II Ka 537/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 537/13 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 10 grudnia 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Teresa Zawiślak</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Jerzy Kozaczuk</p> <p>SO Dariusz Półtorak (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale prokuratora Bożeny Grochowskiej - Małek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonych o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> i in.</strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt II K 184/12</p> <p>zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonych <span class="anon-block">R. C.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">M. K.</span> przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 537/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  w dniu 31 grudnia 2008 r. w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi oraz używając innego podobnie do noża lub broni palnej niebezpiecznego przedmiotu w postaci młotka wziął udział w pobiciu <span class="anon-block">M. B.</span>, przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, w wyniku czego <span class="anon-block">M. B.</span> doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej z wgłębieniem odłamów, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej prawej, które należą do kategorii średnio-ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy<strong> <!-- -->, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. M.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>II.  w dniu 31 grudnia 2008 r. w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi stopami w plecy i nogi, a także udaremniając udzielenia pomocy pokrzywdzonemu przez inną osobę wziął udział w pobiciu <span class="anon-block">M. B.</span>, przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, w wyniku czego <span class="anon-block">M. B.</span> doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej z wgłębieniem odłamów, rany tłuczonej okolicy ciemieniowej prawej, które należą do kategorii średnio-ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy<strong> <!-- -->, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> oskarżony został o to, że:</p> <p>III.  w dniu 31 grudnia 2008 r. w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami poprzez zadawanie uderzeń obutymi butami stopami w plecy i nogi oraz używając podobnie do noża lub broni palnej niebezpiecznego przedmiotu w postaci młotka wziął udział w pobiciu <span class="anon-block">M. B.</span>, przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 kk</a>, w wyniku czego <span class="anon-block">M. B.</span> doznał obrażeń ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 09 września 2013r. Sąd Rejonowy w Siedlcach:</p> <p>I.  <span class="anon-block">M. K.</span> w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 31 grudnia 2008 r. na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> kopiąc w plecy i zadając ciosy młotkiem w głowę spowodował u <span class="anon-block">M. B.</span> obrażenia ciała w postaci otwartego złamania kości ciemieniowej prawej z wgłębieniem odłamów i rany tłuczonej okolicy ciemieniowej prawej, które należą do kategorii średnio-ciężkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający siedem dni, a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy sześciu miesięcy, co stanowi występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 lat; na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 25 zł za stawkę; na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> zasądził od <span class="anon-block">M. K.</span> na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. B.</span> nawiązkę w kwocie 10.000 zł; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 90 zł tytułem kosztów postepowania oraz 800 zł tytułem opłaty:</p> <p>II.  oskarżonych <span class="anon-block">R. C.</span> i <span class="anon-block">K. M.</span> uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów, koszty postępowania w tym zakresie przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Siedlcach zaskarżając go w całości na niekorzyść <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span> i <span class="anon-block">M. K.</span> i powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1, 2, 3, 4 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez ustalenie, że oskarżeni <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">R. C.</span> nie brali udziału w pobiciu <span class="anon-block">M. B.</span> pomimo, że zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. B.</span>, świadka <span class="anon-block">P. M.</span> oraz częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">K. M.</span> na to wskazują, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">R. C.</span> od zarzucanych im czynów oraz spowodowało niesłuszne zakwalifikowanie czynu przypisanego <span class="anon-block">M. K.</span> jedynie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>, a nie prawidłowo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 kk</a> w zb. z at. 157 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a>, co miało wpływ na treść wyroku,</p> <p>2)  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a> poprzez nieprawidłowe zastosowanie reguły in dubio pro reo i nie wyjaśnienie w sposób dostateczny w uzasadnieniu wyroku dlaczego Sąd I instancji nie dał wiary początkowym wyjaśnieniom <span class="anon-block">K. M.</span>, który wskazywał, że wspólnie z <span class="anon-block">R. C.</span> swoim zachowaniem uniemożliwił udzielenie pomocy pokrzywdzonemu przez <span class="anon-block">P. M.</span>, nadto nieustalenie w części faktograficznej uzasadnienia wyroku jak zachowywali się w czasie bicia pokrzywdzonego młotkiem przez <span class="anon-block">M. K.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">R. C.</span>, co miało wpływ na treść orzeczenia,</p> <p>3)  rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej <span class="anon-block">M. K.</span> poprzez warunkowe zawieszenie jej wykonania w sytuacji, gdy stopień winy i społecznej szkodliwości przestępstwa <span class="anon-block">M. K.</span>, motywacja sprawcy przy popełnieniu przestępstwa, postawa pokrzywdzonego, potrzeby prewencji indywidualnej i generalnej wymagają, aby <span class="anon-block">M. K.</span> wymierzyć karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,</p> <p>4)  obrazę prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> poprzez wymierzenie kary grzywny <span class="anon-block">M. K.</span> powyżej ustawowej górnej granicy liczby stawek dziennych obowiązującej w czasie dokonania zarzucanego mu czynu.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty prokurator na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 kpk</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy <span class="anon-block">K. M.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span> i <span class="anon-block">M. K.</span> do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie o ile wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem po raz kolejny Sąd I instancji dopuścił się błędów i uchybień, które skutkować musiały takim orzeczeniem Sądu Odwoławczego.</p> <p>Przedmiotowa sprawa już po raz trzeci rozpatrywana była przez Sąd Rejonowy w Siedlcach, przy czym po raz pierwszy z udziałem <span class="anon-block">M. K.</span>, który przebywał za granicą i jego udział możliwy stał się dopiero po realizacji europejskiego nakazu aresztowania. Uchylając oba poprzednie wyroki Sądu I instancji w uzasadnieniu wyroków Sąd Odwoławczy wskazał kierunki dalszego postępowania przytaczając szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych, które winny być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu o winie oskarżonych, którym stawiany jest zarzut udziału w zwykłym lub kwalifikowanym pobiciu. Taka, a nie inna treść zaskarżonego wyroku wskazuje, iż Sąd I instancji nie zrealizował we właściwy sposób wytycznych zawartych w uzasadnieniach wcześniejszych wyroków Sądu Odwoławczego.</p> <p>W pierwszym rzędzie podnieść należy kwestie natury ogólnej, odnoszące się do istoty udziału w przestępstwie pobicia, a wynikające z bogatego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych. Tak więc przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158 kk</a> stanowi relikt odpowiedzialności zbiorowej, a do przyjęcia odpowiedzialności za udział w pobiciu nie jest konieczne, aby sprawca uderzył, czy kopnął pokrzywdzonego lub w jakikolwiek sposób naruszył jego nietykalność cielesną. Wystarczy, by sprawca swoim zachowaniem np. stworzeniem warunków ułatwiających działanie bezpośrednich sprawców postawą, a nawet samą obecnością wśród czynnie występujących przeciwko pokrzywdzonemu przy braku jednoznacznie wyraźnego nieakceptowania takiego zachowania – zwiększał zagrożenie u pokrzywdzonego i przyczynił się do wzrostu dysproporcji siły pomiędzy sprawcami pobicia i pokrzywdzonym (Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 września 2004r. II KK 377/03, LEX nr 137739). Dlatego udziałem w pobiciu jest nie tylko zadawanie razów innym osobom, ale jest nim każda forma działania kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników i przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków w zdrowiu ofiar. Rozmaitość form zachowania, aktywność każdego z uczestników, zadawanie razów, ich ilość i skutki mają znaczenie dla oznaczenia stopnia winy każdego z nich, więc i kary, ale nie są one znamienne dla bytu tego przestępstwa (SA w Krakowie, wyrok z 12 października 2000 r. II Ka 169/00 KZS 2000/11/42). Orzecznictwo wypracowało wielorakiego rodzaju zachowania, które mogą być uznane za udział w pobiciu lub bójce, przy czym zaznaczyć należy, iż dominującym w orzecznictwie (m.in. wyrok SA w Katowicach z dnia 3 lipca 2000 r. II AKa 102/00) jest pogląd, iż posłużenie się w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158kk</a> pojęciem „udział” wpływa na kwalifikację określonych postaci zachowania, jako sprawstwa podżegania i pomocnictwa. Dlatego niektóre postacie współdziałania, które w wypadku innych typów byłyby zakwalifikowane jako podżeganie lub pomocnictwo, realizują znamiona postaci sprawczej „udziału” w bójce lub pobiciu. Powoduje to, iż podżeganie lub pomocnictwo do przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158)">art. 158 lub 159 kk</a> jest możliwe, ale w zasadzie tylko wtedy, gdy zachowanie podżegacza lub pomocnika miało miejsce przez rozpoczęciem udziału danej osoby w bójce lub pobiciu i poza miejscem, w którym odbywa się bójka lub pobicie. Wynikająca z orzecznictwa forma udziału w pobiciu to również odepchnięcie osoby idącej na pomoc pokrzywdzonemu (SA we Wrocławiu z 29 maja 2008 r. II AKa 111/08, OSAW 2009/2/129).</p> <p>Odnosząc się wprost do zarzutów zawartych w apelacji prokuratora zgodzić się należy w szczególności, ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, iż ocena wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. M.</span>, jakiej dokonał Sąd I instancji nie czyni zadość wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zakresie, w jakim odmówił wiary pierwszym wyjaśnieniom tego oskarżonego, a uznał za wiarygodne wyjaśnienia „sprostowane” składane na dalszym etapie postępowania. Niewykluczone jest oczywiście danie wiary zmienionym w swojej zasadniczej treści wyjaśnieniom oskarżonego, ale musi to być w odpowiedni sposób – w oparciu o zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego wykazane przez sąd oceniający te wyjaśnienia w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego. Podzielić należy argumenty autora apelacji, iż Sąd I instancji wymogów tych nie spełnił, dlatego ocena tego dowodu dokonania przez tenże sąd musiała zostać uznana za dowolną.</p> <p>Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż zakwestionowane przez Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżony <span class="anon-block">K. M.</span> składał dopiero w dniu 07 maja 2009 r., w więc ponad 4 miesiące od zdarzenia, które miało miejsce 31 grudnia 2008 r. Nie sposób w tej sytuacji uznać, iż wyjaśnienia te podyktowane były niedawno przeżytymi emocjami, co uzasadniałoby jakąś pomyłkę prostowaną w późniejszych wyjaśnieniach. Co więcej z wyjaśnień tych wynika, że oskarżony ten, jak i pozostałe osoby biorące udział w zdarzeniu starały się uzgodnić wersję zdarzeń, jak najbardziej dla siebie korzystną, co pozwoliłoby skierować podejrzenia pobicia <span class="anon-block">M. B.</span> wobec bliżej nieokreślonego mężczyzny. Wskazuje to, iż oskarżony w okresie czasu pomiędzy zdarzeniem , a składaniem wyjaśnień analizował swoją sytuację pod kątem ewentualnej odpowiedzialności karnej związanej z pobiciem <span class="anon-block">M. B.</span>, dlatego za całkowicie nieracjonalne uznać należy podawanie przez niego rzekomo niezgodnych z prawdą faktów, które dodatkowo obciążałyby go. Zresztą sam oskarżony w trakcie późniejszych wyjaśnień składanych na etapie postępowania sądowego nie był w stanie racjonalnie wytłumaczyć zmiany swoich wyjaśnień, w zakresie w jakim zaprzeczał, jakoby kopnął <span class="anon-block">M. B.</span> i uniemożliwiał udzielenie mu pomocy przez <span class="anon-block">P. M.</span>. Nie sposób również przyjąć, jak uczynił to Sąd I instancji, iż przyczyną składania wyjaśnień niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń był stan nietrzeźwości oskarżonego. Z wyjaśnień <span class="anon-block">K. M.</span> oraz osób relacjonujących zdarzenie, w tym zachowanie oskarżonego nie wynika, aby znajdował się on w takim stanie upilstwa, który uniemożliwiałby mu dokonanie, a następnie zrelacjonowanie stosowanych spostrzeżeń. Wskazuje na to chociażby dokładna i szczegółowa relacja faktów, które rozgrywały się przed przybyciem do <span class="anon-block">K.</span>, a także mających już miejsce później, po pobiciu <span class="anon-block">M. B.</span>.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zbyt duże znaczenie (określając je jako „kluczowe”) Sąd I instancji przywiązuje do zeznań <span class="anon-block">M. S.</span>, albowiem dowody zgromadzone w sprawie wskazują, iż świadek ten na miejscu zdarzenia pojawił się już pod sam jego koniec, a więc po ewentualnej próbie przyjścia z pomocą bitemu <span class="anon-block">M. B.</span> przez <span class="anon-block">P. M.</span>. <span class="anon-block">M. S.</span> zeznał bowiem, iż z lokalu wyszedł za oskarżonymi ale dopiero po obsłużeniu kilku klientów (k.13-15, 296). To, że świadek nie był od początku obserwatorem bicia pokrzywdzonego, świadczy również okoliczność, iż w czasie kiedy wyszedł z Kebabu towarzysząca oskarżonym <span class="anon-block">A. M.</span> i <span class="anon-block">K. B.</span> znajdowały się już we wnętrzu samochodu. Jednocześnie sąd nie zwrócił uwagi na wynikającą z zeznań tego świadka okoliczność, iż w trakcie pobytu w barze pokrzywdzony <span class="anon-block">M. B.</span> miał głównie „kontakt” słowny z <span class="anon-block">M. K.</span>, jednak doszło również do utarczki słownej pomiędzy nim, a pozostałymi oskarżonymi, którzy wyszli natychmiast po opuszczeniu lokalu przez pokrzywdzonego i <span class="anon-block">P. M.</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podziela również oceny zeznań świadka <span class="anon-block">P. M.</span> jakiej dokonał sąd meriti. Faktem jest, że świadek ten błędnie w napastniku posługującym się młotkiem rozpoznał <span class="anon-block">R. C.</span> (w oparciu o całokształt materiału dowodowego są podstawy do uznania, iż był nim <span class="anon-block">M. K.</span>), jednakże okoliczność ta nie może w takim stopniu dyskredytować zeznań tego świadka, jak to uczynił Sąd I instancji. Świadek ten bowiem był konsekwentny co do innej okoliczności, a mianowicie tego, że „koledzy” (a więc więcej niż jeden) napastnika posługującego się młotkiem odpychali go i uniemożliwiali przyjście z pomocą <span class="anon-block">M. B.</span>. Ta wskazana przez świadka okoliczność, w powiązaniu z takimi faktami jak: napastnikiem posługującym się młotkiem miał być <span class="anon-block">M. K.</span>, brak na miejscu zdarzenia innych, postronnych osób (nie wskazują na to oskarżeni, <span class="anon-block">M. S.</span>, <span class="anon-block">A. M.</span>, <span class="anon-block">K. B.</span>) daje podstawy do uznania, iż mężczyznami utrudniającymi <span class="anon-block">P. M.</span> dostęp do pokrzywdzonego byli właśnie <span class="anon-block">R. C.</span> i <span class="anon-block">K. M.</span>. Trudno zaakceptować wyrażony przez sąd przy ocenie tego fragmentu zeznań świadka pogląd, iż taka, a nie inna ocena zeznań była uwarunkowana tym, że świadek chciał być odebrany w oczach pokrzywdzonego oraz jego ojca w jak najlepszym świetle, jako osoba niosąca pomoc w sytuacji zagrożenia.</p> <p>Z uwagi na przyczyny, które legły u podstaw uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania za przedwczesne uznać należało ustosunkowywanie się do zarzutu zawartego w pkt 3 apelacji, a dotyczącego niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">M. K.</span>. Niemniej stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dopuścił się oczywistej obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> albowiem przepis ten, na dzień popełnienia czynu nie przewidywał możliwości orzeczenia 200 stawek dziennych grzywny.</p> <p>Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w całości przeprowadzi przewód sądowy, a ustalając stan faktyczny sprawy oraz dokonując prawnokarnej oceny przypisanych oskarżonym działań będzie miał na względzie uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a także wskazania zawarte w przywołanych w tym uzasadnieniu orzeczeniach.</p> <p>Mając powyższe na względzie, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a>, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> <p>eo</p> </div>