III U 1629/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III U 1629/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 5 grudnia 2013</strong> r.</p> <table> <colgroup> <col width="355"/> <col width="139"/> <col width="216"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy </strong> </p> </td> <td rowspan="2"> <p> <strong> <!-- -->w Ostrołęce </strong> </p> </td> <td rowspan="2"> <p> <strong> <!-- -->Wydział III</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> </td> </tr> </table> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodnicząca:</strong> SSO Grażyna Załęska-Bartkowiak</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> sekretarz sądowy Emilia Kowalczyk</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu na rozprawie w dniu</strong> 5 grudnia 2013 r. w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z odwołania</strong> <span class="anon-block">T. Z.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko</strong> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o </strong>prawo do emerytury</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek odwołania</strong> <span class="anon-block">T. Z.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->od decyzji</strong> Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia</strong> 23 września 2013 r. <strong> <!-- -->znak </strong> <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->orzeka:</strong> </p> <p>1.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje <span class="anon-block">T. Z.</span> prawo do emerytury począwszy od dnia 01.09.2013r.;</p> <p>2.  stwierdza brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.</p> <p>Sygn. akt III U 1629/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 23.09.2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">P.</span> odmówił <span class="anon-block">T. Z.</span> prawa do emerytury.</p> <p> <span class="anon-block">T. Z.</span> wniósł odwołanie od tej decyzji. Stwierdził, że pracował przez 15 lat w szczególnych warunkach.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że <span class="anon-block">T. Z.</span> nie spełnia warunków do przyznania wcześniejszej emerytury, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art.184 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, gdyż pomimo osiągnięcia wymaganego wieku emerytalnego 60 lat i legitymowania się ponad 25-letnim ogólnym stażem pracy, nie posiada wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Przy czym ostatecznie pełnomocnik ZUS pozostawił rozstrzygnięcie do uznania Sądu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił i zważył, co następuje:</strong> </p> <p>w dniu 16.09.2013r. <span class="anon-block">T. Z.</span> złożył w Oddziale ZUS wniosek o emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Po rozpoznaniu tego wniosku ZUS uznał, że <span class="anon-block">T. Z.</span> osiągnął wymagany wiek emerytalny 60 lat, na dzień 01.01.1999r. legitymuje się on łącznym stażem pracy 28 lat, 11 miesięcy i 24 dni okresów składkowych i nieskładkowych, lecz nie przepracował 15 lat w szczególnych warunkach. Organ rentowy nie zaliczył odwołującemu się do pracy w szczególnych warunkach żadnego okresu.</p> <p> <span class="anon-block">T. Z.</span>urodził się dnia <span class="anon-block">(...)</span>zatem podstawą ubiegania się przez niego o prawo do emerytury jest <strong> <!-- -->art.184 </strong>ustawy <strong> <!-- -->o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń </strong>(tekst jedn. Dz. U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 (§ 4)"> <strong> <!-- -->§4</strong> rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. <strong> <!-- -->w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</strong> </a> (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami prawo do emerytury przysługuje ubezpieczonemu urodzonemu po dniu 31.12.1948r., jeżeli:</p> <p>- osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn,</p> <p>- nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego lub złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE, za pośrednictwem Zakładu na dochody budżetu państwa,</p> <p>- w dniu 01.01.1999r. udowodnił 25-letni okres składkowy i nieskładkowy, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>W przedmiotowej sprawie spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy odwołujący zgromadził 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a w szczególności czy pracował w szczególnych warunkach w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> w okresie od dnia 08.04.1970r. do dnia 31.12.1972r. oraz w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> w okresie od dnia 01.01.1973r. do dnia 31.12.1998r. Przy czym odwołujący pracował w spornym okresie w jednym miejscu pracy, a jedynie jego pracodawca przechodził reorganizację i zmieniła się jedynie nazwa pracodawcy.</p> <p>Na okoliczność pracy w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">T. Z.</span> złożył do ZUS świadectwo pracy z dnia 07.05.2002r., z którego wynika, iż w okresie od dnia 08.04.1970r. do dnia 31.12.1972r. pracował na stanowisku malarza konstrukcji stalowych (k.9 a.e.). Natomiast na okoliczność pracy w <span class="anon-block"> (...)</span> złożył świadectwo pracy z dnia 12.08.2005r., z którego wynika, że w okresie od dnia 01.01.1973r. do dnia 12.08.2005r. pracował jako blacharz-malarz (k.10 a.e.). <span class="anon-block">T. Z.</span> nie złożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach za te okresy. Z tych względów okresy te nie zostały zaliczone przez ZUS do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach.</p> <p>Celem ustalenia charakteru pracy odwołującego w spornym okresie Sąd przeprowadził dowód z zeznań świadków, odwołującego oraz z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych.</p> <p>Z zeznań świadków <span class="anon-block">W. L.</span> (k.20-21) i <span class="anon-block">S. P.</span> (k.21-22) oraz odwołującego <span class="anon-block">T. Z.</span> (k.22) wynika, że <span class="anon-block">T. Z.</span> przez cały sporny okres pracował na wysokości. Jego głównym zadaniem było pomalowanie elementów budowlanych na zakładach przemysłowych na wysokościach. W tym celu był opuszczany na pasach bezpieczeństwa, linkach lub podwieszanych na hakach rusztowaniach. Malował farbami chlorokauczukowymi, epoksydowymi, minią ołowianą, a jeśli malował gorące rurociągi – to kładł silikon, który był farbą ognioodporną, a spod pędzla szedł dym. Taką instalację trzeba było pokryć dwu- lub trzykrotną warstwą farby, Oprócz tych prac – w sytuacji gdy remontowali stające już konstrukcje – najpierw musiał zdjąć z konstrukcji blachę, starą, spaloną wełnę mineralną, oczyścić rurociąg i dopiero wówczas go pomalować i w razie potrzeby założyć izolację w postaci wełny mineralnej i blachy. Z tych względów jego stanowisko pracy określane było przez pracodawcę także jako: blacharz, monter izolacji, malarz-monter. Z ich zeznań wynika, że przez cały czas była to praca na wysokości dochodzącej do 43m. Z zeznań świadka <span class="anon-block">W. L.</span> wynika dodatkowo, że odwołujący poczytywany był za lidera – zawsze pracował jako pierwszy na wysokości. Natomiast z zeznań świadka <span class="anon-block">S. P.</span> wynika, że odwołujący część prac wykonywał na poziomie „0”, lecz wówczas jego praca polegała na malowaniu minią i innymi farbami szkodliwymi dla zdrowia. Potwierdził też, że gdy odwołujący wyjeżdżał w ramach zatrudnienia na budowę eksportową, to jego praca była analogiczna – a więc wykonywana na wysokości.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom świadków oraz odwołującego. Zeznania te uzupełniają się wzajemnie i tworzą spójną, logiczną całość. Świadek <span class="anon-block">W. L.</span> pracował z odwołującym od 70-tych lat na takim samym stanowisku, a świadek <span class="anon-block">S. P.</span> był zwierzchnikiem odwołującego. Znali oni zatem specyfikę jego pracy. Ponadto ich zeznania znajdują potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach osobowych odwołującego z tego okresu.</p> <p>W podaniu o przyjęcie go do pracy <span class="anon-block">T. Z.</span> wnosił o przyjęcie go na stanowisko malarza konstrukcji stalowych. W kolejnych dokumentach określany jest przez pracodawcę jako „malarz konstrukcji stalowych”. We wniosku o przeszeregowanie z dnia 06.03.1972r. stwierdzono, że jest malarzem antykorozyjnym. Po przejęciu <span class="anon-block"> (...)</span> przez <span class="anon-block"> (...)</span> odwołujący nadal określany jest jako malarz. W angażu z dnia 01.08.1981r. jego stanowisko określono jako: „malarz-monter izolacji termicznej”, lecz potem wymiennie określany jest jako „malarz konstrukcji stalowych” lub „monter-blacharz izolacji termicznej”. Ponadto w aktach osobowych odwołującego znajdują się dokumenty, z których wynika, że wyjeżdżał jako pracownik <span class="anon-block"> (...)</span> za granicę i wówczas jego stanowisko określane było jako: „blacharz”, „izolarz”, ale również „malarz”. Nadto w aktach osobowych znajdują się zaświadczenia lekarskie, z których wynika, że badano go także pod względem możliwości wykonywania pracy na wysokości.</p> <p>W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd uznał, że w spornym okresie odwołujący pracował na wysokości. Wykonywał tam przede wszystkim pracę jako malarz, lecz także wykonywał prace, które musiały poprzedzić malowanie takie jak: rozmontowanie dotychczasowej izolacji i oczyszczenie rurociągu, a po pomalowaniu – musiał ponownie tę izolację nałożyć.</p> <p>W ocenie Sądu wszystkie te prace są pracami wykonywanymi w szczególnych warunkach. W wykazie A, dziale V, poz.5 w/w rozporządzenia wymienione są prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości, a w poz.6 – prace malarskie konstrukcji na wysokości. Natomiast w Zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 01.08.1983r. – w ramach tych prac wyszczególniona jest w wykazie A, dział V, poz. 6 pkt 1 - praca malarska konstrukcji na wysokości jako malarza konstrukcji metalowych i urządzeń przemysłowych, a w poz.5 pkt 1 - praca montera wykonującego na wysokości montaż urządzeń i konstrukcji metalowych.</p> <p>W ocenie Sądu oczywistym jest, że szczególne warunki takiej pracy związane są przede wszystkim z zagrożeniami, jakie wiążą się z pracą na wysokości. Odwołujący był opuszczany na pasach bezpieczeństwa, linkach lub podwieszanych na hakach rusztowaniach. Istniało bardzo duże ryzyko upadku i wszelkich związanych z tym konsekwencji dla życia i zdrowia. Dlatego w przekonaniu Sądu decydującym czynnikiem, który kwalifikuje prace odwołującego, jako pracę wykonywaną w szczególnych warunkach – jest praca na dużych wysokościach, bez względu na to, jakie konkretnie czynności tam wykonywał.</p> <p>Nieznaczną część prac odwołujący wykonywał na poziomie „0”. Lecz wówczas jego pracę także należy zaliczyć do prac wykonywanych w szczególnych warunkach. Odwołujący malował wtedy minią i jest to praca wyszczególniona w wykazie A, dziale III, poz.72 w/w rozporządzenia.</p> <p>Wobec powyższego w niniejszym postępowaniu odwołujący wykazał, że pracował w szczególnych warunkach w okresie od dnia 08.04.1970r. do dnia 31.12.1998r. z wyłączeniem okresów, gdy przebywał na urlopach bezpłatnych: 26.10.1989r.-27.10.1989r., 23.11.1989r.-24.11.1989r., 22.05.1990r.-31.05.1990r., 02.09.1991r.-04.10.1991r., w dniu 03.10.1997r. i 29.12.1997r.-31.12.1997r., 28.12.1998r.-31.12.1998r. Odwołujący wykazał zatem ponad 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Odwołujący spełnia także pozostałe warunki konieczne do uzyskania emerytury – ma staż ogólny wynoszący ponad 25 lat, nie jest członkiem OFE i dnia <span class="anon-block">(...)</span>ukończył 60 lat.</p> <p>Z tych względów Sąd uznał, że <span class="anon-block">T. Z.</span> spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania prawa do emerytury w oparciu o art.184 powoływanej na wstępie ustawy i przyznał mu prawo do emerytury począwszy od dnia 01.09.2013r. stosownie do treści art.129 ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS.</p> <p>Mając to na uwadze, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję na mocy <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art.477^{<!-- -->14}§2 k.p.c.</a> </strong> </p> <p>Stosownie do treści art.118 ust.1 a w/w ustawy – Sąd, orzekając o prawie do emerytury, ma obowiązek stwierdzenia, czy organ rentowy ponosi lub nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji i przyznanie tego prawa na etapie postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie ZUS nie ponosi takiej odpowiedzialności. Odwołujący nie złożył bowiem świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Ocena, czy odwołującemu należy zaliczyć do pracy w szczególnych warunkach sporny okres wymagała przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, co możliwe było dopiero przed Sądem.</p> <p>Wobec powyższego w tym zakresie Sąd orzekł na mocy <strong> <!-- -->art.118 ust.1 a </strong>w/w ustawy.</p> </div>