VIII Gz 161/13

<p>Sygnatura akt VIII Gz 161/13</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 9 grudnia 2013</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy</strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Piotr Sałamaj</p> <p>Sędziowie: SSO Krzysztof Górski</p> <p>SSO Leon Miroszewski (sprawozdawca)</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 roku w Szczecinie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>w sprawie z powództwa <span class="anon-block">M. T.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) Towarzystwo (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 22 maja 2013 roku w sprawie XI GC 556/12</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>oddalić zażalenie</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 22 maja 2013 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie w punkcie 1. przyznał biegłemu sądowemu <span class="anon-block">W. S.</span> kwotę 1.994,37 złotych tytułem wynagrodzenia za sporządzenie pisemnej opinii w sprawie XI GC 556/12, a w punkcie 2. zobowiązał powoda do uiszczenia w terminie 7 dni kwoty 972,27 złotych tytułem uzupełniającej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego, pod rygorem ściągnięcia tej kwoty w trybie egzekucji. W uzasadnieniu stwierdził, że to powód wnioskował o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a z uwagi na to, że wynagrodzenie biegłego okazało się wyższe niż uiszczona zaliczka, to należało powoda zobowiązać do uzupełnienia zaliczki.</p> <p>Powód wniósł zażalenie na to postanowienie zarzucając naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez bezzasadne zobowiązanie powoda do uzupełnienia zaliczki podczas gdy wnioskującą opinię była pozwana. W związku z tym zarzutem wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez obciążenie pozwanej uiszczenia zaliczki o brakującą kwotę, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.</p> <p>Pozwana w odpowiedzi na zażalenie pozwana wniosła o oddalenie zażalenia. W uzasadnieniu przyznała, że wnioskowała przeprowadzenie drugiego dowodu z opinii biegłego, natomiast to strona powodowa wniosła do niej szereg zastrzeżeń, które miały być wyjaśnione na rozprawie, a także złożyła wnioski dowodowe w tym wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, co jest nowym dowodem, przeciwko któremu pozwana oponowała.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Przedmiotem rozpoznanie było rozstrzygnięcie, kto powinien być uznany za wnioskującego dowód z opinii biegłego, którego wynagrodzenie zostało przyznane zaskarżonym postanowieniem. Zdają się to rozumieć obie strony, odmiennie natomiast identyfikują wnioskodawcę co do tego dowodu.</p> <p>Pozostając przy istocie niniejszego postępowania zażaleniowego należy zastrzec, że nie jest nią zagadnienie prawidłowości samej decyzji sądowej o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, w tym ocena, czy było zasadne powołanie nowego biegłego. Nie jest również przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu kwestia, czy dowód, który pociągnął za sobą wydatki, których pokrycie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami, spełnia warunki jego zgłoszenia w odpowiednim czasie. W związku z powyższym wiążący jest w niniejszym postępowaniu tryb przeprowadzenia dowodu przez Sąd pierwszej instancji, a w szczególności to czy Sąd działał na wniosek czy z urzędu, a o ile działał na wniosek, to czyj wniosek realizował. Rzecz jasna prawidłowość tego działania poddaje się ocenie, natomiast może to nastąpić dopiero w ramach rozstrzygania sprawy co do istoty oraz ewentualnej kontroli instancyjnej takiego rozstrzygnięcia.</p> <p>W pozwie powód wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki maszyn budowlanych celem ustalenia przyczyny i zakresu szkody powstałej w maszynie budowlanej opisanej w pozwie, wartości rzeczywistej tej maszyny według stanu sprzed uszkodzenia, kosztów naprawy, wartości pozostałości maszyny budowlanej oraz wysokości szkody całkowitej.</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwana wniosła tylko o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, choć w treści uzasadnienia sprzeciwu podniosła twierdzenia o zaniechaniach, braku ostrożności, nieodpowiedzialnym i samowolnym działaniu powoda, a pod tym stwierdzeniem powołała się na „opinię biegłego rzeczoznawcy”, co jednak nie może być uznane za złożenie wniosku dowodowego o dopuszczenie opinii biegłego sądowego.</p> <p>Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2012 roku Przewodnicząca w Sądzie Rejonowym wezwała pełnomocnika powoda do uiszczenia kwoty 1500 złotych tytułem zaliczki na wynagrodzenie biegłego. Zaliczka ta została uiszczona. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 roku Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki maszyn budowlanych zgodnie z wnioskiem powoda. Wykonanie opinii zlecono biegłemu <span class="anon-block">Z. G.</span>. Do wydanej przez niego opinii zastrzeżenia wniosła pozwana, przy czym zarzuciła niepełność i lakoniczność opinii, brak wystarczającego uzasadnienia, brak rzetelnych badań technicznych. Mimo wyjaśnienia ustnego opinii na rozprawie pozwana podtrzymała zarzut braku kategoryczności i stanowczości opinii a także to, że opierała się ona na opinii prywatnej przedłożonej przez powoda.</p> <p>Jeszcze na rozprawie podczas której wyjaśnienia składał biegły <span class="anon-block">Z. G.</span> pozwana wniosła o powołanie nowego biegłego. Wniosek ten podtrzymała pismem z dnia 6 grudnia 2012 roku. Zakreśliła tezę dowodową zawierającą wszystkie okoliczności wskazane we wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a dodatkowo wskazała, jako element tezy dowodowej, okoliczności zdarzenia mające wpływ na uszkodzenia koparko-ładowarki. Powód kwestionował potrzebę powołania nowego biegłego, a wskazanie nowej okoliczności w tezie dowodowej uznał za spóźnione.</p> <p>Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 roku Sąd Rejonowy przyznał biegłemu <span class="anon-block">Z. G.</span> wynagrodzenie za sporządzenie opinii pisemnej w kwocie 477,90 złotych i oddalił wniosek biegłego, żądającego kwoty 1.911,60 złotych w pozostałej części. Sąd Rejonowy uznał, że opinia biegłego <span class="anon-block">Z. G.</span> nie może być miarodajna bowiem w głównej mierze odnosi się, przez akceptację, do opinii prywatnej, którą dołączył powód. Stwierdził, że konieczne stało się powołanie nowego biegłego, bowiem odpowiedzi biegłego <span class="anon-block">Z. G.</span> w sprawach ceny maszyny poddawanej opinii, kosztów jej naprawy oraz wartości pozostałości, powielały tezy powołanej opinii prywatnej, a biegły sądowy nie potrafił jej poprzeć własnymi argumentami.</p> <p>Sąd Rejonowy nie wydał nowego postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, natomiast zlecił sporządzenie opinii na podstawie poprzedniego postanowienia biegłemu sądowemu <span class="anon-block">W. S.</span>. Biegły ten przedstawił opinię oraz rachunek, który został zaakceptowany przez Sąd Rejonowy zaskarżonym postanowieniem.</p> <p>Z powyższego wynika, że zlecenie opinii biegłemu <span class="anon-block">W. S.</span> nastąpiło w efekcie pierwotnego wniosku dowodowego powoda. Sąd pierwszej instancji nie wydał odrębnego postanowienia dowodowego, nie rozszerzył też, ani nie zmienił zakresu tezy dowodowej opinii w stosunku do tej, która była wnioskowana w pozwie. Potraktował zatem inicjatywę pozwanej nie jako inicjatywę dowodową, lecz jako czynność procesową inicjującą weryfikację dotychczasowej postaci dopuszczonego dowodu z opinii biegłego sądowego. Tym samym nie zachodzi okoliczność podejmowania czynności połączonej z wydatkami na wniosek obu stron uzasadniającej rozłożenie ciężaru zaliczki, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130(4))">art. 130^{<!-- -->4} k.p.c.</a> </p> <p>Należy dodać, że Sąd Rejonowy traktował zlecenie kierowane do biegłego <span class="anon-block">W. S.</span> jako zmierzające do udzielenia odpowiedzi na kwestie wskazane w tezie dowodowej postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego wydanego na wniosek powoda. Uznał bowiem, co dobitnie wyraził w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 roku, że opinia biegłego <span class="anon-block">Z. G.</span> nie zawierała odpowiedzi na zagadnienia wskazane w postanowieniu dowodowym dotyczącym opinii biegłego.</p> <p>Nie ma więc racji skarżący, że przeprowadzając dowód z opinii biegłego <span class="anon-block">W. S.</span> Sąd Rejonowy realizował wniosek dowodowy strony pozwanej. W dalszym ciągu wykonywał czynności sądowe w oparciu o wniosek powoda, zmierzając do wyjaśnienia okoliczności wskazanych w tezie dowodowej tego wniosku. W związku z powyższym, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130(4);art. 130(4) § 1;art. 130(4) § 3)">art. 130^{<!-- -->4} § 1 i 3 k.p.c.</a> naturalną konsekwencją zastosowania takiego trybu było wezwanie powoda do uzupełnienia zaliczki. Należy powtórzyć, że ocena prawidłowości takiego procedowania nie jest przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego, może zaś być ono poddane weryfikacji, a także rozliczeniu, w ramach procesu rozstrzygania sprawy co do istoty oraz przy ewentualnej kontroli instancyjnej takiego rozstrzygnięcia.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, należało, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> oddalić zażalenie.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Krzysztof Górski SSO Piotr Sałamaj SSO Leon Miroszewski </em> </p> </div>