VI Ka 366/13

<p>Sygn. akt VI Ka 366/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Jacek Matusik</p> <p>Sędziowie: SO Maciej Schulz (spr.)</p> <p>SR del. Anna Zawadka</p> <p>Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Owczennikow</p> <p>przy udziale Prokuratora Mariusza Ejflera</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">P. T.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284§2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt IV K 381/12</p> <p>zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 366/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. T.</span> został oskarżony o to, że</strong> w okresie od 10 maja 2011 roku do 27 czerwca 2011 roku w <span class="anon-block">W.</span> dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci cykliniarki <span class="anon-block">marki L.</span> o wartości 16.000 zł na szkodę <span class="anon-block">Z. D.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. akt IV K 381/12 wydanym w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie</strong> uznał oskarżonego <span class="anon-block">P. T.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 284 § 2 skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd ten orzekł również wobec oskarżonego środek karny w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody w całości (pomniejszonej o kwotę pobranego zadatku) poprzez zapłatę na rzecz <span class="anon-block">Z. D.</span> kwoty 14.000 zł. Oskarżony został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, które przejęte zostały na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy wyrok zaskarżył oskarżony</strong> wnosząc apelację osobistą, zawierającą zarzut rażącej niewspółmierności kary. Wniósł o zmianę wyroku poprzez zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jednocześnie w treści środka odwoławczego kwestionował ocenę dowodów i ustalenia faktyczne, co do sprawstwa. Podniósł, że jedynie wypożyczył przedmiotową maszynę „na swój dowód osobisty” oraz, że sam padł ofiarą oszustwa poszukując pracy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wniesiona apelacja zawiera argumentację, która w ocenie Sądu Odwoławczego przemawia za uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w celu wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przedmiotowego przestępstwa.</p> <p>Przede wszystkim podkreślić należy, że jak juz wspomniano w części historycznej przedmiotowy wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> Zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2;art. 387)">§ 2 art. 387 k.p.k.</a> sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego jedynie wówczas, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Oskarżony <span class="anon-block">P. T.</span>, zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie przyznał się jedynie do tego, że przedmiotowa maszyna została wypożyczona „na jego dowód osobisty” (k. 119 i k. 63). Z wyjaśnień jego wynika, że sam padł ofiarą oszustwa, poszukując pracy. Sąd Rejonowy odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części dotyczącej okoliczności wypożyczenia przedmiotowej maszyny oparł się, jak podkreślił na zeznaniach i oświadczeniach pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. D.</span> (por. str. 4 pisemnych motywów wyroku). Analiza pisemnych motywów wyroku prowadzi do wniosku, że podstawę odmówienia wiary wersji oskarżonego stanowiło oświadczenie oskarżyciela posiłkowego złożone do protokołu rozprawy (k. 120) z którego wynika, że oskarżony w towarzystwie nieznanego mężczyzny dwukrotnie wypożyczał od niego maszynę do cyklinowania. Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że oświadczenie to podważa wyjaśnienia oskarżonego, czyniąc je niewiarygodnymi. Sąd I Instancji dokonując ustaleń faktycznych w swoich rozważaniach nie wziął jednak pod uwagę, że <span class="anon-block">Z. D.</span> składając zawiadomienie o przestępstwie i będąc w przesłuchiwany postępowaniu przygotowawczym nie wspomniał nic o uprzedniej wizycie oskarżonego w jego firmie i wypożyczeniu na okres około 2 dni cykliniarki z dopełnieniem obowiązku zwrotu. Okoliczność tą podniósł dopiero w oświadczeniu złożonym na rozprawie, po odebraniu wyjaśnień od oskarżonego, Podniesiona w oświadczeniu oskarżyciela posiłkowego okoliczność wymagała dodatkowej weryfikacji wobec treści wyjaśnień oskarżonego. Pomimo tego Sąd Rejonowy zaniechał przesłuchania <span class="anon-block">Z. D.</span>, do czego w zaistniałej sytuacji procesowej był zobligowany w celu wyjaśnienia okoliczności popełnienia przedmiotowego czynu. Sąd Rejonowy zaniechał tym samym na rozprawie prawidłowego wyjaśnienia okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej oskarżonego za zarzucany mu czyn przestępny, na którą następnie powołał się w pisemnych motywach wyroku. Podkreślić należy, że samo złożenie oświadczenia do protokołu rozprawy przez oskarżyciela posiłkowego nie może zastąpić treści jego zeznań. W niniejszej sprawie oświadczenie oskarżyciela posiłkowego było istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż podważało wyjaśnienia oskarżonego. W zaistniałej sytuacji Sąd Rejonowy błędnie ograniczył się do odebrania od <span class="anon-block">Z. D.</span> oświadczenia, zamiast przesłuchać go w charakterze świadka, po uprzednim dopełnieniu wymogów, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 191;art. 191 § 1;art. 191 § 2)">191 § 1 i 2 k.p.k.</a> Godzi się przy tym zauważyć, że przesłuchaniu pokrzywdzonego w charakterze świadka nie stało na przeszkodzie orzekanie przez Sąd w trybie konsensualnym, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387)">art. 387 k.p.k.</a> Oddzielne zagadnienie, stanowi czy w realiach niniejszej sprawy w świetle wyjaśnień oskarżonego, rzeczywiście okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości, a tym samym czy Sąd Rejonowy uwzględniając wniosek oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze nie naruszył dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387;art. 387 § 2)">art. 387 § 2 k.p.k.</a> W ocenie Sądu Odwoławczego bez przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie i ewentualnego skonfrontowania go z oskarżonym przesłanka, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 387;art. 387 § 2)">art. 387 § 2 k.p.k.</a> nie została spełniona.</p> <p>W tym stanie rzeczy koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Sąd I Instancji powinien przede wszystkim wezwać oskarżyciela posiłkowego i przesłuchać go w charakterze świadka na okoliczność podaną w oświadczeniu (k.120), a następnie wyjaśnić ewentualne rozbieżności w jego zeznaniach w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1;art. 391 § 3)">art. 391 § 1 i 3 k.p.k.</a> albowiem jest to niezbędne dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w realiach tej sprawy. Po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych Sąd I Instancji rozstrzygnie o winie oskarżonego, a w przypadku jej stwierdzenia wyda orzeczenie o karze, uwzględniając dyrektywy, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kodeksu karnego</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe, Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku. </strong> </p> </div>