II AKa 370/13

<p>Sygn. akt II AKa 370/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Dorota Paszkiewicz</p> <p>Sędziowie: SSA Wiktor Gromiec</p> <p>SSA Krzysztof Ciemnoczołowski (spr.)</p> <p>Protokolant: referent-stażysta Aleksandra Urbanowicz</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Mirosława Kido</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku</p> <p>z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt <strong> <!-- -->IV K 168/12</strong> </p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę <span class="anon-block">A. S.</span> przekazuje Sądowi Okręgowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> </strong>, oskarżonego o to, że:</p> <p>w dniu 02 lipca 2011 r. w <span class="anon-block">G.</span>, po uprzednim użyciu przemocy w postaci uderzenia pięścią w głowę i grożeniu spowodowaniem obrażeń ciała oraz użycia noża spowodował u <span class="anon-block">W. A.</span> obrażenia w postaci stłuczenia głowy, twarzy, stłuczenia podudzia lewego, stłuczenia kończyn górnych powodując naruszenie czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż siedem dni, doprowadził <span class="anon-block">W. A.</span> do stanu bezbronności, a następnie dokonał kradzieży na jego szkodę pieniędzy w kwocie 1400 złotych oraz telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S.</span> o wartości 100 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc skazanym przez Sąd Rejonowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 15.02.2001 r., sygn. akt II K 74/00 za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> i inne na łączną karę 5 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 12.10.1999 r. do 09.11.1999 r. oraz w okresie od 13.06.2002 r. do 16.05.2007 r.</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> </p> <p>***</p> <p>Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV K 168/12, Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł:</p> <p>I.  oskarżonego uznał za winnego tego, że w dniu 2 lipca 2011 r. w <span class="anon-block">G.</span> posługując się nożem i używając przemocy wobec <span class="anon-block">W. A.</span> poprzez uderzenie pięścią w głowę spowodował u niego obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy, twarzy, stłuczenia podudzia lewego, stłuczenia kończyn górnych powodując naruszenie czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni, a następnie dokonał kradzieży na jego szkodę pieniędzy w kwocie 1400 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc skazanym przez Sąd Rejonowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 15.02.2001 r., sygn. akt III K 74/00 za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i inne na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 12.10.1999 r. do 09.11.1999 r. oraz w okresie od 13.06.2002 r. do 16.05.2007 r., czyn ten zakwalifikował z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> i za to przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> skazał go na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. A.</span> nawiązkę w kwocie 500 złotych,</p> <p>III.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 06.07.2011 r. do 04.11.2011 r. i od 03.12.2011 r. do 17.08.2012 r.</p> <p>Wyrok zawiera ponadto rozstrzygnięcie o kosztach sądowych.</p> <p>***</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:</p> <p>I.  obrazę przepisów postępowania karnego poprzez:</p> <p>1.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie obowiązku dążenia do ustalenia prawdy materialnej oraz dowolną, opartą jedynie o przypadkowo wybrane elementy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także niezgodną ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka <span class="anon-block">W. A.</span>, zeznań świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span>, dokumentu – protokołu oględzin pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. A.</span>, dokumentów – historii choroby SOR z dnia 02.07.2011 r., opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej <span class="anon-block">W. M.</span>, które to dowody sąd I instancji uznał za wiarygodne w zakresie pozwalającym na ustalenie, że oskarżony w dniu 2 lipca 2011 r. w <span class="anon-block">G.</span>, posługując się nożem i używając przemocy w postaci uderzenia pięścią w głowę, spowodował u <span class="anon-block">W. A.</span> obrażenia w postaci stłuczenia głowy, twarzy, stłuczenia podudzia lewego, stłuczenia kończyn górnych, powodując naruszenie czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni, a następnie dokonał kradzieży na jego szkodę pieniędzy w kwocie 1400 zł. oraz telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S.</span> o wartości 100 zł., podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwalała na ustalenie, że oskarżony dopuścił się ww. czynu, a w szczególności, że dokonał zaboru wskazanego wyżej mienia należącego do pokrzywdzonego oraz że używał noża podczas zajścia mającego mieć miejsce w dniu 2 lipca 2011 r. w mieszkaniu pokrzywdzonego,</p> <p>2.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 9;art. 9 § 1)">art. 9 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie obowiązku dążenia do ustalenia prawdy materialnej i odstąpienie przez sąd I instancji od wyjaśnienia istniejących wątpliwości w sprawie oraz wnikliwej oceny dowodów, skutkiem czego było niezasadne stwierdzenie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, pomimo że nie zweryfikowano w sposób dostateczny zeznań pokrzywdzonego, który w kolejno składanych w postępowaniu przygotowawczym zeznaniach, podawał coraz bardziej niekorzystną dla oskarżonego wersję wydarzeń z dnia 2 lipca 2011 r., które miały miejsce w jego mieszkaniu, a także zeznań świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span>, którego zeznania zaprzeczały istotnym dla rozstrzygnięcia ustaleniom stanu faktycznego sprawy i pozostawały w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego, a które to zeznania sąd I instancji bezzasadnie uznał za wiarygodne jedynie w części zgodnej z zeznaniami pokrzywdzonego,</p> <p>3.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 9;art. 9 § 1)">art. 9 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie obowiązku dążenia do ustalenia prawdy materialnej i odstąpienie przez sąd I instancji od wyjaśnienia istniejących wątpliwości w sprawie wobec niezasadnego odstąpienia od przesłuchania w sprawie istotnych dla jej rozstrzygnięcia świadków <span class="anon-block">W. W. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. S.</span> (którzy według informacji uzyskanej przez obrońcę przebywają odpowiednio na terenie Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">G.</span> oraz w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">K.</span>), skutkiem czego było niezasadne stwierdzenie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzenie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów nie pozwoliłoby na przypisanie oskarżonemu sprawstwa w zakresie czynu objętego zarzutem aktu oskarżenia,</p> <p>4.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego wyroku, które nie odpowiada przepisom prawa procesowego i uchylenie się przez sąd I instancji od kompleksowej analizy dowodów z wyjaśnień oskarżonego oraz pozostałych przeprowadzonych i możliwych do przeprowadzenia w sprawie dowodów, które wskazują na istotne sprzeczności nie pozwalające na uznanie, że oskarżony dopuścił się czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a>;</p> <p>II.  błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mające wpływ na rozstrzygnięcie, a w szczególności:</p> <p>1.  bezpodstawne ustalenie, że oskarżony dokonał w dniu 2 lipca 2011 r. na szkodę pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. A.</span> kradzieży pieniędzy w kwocie 1400 zł. oraz telefonu komórkowego <span class="anon-block">S.</span> wartości 100 zł., podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwalała na dokonanie powyższego ustalenia,</p> <p>2.  bezpodstawne ustalenie, że oskarżony w dniu 2 lipca 2011 r. na podczas zajścia w mieszkaniu pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. A.</span> posiadał niebezpieczne narzędzie w postaci noża, którego użył wobec ww. działając w celu zaboru mienia, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwalała na dokonanie powyższego ustalenia, zaś nieprawidłowe ustalenia faktyczne w ww. zakresie skutkowały przyjęciem błędnej i niekorzystnej kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku.</p> <p>W piśmie zatytułowanym „apelacja” (k. 1024-1025 akt) oskarżony <span class="anon-block">A. S.</span> zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę przepisów postępowania karnego poprzez bezpodstawne zakwestionowanie jego wyjaśnień oraz zeznań świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span>, nadto danie wiary pokrzywdzonemu pomimo kilkukrotnej zmiany zeznań. W piśmie oskarżony zawarł również wniosek o przesłuchanie świadków <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">W. W. (1)</span>, wskazując ich aktualne miejsca pobytu w zakładach karnych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje</strong>.</p> <p>Na uwzględnienie zasługiwał podnoszony w apelacji zarzut obrazy przepisów postępowania, wynikającej z zaniechania bezpośredniego przesłuchania świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span> oraz zaniechania przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>Źródłem powyższego uchybienia było ograniczenie się przez Sąd Okręgowy do prób ustalenia miejsca pobytu wyżej wymienionych osób pod znanymi adresami, z jednoczesnym nieuzasadnionym zaniechaniem sprawdzenia, czy przebywają one w zakładzie karnym lub areszcie śledczym. Wskutek tego sąd orzekający nie uzyskał informacji, że zarówno <span class="anon-block">W. W. (1)</span> jak i <span class="anon-block">M. S.</span> byli i są nadal osadzeni w jednostkach penitencjarnych, a tym samym nie ma przeszkód w ich sprowadzeniu na rozprawę.</p> <p>W opisanej sytuacji odczytanie zeznań <span class="anon-block">W. W. (1)</span> należało uznać za dokonane z obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a>, gdyż powołana przez sąd orzekający przesłanka zastosowania tego przepisu, polegająca na niemożności doręczenia świadkowi wezwania, nie istniała. Wskazane uchybienie było takim, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>, a w szczególności mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Wprawdzie bowiem wersja przebiegu zdarzenia, wynikająca z odczytanych zeznań <span class="anon-block">W. W. (1)</span>, była dla oskarżonego korzystna we fragmencie, w której świadek zaprzeczał użyciu przez niego noża, ale sąd <em> <!-- -->a quo</em> zeznaniom tym nie dał wiary właśnie w tej części (s. 10 uzasadnienia). Zatem doszło do bezzasadnego zaniechania bezpośredniego przeprowadzenia dowodu o istotnym znaczeniu dla obrony oskarżonego, zaś potencjalny wpływ tego uchybienia na treść orzeczenia wynika z niemożności wykluczenia, że osobiste wysłuchanie przez skład orzekający zeznań świadka, w tym jego odpowiedzi na pytania stron lub sądu, mogłoby prowadzić do odmiennej - bardziej korzystnej dla oskarżonego - oceny jego wiarygodności.</p> <p>Zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">M. S.</span> stanowiło obrazę przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 4)">art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>, albowiem oddalając wniosek o przeprowadzenie tego dowodu, sąd orzekający bezzasadnie przyjął, że dowodu nie da się przeprowadzić ze względu na brak informacji o miejscu pobytu wymienionej wyżej osoby. Również to uchybienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>), albowiem - zgodnie z tezą dowodową - świadek miał stwierdzić okoliczności korzystne dla oskarżonego, a obecność na miejscu zdarzenia nieustalonego mężczyzny o imieniu <span class="anon-block">M.</span>, była zgodnie potwierdzana przez świadków, w tym pokrzywdzonego.</p> <p>Wskazane wyżej okoliczności świadczą, iż wadliwość zastosowania przez Sąd Okręgowy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 4)">art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>, naruszała <em> <!-- -->in concreto</em> zasadę prawdy materialnej. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">Art. 2 § 2 k.p.k.</a> statuuje bowiem nakaz opierania decyzji procesowych na prawdziwych ustaleniach faktycznych, z czego wynika wiążąca organy procesowe dyrektywa podjęcia maksymalnych starań i wyczerpania wszystkich środków służących dotarciu do tej prawdy. Mieści się w tym zasada bezpośredniości, od której odstąpić można wyłącznie w ściśle określonych przez ustawę przypadkach (do których należy m. in. przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.k.</a>), a także ścisłe limitowanie przypadków, w których dopuszczalne jest oddalenie wniosków dowodowych stron (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 1;art. 170 § 1 pkt. 2;art. 170 § 1 pkt. 3;art. 170 § 1 pkt. 4;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 1 – 5 k.p.k.</a>).</p> <p>Naruszenie zasady bezpośredniości, wraz z nieuzasadnionym oddaleniem wniosku dowodowego, w sposób realny naruszały w tym przypadku prawo do obrony (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a>), albowiem pozbawiły oskarżonego i jego obrońcę możliwości aktywnego wspierania wiarygodności dowodu z zeznań <span class="anon-block">W. W. (2)</span> oraz ewentualnego wzmocnienia linii obrony okolicznościami, mogącymi wynikać z zeznań <span class="anon-block">M. S.</span>.</p> <p>W związku z powyższymi uchybieniami, zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Stwierdzenie wskazanych wadliwości uzasadniało - zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a> - ograniczenie kontroli odwoławczej, albowiem rozpoznanie w tym zakresie było wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 452;art. 452 § 1)">art. 452 § 1 k.p.k.</a> konwalidowanie uchybień przez Sąd Apelacyjny nie było w tym wypadku dopuszczalne ze względu na zakaz przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dowodów co do istoty sprawy.</p> <p>Przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie ponowienie postępowania dowodowego, a w jego toku bezpośrednie przesłuchanie w charakterze świadków <span class="anon-block">W. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. S.</span>. Co do drugiej z tych osób, sąd orzekający winien podjąć próbę weryfikacji twierdzeń oskarżonego, że <span class="anon-block">M. S.</span> jest mężczyzną, który krytycznego dnia spożywał z pokrzywdzonym alkohol w jego mieszkaniu. Konieczna może okazać się w związku z tym konfrontacja między <span class="anon-block">M. S.</span> a <span class="anon-block">W. A.</span> i <span class="anon-block">W. W. (1)</span>. W zależności od treści wyjaśnień oskarżonego i zeznań <span class="anon-block">M. S.</span> Sąd Okręgowy winien również rozważyć celowość przeprowadzenia dowodu z wykazu połączeń telefonicznych, o którym mowa w końcowej części pisma oskarżonego, zatytułowanego „apelacja” (k. 1024-1025 akt).</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.p.k.</a> przy ponownym rozpoznaniu sprawy możliwe będzie poprzestanie na ujawnieniu zeznań świadków <span class="anon-block">P. A.</span> i <span class="anon-block">G. W.</span>, chyba że sąd orzekający z urzędu lub na uzasadniony wniosek stron dostrzeże konieczność bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów.</p> </div>