Streszczenie
Sąd Okręgowy w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko i argumentację Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 17 lipca 2013 roku (III CZP 46/13) stwierdzające m.in., że: „ Decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe wydana na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427) - jeżeli jest zgodna z prawem - wywołuje skutek od chwili doręczenia jej sędziemu. (…) Decyzja o przeniesieniu na inne miejsce służbowe podjęta przez inną osobę, także „z upoważnienia” Ministra Sprawiedliwości, jest wadliwa (bezprawna), a sędzia, którego ona dotyczy, nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie (na obszarze jurysdykcyjnym), do którego został „przeniesiony”. Skład orzekający z jego udziałem jest zatem sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c.
Treść orzeczenia
<p>Sygn. akt X Cz 280/13</p>
<div>
<h2>POSTANOWIENIE</h2>
<p> Dnia 05 grudnia 2013 roku</p>
<p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział X Cywilny Rodzinny w składzie:</p>
<p>Przewodniczący: SSO Katarzyna Chajęcka</p>
<p>Sędziowie: SSO Małgorzata Koźmińska</p>
<p>
<span class="underline">
<!-- -->SSO Anna Pochylczuk</span>
</p>
<p>po rozpoznaniu w dniu 05.12.2013 r. w Bydgoszczy</p>
<p>na posiedzeniu niejawnym sprawy</p>
<p>z powództwa małoletniej <span class="anon-block">W. K.</span> reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową <span class="anon-block">M. G.</span>
</p>
<p>przeciwko <span class="anon-block">K. K.</span>
</p>
<p>o alimenty</p>
<p>
<strong>
<!-- -->na skutek zażalenia pozwanego <span class="anon-block">K. K.</span> na postanowienie Sądu Rejonowego w Świeciu VIII Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span> z dnia 10.09.2013 r., wydane w sprawie sygn. akt VIII RC 323/13</strong>
</p>
<p>postanawia</p>
<p>uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Świeciu do ponownego rozpoznania.</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>Postanowieniem z dnia 10.09.2013 Sąd Rejonowy w Świeciu VIII Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span> udzielił zabezpieczenia na czas trwania postępowania poprzez zasądzenie alimentów od pozwanego na rzecz małoletniej powódki w kwocie 500 zł miesięcznie, a w pozostałym zakresie wniosek o zabezpieczenie oddalił (k. 10-10v). Sąd I instancji wskazał, że matka dziecka nie pracuje, jest zarejestrowana w urzędzie pracy. Nie podała ona żadnych nadzwyczajnych kosztów utrzymania dziecka, dlatego też Sad na podstawie doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania oraz faktów powszechnie znanych, w tym cen artykułów spożywczych i przemysłowych ustalił, że pozwany winien łożyć 500 zł alimentów na dziecko w czasie trwania procesu począwszy od 27.06.2013. Z treści pozwu wynika bowiem, że pozwany pracuje jako mechanik samochodowy i zarabia ok. 2200-2800 zł miesięcznie, co oznacza że ustalone alimenty leża w jego możliwościach zarobkowych i umożliwiają zaspokojenie pilnych potrzeb dziecka.</p>
<p>Powyższe postanowienie w całości zaskarżył pozwany <span class="anon-block">K. K.</span> zarzucając naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 753)">art. 753 kpc</a> poprzez przyjęcie, że powódka uprawdopodobniła roszczenie oraz błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania orzeczenia polegający na niezasadnym przyjęciu, że potrzeby małoletniej nie są zaspokajane przez pozwanego (k.15) W zażaleniu domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia wniosku o zabezpieczenie, ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy sadowi i instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że realizuje obowiązek alimentacyjny zarówno w formie pieniężnej, jak i poprzez osobiste starania o utrzymanie i wychowanie dziecka. Przekazuje alimenty dobrowolnie i nie zamierza przestać tego czynić. Wynagrodzenie pozwanego waha się od 1200-2000 zł miesięcznie i jest zajęte przez komornika do kwoty 400 zł. Na pozwanym ciążą zobowiązania z tytułu kredytu na 611 zł miesięcznie (k.15-16).</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje.</strong>
</p>
<p>Wniesienie zażalenia prowadzić musiało do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jednakże z innych przyczyn niż podniesione w zażaleniu.</p>
<p>Z dniem 1 stycznia 2013 r. – na podstawie rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) i z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1223) – zniesiono 79 sądów rejonowych, w tym Sąd Rejonowy w Tucholi, którego obszar właściwości miejscowej został objęty obszarem właściwości miejscowej Sądu Rejonowego w Świeciu. W tym Sądzie – na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych wydziałów w sądach rejonowych (Dz. Urz. MS z 2012 r., poz. 168) – został utworzony VIII Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich z siedzibą w Tucholi, dla spraw rodzinnych i nieletnich z obszaru właściwości miejscowej zniesionego Sądu Rejonowego w Tucholi. W tym Wydziale rozpoznawany był wniosek o zabezpieczenie, a orzekał w nich Sąd Rejonowy w jednoosobowym składzie w osobie sędziego, który – podobnie jak ok. 500 innych sędziów – został przeniesiony decyzją wydaną na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010981070" title="Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 (art. 75;art. 75 § 3)">art. 75 § 3</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010981070" title="Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 (art. 75;art. 75 § 2;art. 75 § 2 pkt. 1)">art. 75 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych</a> (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427) z uprzedniego miejsca służbowego, jakim był zniesiony Sąd Rejonowy w Tucholi, na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Świeciu. Decyzja o przeniesieniu sędziego nie została podpisana przez Ministra Sprawiedliwości, ale przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości <span class="anon-block">W. W.</span>.</p>
<p>Sąd Okręgowy w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko i argumentację Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 17 lipca 2013 roku (III CZP 46/13) stwierdzające m.in., że: „ Decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe wydana na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010981070" title="Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 (art. 75;art. 75 § 3)">art. 75 § 3</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010981070" title="Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 (art. 75;art. 75 § 2;art. 75 § 2 pkt. 1)">art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych</a> (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427) - jeżeli jest zgodna z prawem - wywołuje skutek od chwili doręczenia jej sędziemu. (…) Decyzja o przeniesieniu na inne miejsce służbowe podjęta przez inną osobę, także „z upoważnienia” Ministra Sprawiedliwości, jest wadliwa (bezprawna), a sędzia, którego ona dotyczy, nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie (na obszarze jurysdykcyjnym), do którego został „przeniesiony”. Skład orzekający z jego udziałem jest zatem sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 4)">art. 379 pkt 4 k.p.c.</a>”.</p>
<p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397)">art. 397 kpc</a> w takim przypadku zachodzi nieważność postępowania, a zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 2)">art. 386 § 2 kpc</a> w razie stwierdzenia nieważności sąd II instancji uchyla zaskarżone orzeczenie, znosi postępowanie dotknięte nieważnością i sprawę przekazuje sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p>
<p>Z uwagi na powyższe postanowiono jak w sentencji na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 1;art. 397 § 2)">art. 397 § 1 i 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 2)">art. 386 § 2 kpc</a>.</p>
</div>