V ACa 607/13

<p>Sygn. akt V ACa 607/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="214"/> <col width="492"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Zbigniew Koźma</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Irma Kul</p> <p>SA Katarzyna Przybylska (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>stażysta Aleksandra Ćwiek</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">A. K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> Spółce Akcyjnej w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o odszkodowanie, zadośćuczynienie i rentę</p> <p>na skutek apelacji obu stron</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt I C 39/12</p> <p>I.  prostuje oznaczenie strony pozwanej w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w miejsce <span class="anon-block"> (...) SA</span> w <span class="anon-block">W.</span>” wpisuje „<span class="anon-block">(...)</span> Spółka Akcyjna<br/>w <span class="anon-block">W.</span>” w odpowiednim przypadku;</p> <p>II.  oddala obie apelacje;</p> <p>III.  koszty postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami wzajemnie znosi.</p> <p>Na oryginale właściwe podpisy.</p> <p>Sygn. akt V ACa 607/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">A. K.</span> wniosła pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> domagając się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty:</p> <p>1)  200.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, którą doznała w wyniku wypadku drogowego <span class="anon-block">(...)</span>;</p> <p>2)  1.850zł tytułem odszkodowania za koszty powstałe na skutek leczenia;</p> <p>3)  600zł tytułem renty począwszy od kwietnia 2010r. w związku ze zwiększeniem się potrzeb oraz zmniejszeniem widoków powodzenia na przyszłości.</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2013r. powód rozszerzyła żądanie pozwu o dalszą kwotę 3.605,62zł z tytułu kosztów leczenia oraz dojazdów.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na jego rzecz zwrotu koszów procesu.</p> <p>Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">S.</span> wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 41.605,62zł, w tym 38.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 czerwca 2013r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie, zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 5.050,20zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 2.091zł tytułem części opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której zwolniona była powódka.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Powyższy wyrok Sąd I instancji oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych:</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> doszło do wypadku drogowego, na skutek tego, że <span class="anon-block">R. M.</span> kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">S. (...)</span> naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że w trakcie wykonywania skrętu w lewo na łuku drogi w prawo nie dostosował prędkości jazdy do warunków drogowych, stracił panowanie na pojazdem, zjechał na przeciwległy pas ruchu i zderzył się czołowo z nadjeżdżającą z naprzeciwka kierującą samochodem marki <span class="anon-block">A. (...)</span> <span class="anon-block">T. K.</span>, w następstwie czego doznała <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R. M.</span> został uznany za wyłącznie winnego wypadku i wyrokiem <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Sprawca posiadał ważną polisę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wykupioną u pozwanego.</p> <p>Bezpośrednio po zdarzeniu powódka została przewieziona do <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> na Oddział <span class="anon-block">(...)</span> Powódka poddana została zabiegowi operacyjnemu polegającemu na <span class="anon-block">(...)</span>. Po hospitalizacji powódka zgodnie z zaleceniami poszpitalnymi kontynuowała w<span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>. W pierwszym okresie po wypadku powódka wymagała<span class="anon-block">(...)</span> co wiązało się ze znacznym ograniczeniem w czynnościach życia codziennego, <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>W związku ze zgłaszanymi dolegliwościami dotyczącymi<span class="anon-block">(...)</span> powódka była konsultowana <span class="anon-block">(...)</span> w ramach Poradni <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>W związku z zasadniczym urazem, którego powódka doznała na skutek wypadku, kontynuowała leczenie <span class="anon-block">(...)</span>, którego koszt wyniósł 350zł, a następnie <span class="anon-block">(...)</span>, które trwa do dzisiaj. Prognozowany koszt całego procesu leczenia został określony przez lekarza na kwotę 7.000zł, z czego 4.600zł zostało wydatkowane z tego tytułu przez powódkę do 16 listopada 2011r.</p> <p>W dniu 8 kwietnia 2010r. działający w imieniu powódki pełnomocnik dokonał zgłoszenia szkody i pozwany przystąpił do analizy przesłanej dokumentacji. Pismem z dnia 17 maja 2010r. pozwany uznał zgłoszone roszczenie w zakresie zadośćuczynienia jak i odszkodowania obejmującego dietę, leczenie i wyjazdy. Decyzja ta została następnie uzupełniona o dalszy zwrot częściowy kosztów leczenia<span class="anon-block">(...)</span>. Przyznana kwota zadośćuczynienia wynosiła 9.000zł, natomiast odszkodowania 5.200zł. W dniu 22 listopada 2010r. powódka złożyła odwołanie od tej decyzji, w następstwie czego pozwany podwyższył kwotę zadośćuczynienia do łącznej wysokości 12.000zł. Trwały uszczerbek na zdrowiu, jakiego doznała powódka w wyniku wypadku drogowego został określony na 12%.</p> <p>Biegła sądowa z zakresu <span class="anon-block">(...)</span> stwierdziła, że powódka w wyniku wypadku doznała złamania <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>Dalsze leczenie powódki w placówkach medycznych <span class="anon-block">(...)</span> było konsekwencją i pozostawało w bezpośrednim związku z urazami, których doznała ona w czasie wypadku. Obrażenia, a następnie proces leczenia wiązał się z dolegliwościami w postaci bólu i cierpienia o dużym natężeniu, <span class="anon-block">(...)</span> Powodowało to ograniczenie w samodzielnym funkcjonowaniu i<span class="anon-block">(...)</span>, co utrzymywało się jeszcze do <span class="anon-block">(...)</span>, kiedy powódka wróciła do szkoły. <span class="anon-block">(...)</span>. Obrażenia jakich doznała powódka spowodowały u niej trwały uszczerbek na zdrowiu w postaci <span class="anon-block">(...)</span> Zdaniem biegłej prawidłowo przebiegający proces leczenia<span class="anon-block">(...)</span> zezwolił na całkowity powrót powódki do aktywności życiowej i stanu przed wypadkiem. Jednocześnie biegła po analizie rachunków dokumentujących dotychczas poniesione przez powódkę koszty leczenia uznała, że były w pełni uzasadnione i niezbędne dla odzyskania przez powódkę sprawności.</p> <p>Biegły z zakresu <span class="anon-block">(...)</span> nie stwierdził zmian pourazowych kostnych. W dokumentacji brak jest informacji o leczeniu <span class="anon-block">(...)</span>. Również biegła <span class="anon-block">(...)</span> nie stwierdziła u powódki trwałego uszczerbku na zdrowiu po wypadku.</p> <p>Sąd I instancji wskazał, że powyższych ustaleń dokonał w oparciu o załączone do akt dokumenty oraz opinię biegłych.</p> <p>Motywując swoje rozstrzygnięcie w zakresie zadośćuczynienia Sąd I instancji uznał, że kwota 38.000zł jest odpowiednia z uwagi na obrażenia odniesione przez powódkę, konieczność poddania się zabiegowi, ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu, odczuwany ból przez okres 3 miesięcy, zwłaszcza przy <span class="anon-block">(...)</span>. Sąd Okręgowy uznał, że łączna kwota zadośćuczynienie jest adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez powódkę (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a>), zaś w pozostałym zakresie oddalił powództwa. O odsetkach Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 kc</a> zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p>Tytułem zwrotu kosztów leczenia Sąd I instancji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 kc</a> zasądził kwotę 3.605,62zł, z tym 1.700zł tytułem zwrotu kosztów wizyt u lekarza i 1.905,62zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu do lekarza.</p> <p>O kosztach Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a>.</p> <p>Od powyższego wyroku apelacje wniosły obie strony.</p> <p>Pozwany zaskarżył wyrok w części uwzględniającej powództwo co do kwoty 25.000zł tytułem zadośćuczynienia zarzucając:</p> <p>1)  naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> prowadzącą do zasądzenia zbyt wysokiej kwoty zadośćuczynienia w stosunku do doznanej przez powódkę krzywdy;</p> <p>2)  naruszenie prawa procesowego, w szczególności przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> poprzez niewłaściwe, dowolne dokonanie przez Sąd oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozważania zebranego materiału dowodowego;</p> <p>3)  dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego;</p> <p>4)  niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i oddalenie w tym zakresie powództwa, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto skarżący domagał się zwrotu kosztów postępowania.</p> <p>Powódka zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo oraz rozstrzygającej o kosztach postępowania zarzucając:</p> <p>1)  sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego, polegającą na całkowitym pominięciu zarówno w zakresie ustaleń faktycznych jak i rozważań prawnych kwestii związanych z niematerialną krzywdą doznaną przez powódkę w wyniku wypadku<span class="anon-block">(...)</span>związaną szczególnie z doznanym bólem, przeżytym cierpieniem, wstydem i udręką wywołaną <span class="anon-block">(...)</span> które to okoliczności mają istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie;</p> <p>2)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455;art. 455 § 1)">art. 455 § 1 kc</a> poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zadośćuczynienie w łącznej kwocie 50.000zł jest odpowiednie, a więc spełnia swój kompensacyjnych charakter, podczas gdy taka wysokość zadośćuczynienie nie stanowi odzwierciedlenia doznanej przez powódkę krzywdy psychicznej i szkody fizycznej oraz doznanego przez nią trwałego uszczerbku na zdrowiu, a tym samym nie może w pełni spełnić swej kompensacyjnej funkcji.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o zmianę wyroku poprzez zasądzenie dalszej kwoty 50.000zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od 7 czerwca 2013r. do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powódki pozwany wniósł o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacje stron nie są zasadne.</p> <p>Wbrew przeciwnym twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego bez przekroczenia granic określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art.233 § 1 kpc</a> i właściwie ustalił wszystkie istotne dla sprawy fakty, zaś ustalenia te Sąd Apelacyjny aprobuje i przyjmuje za własne bez potrzeby ponownego ich przytaczania.</p> <p>Odnosząc się do kwestii trwałego uszczerbku na zdrowiu powódki wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd I instancji ustalił, że uszczerbek ten został określony na 12% przez pozwanego w toku postępowania szkodowego oraz że według biegłych nie stwierdzono u powódki trwałego uszczerbku na zdrowiu. Podnoszone w tym kontekście zarzuty pozwanego są więc w istocie bezprzedmiotowe i chociaż w uzasadnieniu błędnie wskazano, że uszczerbek ten pozwany określił na 12% zamiast 11%, jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Co się tyczy zarzutu powódki sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału dowodowego wskazać należy, że zebrane w sprawie dowody pozwalają ustalić, iż powódka na skutek wypadku nie mogła uczęszczać na <span class="anon-block">(...)</span>, co wynika z pisemnego oświadczenia powódki <em> <!-- -->(k.33-37),</em> zaświadczenia <em> <!-- -->(k.38)</em> oraz zeznań <span class="anon-block">T. K.</span> <em> <!-- -->(k.115-116).</em> Jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia, co zostanie szczegółowo przedstawione w ramach analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego.</p> <p>Niezasadne okazały się zarzuty obu apelacji dotyczące naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a>, ponieważ wykładania wskazanego przepisu dokonana przez Sąd Okręgowy była prawidłowa i trafna. Sąd I instancji przedstawił wszystkie istotne kryteria, jakie stanowią o przyznaniu zadośćuczynienia, a wynikające z treści w/w przepisu. Po pierwsze winno ono odpowiadać rozmiarowi krzywdy poszkodowanego, która wyraża się m.in. w cierpieniu, bólu. W rozpoznawanej sprawie za zasadne należy także uznać posłużenie się kryteriami wypracowanymi dotychczas w orzecznictwie i w konsekwencji uznać, że na wysokość zadośćuczynienia ma wpływ rodzaj powstałych skutków, w tym ich nieodwracalność, czas trwania, natężenie oraz ograniczenia, jakie w związku z tym powstały w życiu danej osoby oraz inne czynniki o podobnym charakterze <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2012r., I CSK 74/12, Lex nr 1226824, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011r., I PK 275/10, Lex nr 1164114, wyrok Sądu Najwyższego z 29 października 2008r., IV CSK 246/08, Lex nr 590267). </em>Wykładnia przedmiotowego przepisu – przedstawiona przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia – odwołuje się do wyżej przedstawionych przesłanek oraz wypełnia je właściwą treścią. Skarżący natomiast nie przedstawili wystarczających argumentów, które wskazywałyby, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię.</p> <p>Przechodząc do oceny zarzutów obu apelacji kwestionujących wysokość przyznanego zadośćuczynienia wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że ze względu na niewymierność krzywdy, określenie w danym przypadku odpowiedniej sumy pozostawione zostało sądowi, który dysponuje w takim wypadku większym zakresem swobody niż przy ustalaniu szkody majątkowej i odszkodowania koniecznego do jej naprawienia. Innymi słowy charakter zadośćuczynienia przesądza o tym, że ostateczne ustalenie, jaka konkretnie kwota jest "odpowiednia" z istoty swej należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, lecz nie może to być uznanie dowolne.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny uznał za niezasadny zarzut apelacji pozwanego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> poprzez przyznanie wygórowanego zadośćuczynienia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z poczynionych ustaleń faktycznych nie wynika, że powódka doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu i okoliczność ta nie miała wpływu na wysokość przyznanego zadośćuczynienia. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że dolegliwość jakie odczuwała powódka mogą być uznane jedynie za uciążliwości i przykrości, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę opinię biegłych. Chybione są także twierdzenia kwestionujące skutki wypadku dla powódki, a powodujące długotrwałe wyłączenie jej z aktywności fizycznej. Uszło uwadze skarżącego, że powódka doznała<span class="anon-block">(...)</span>, a zatem co oczywiste nie mogła ona przez pewien okres czasu podejmować także aktywności fizycznej typowej dla dzieci w jej wieku. Nie sposób bowiem wyobrazić sobie, by z tego typu obrażeniami głowy powódka mogła podejmować jakiekolwiek czynności wymagające zwiększonego wysiłku fizycznego. Z tego względu zarzuty skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku i podważyć prawidłowość zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Chybione okazały się również zarzuty apelacji powódki naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc.</a> poprzez przyznanie zbyt niskiego zadośćuczynienia. Wysokość zadośćuczynienie w okolicznościach niniejszej sprawy jest adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez powódkę i w stopniu wystarczającym uwzględnienia dolegliwości natury fizycznej i psychicznej, które były następstwem obrażeń odniesionych w wypadku. W tym kontekście nie sposób pominąć, że wedle opinii biegłych stan zdrowia powódki wrócił do stanu przed wypadkiem. Nie ulega wątpliwości, że powódka odczuwała pewien dyskomfort z uwagi <span class="anon-block">(...)</span>, niemniej jednak powódka wróciła <span class="anon-block">(...)</span> Mając powyższe na uwadze, a także uwzględniając, że powódka nie korzystała z pomocy psychologa przyjąć należy, że towarzyszące jej obawy<span class="anon-block">(...)</span> oraz inne tego typu nie wykraczały poza typowe, związane z zaistniała sytuacją i nie mogły stanowić o zwiększeniu przyznanego zadośćuczynienia, którego łączna wysokości (wraz z dotychczas już wypłaconym przez pozwanego) z całą pewnością zrekompensowała powódce także doznane cierpienia psychiczne będące następstwem rzeczonego wypadku.</p> <p>Reasumując w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma dysonansu pomiędzy poprawnie sformułowanymi przesłankami dotyczącymi zadośćuczynienia w ujęciu ogólnym (uniwersalnym), a zindywidualizowanymi przesłankami, dotyczącymi sytuacji powódki. Zarzut przyznania zadośćuczynienia w niewłaściwej wysokości mógłby zostać uwzględniony tylko w razie wykazania oczywistego naruszenia kryteriów jego ustalania przez Sąd I instancji, czego zarówno powódka jak i pozwany w rozpoznawanej sprawie nie wykazali, a ich zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> oddalił obie apelacje jak w punkcie II sentencji wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 kpc</a> mając na uwadze, że obie apelacje okazały się niezasadne, a wysokość poniesionych przez strony kosztów nie pozostawała w dysproporcji.</p> <p>Ponadto Sąd Apelacyjny jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 350)">art. 350 kpc</a> sprostował oznaczenie pozwanego zgodnie z danymi wynikającymi z odpisu KRS (k.376).</p> </div>