga 59/12 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności,</p> <p>- zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,</p> <p>- zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,</p> <p>- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>W obszernym uzasadnieniu apelacji skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w trakcie postępowania przed Sądem I instancji. Rozszerzył również, posiłkując się orzecznictwem Sądu Najwyższego, zarzuty opisane powyżej (k. 152 – 161).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy rozpoznając przedmiotową apelację nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. </strong> </p> <p>Faktem jest, że w ustaleniach stanu faktycznego Sąd Rejonowy najprawdopodobniej na skutek oczywistej pomyłki wskazał wyrok Sądu Rejonowego z dnia 12 grudnia 2011 r. o sygn. akt V GC 510/11, podczas gdy <br/>w sprawie o tej sygnaturze Sąd Rejonowy wydał wyrok w dniu 4 stycznia <br/>2012 r., niemniej jednak błąd ten pozostaje bez wpływu na orzeczenie, jakie zapadło w niniejszej sprawie. Nadmienić dla porządku należy, że na stronie <br/>5 uzasadnienia wyroku w części dotyczącej ustaleń stanu faktycznego <br/>i dowodów na podstawie których dokonano tych ustaleń, Sąd wskazał już <br/>w sposób prawidłowy datę wydanego w sprawie V GC 510/11 wyroku.</p> <p>Odnośnie zarzutów apelacji dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu Okręgowego nie zasługują one na uwzględnienie <br/>z następujących przyczyn.</p> <p>Powód wytaczając przedmiotowe powództwo załączył do pozwu dowód m.in. w postaci interwencji ubocznej <span class="anon-block">J. W.</span> z jaką przystąpił do sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym Wydziałem I Cywilnym <br/>o sygn. I C 528/10, oraz pismo z dnia 12 maja 2010 r. skierowane do prokuratora Jerzego Engelkinga. W obu tych dowodach występujący w imieniu <span class="anon-block">J. W.</span> pełnomocnik adwokat <span class="anon-block">T. U.</span> przyznał, że jego mocodawca był osobą przygotowującą artykuł prasowy ze strony wydawcy dziennika. <br/>Nie może umknąć jednak uwadze fakt, że w interwencji ubocznej <span class="anon-block">J. W.</span> zobligowany był wykazać interes prawny w przystąpieniu do sprawy <br/>i wobec treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 38)">art. 38 ustawy prawo prasowe</a> musiał się liczyć z możliwością powstania w stosunku do niego roszczenia regresowego. Z kolei w piśmie z dnia 12 maja 2010 r. dążąc do ugodowego zakończenia sprawy, zwrócił się do prokuratora <span class="anon-block">E.</span> z propozycją zapłaty kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia.</p> <p>W trakcie niniejszego postępowania pozwany podnosił, że w/w działanie spowodowane zostało prośbą redaktora naczelnego <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>. Twierdzenia obu stron dotyczące w/w kwestii nie zostały zweryfikowane dowodowo w trakcie postępowania przed Sądem I instancji.</p> <p>Powód dopiero na drugiej rozprawie odbytej w dniu 26 lipca 2013 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków <span class="anon-block">R. O.</span>, <span class="anon-block">P. H.</span>, <span class="anon-block">K. P.</span> (wcześniej redaktora naczelnego <span class="anon-block"> (...)</span>), oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność istnienia pomiędzy stronami stosunku zobowiązaniowego, świadczenia przez pozwanego w ramach tego stosunku usług dziennikarskich i redakcyjnych, sposobu rozliczania tych usług oraz odpowiedzialności pozwanego za błędne zamieszczenie wizerunku prokuratora <span class="anon-block">E.</span> w artykule pod tytułem: „Mordercy <span class="anon-block">P.</span> zabijają nadal” – na okoliczność wykazania przesłanek uzasadniających obciążenie pozwanego szkodą powstałą po stronie powoda.</p> <p>Sąd Rejonowy oddalił w/w wnioski uznając je za spóźnione.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego stanowisko powyższe uznać należy za prawidłowe. Powód nie wykazał zwłaszcza, aby powołanie dowodów we wskazanym powyżej zakresie było konieczne ( i zarazem możliwe ) dopiero na tym etapie postępowania. Nadmienić bowiem należy, iż pozwany udzielił odpowiedzi na pozew w dniu 22 marca 2013 r., która została doręczona skutecznie pełnomocnikowi powoda w dniu 12 czerwca 2013 r. Na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 r., pomimo obecności pełnomocnika powoda wniosek w tym zakresie i pomimo znanego już powodowi z odpowiedzi na pozew stanowiska pozwanego, nie został złożony.</p> <p>Dowody przedłożone przez powoda na poparcie stanowiska prezentowanego w sprawie uznać należało zatem za niewystarczające. Powód nie wykazał zwłaszcza w sposób wiarygodny i jednoznaczny obowiązków pozwanego <br/>w ramach wiążącego strony stosunku zobowiązaniowego. Odnośnie wiążącej strony umowy nie został co prawda przedstawiony dowód z dokumentu, jednakże pozwany nie kwestionował ostatecznie faktu uczestniczenia <br/>w przygotowaniu artykułu prasowego do druku. Nie zostało jednak wykazane <br/>w niniejszym postępowaniu, że to właśnie pozwany był „ostatnio osobą”, która decydowała o „puszczeniu” artykułu do druku. Pomiędzy określeniem „osoba przygotowująca artykuł prasowy”, a osobą odpowiedzialną za jej druk istnieje różnica. Brak zgłoszenia na wcześniejszym etapie postępowania stosownych wniosków dowodowych uniemożliwił zatem ustalenie obowiązków pozwanego <br/>w ramach świadczenia pracy na rzecz powoda, co w konsekwencji pozwoliłoby na stwierdzenie czy to z przyczyn leżących po stronie pozwanego doszło ostatecznie do wydrukowania artykułu.</p> <p>Odnośnie wysokości szkody powód wskazał co prawda opłatę od apelacji <br/>w kwocie 8.100 zł, jednakże zauważyć należy, iż na skutek wydanego wyroku przez Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wysokość przyznanego prokuratorowi Jerzemu Engelkingowi zadośćuczynienia została zmniejszona do kwoty <br/>100.000 zł, co oznacza, że stosownie do wyniku postępowania Sąd zmienił orzeczenie również w zakresie zasądzonych kosztów. Nie można nie zgodzić się również z poglądem Sądu I instancji odnośnie tego, że opłata sądowa, którą poniósł powód w w/w wysokości została poniekąd wymuszona jego stanowiskiem wyrażanym w sprawie. Powód nie wykazał żadnym dowodem, że dążył do ugodowego załatwienia sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym Wydziałem I Cywilnym (załączono jedynie dowód w postaci pisma pozwanego do prokuratora <span class="anon-block">E.</span>), natomiast przyjął linię obrony polegającą na zaskarżeniu wyroku w całości.</p> <p>Fundamentalne znaczenie dla sprawy ma jednak okoliczność nie wykazania odpowiedzialności za szkodę pozwanego, co ma istotne znaczenie wobec odpowiedzialności przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 38)">art. 38 prawa prasowego</a>.</p> <p>Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498 kc</a> można skutecznie zgłosić do potrącenia wierzytelności, które faktycznie przysługują stronie składającej to oświadczenie. W realiach niniejszej sprawy fakt wierzytelności przysługującej powodowi <br/>w związku ze szkodą jaką - jego zdaniem - poniósł na skutek działania pozwanego nie została wykazana, co z kolei oznacza, że złożone przez niego w dniu 24 września 2012 r. oświadczenie nie wywołało zamierzonego skutku prawnego. Reasumując - w świetle powyższego - również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 840;art. 840 § 1;art. 840 § 1 pkt. 2)">art. 840 § 1 pkt 2 kpc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 224;art. 224 § 1)">art. 224 § 1 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> nie znajdują uzasadnienia.</p> <p>Dodać też trzeba, odnośnie wywodów apelacji dotyczących <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1;art. 233 § 232)">art. 233§ 1 i 232 kpc</a>, iż nie można czynić skutecznych zarzutów Sądowi w sytuacji gdy strona na której zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> spoczywa ciężar wykazania zasadności roszczenia / podnoszonych zarzutów / nie przedstawia tych dowodów w ogóle , bądź czyni to za późno.</p> <p>Apelację jako bezzasadną oddalono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>.</p> </div>