II Ka 315/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 315/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz (spraw.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SSO Józef Dyl</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSR (del.) Marian Rżany</strong> </p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Bełczowska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu – <strong> <!-- -->Roberta Religi</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku</p> <p>rozpoznał sprawę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> i Prokuratora Rejonowego w Tarnobrzegu od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 03.09.2013r. w sprawie sygn. akt II K 223/13</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia</strong> zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> w ten sposób, że:</p> <p> <strong> <!-- -->- </strong>w punkcie I wymierza mu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 (trzydziestu dwóch) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p> <strong> <!-- -->-</strong> w punkcie III orzeka na rzecz pokrzywdzonego kwotę 500 złotych (pięćset);</p> <p>II.  <strong> <!-- -->utrzymuje </strong>w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie;</p> <p>III.  <strong> <!-- -->zasądza </strong>od oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem opłaty za obie instancje, a nadto tytułem zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych).</p> <p>Sygn. akt II Ka 315/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 18 grudnia 2013r. </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->w sprawie sygn. akt II Ka 315/13.</em> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 3 września 2013r., w sprawie <br/>II K 223/13:</p> <p>I.  <strong> <!-- -->uznał </strong>oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> , <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> <span class="anon-block">K.</span> </strong> <br/>i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> za winnych tego, że w nocy z 20 na 21 października 2012 roku<br/> w <span class="anon-block">N.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu <span class="anon-block">K. K. (2)</span> w ten sposób, że <span class="anon-block">K. K. (1)</span> uderzał go zaciśniętą w pięść ręką po głowie, <span class="anon-block">M. B.</span> uderzał pięściami kopał obutymi nogami po całym ciele, a <span class="anon-block">K. K. (3)</span> kopał go obutymi nogami po całym ciele, zaś <span class="anon-block">M. K. (2)</span> rzuciła w <span class="anon-block">K. K. (2)</span> szklanym kuflem z cieczą, który rozbił się na jego plecach, powodując w ten sposób u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci: otarcia naskórka za uchem prawym, wybroczyn krwawych w skórze szyi, rany tłuczonej oraz licznych powierzchownych rany skóry grzbietu w okolicy lędźwiowej otarcia naskórka przedramienia prawego, które to spowodowały naruszenie czynności ciała trwające nie dłużej niż 7 dni, jednocześnie naraziły pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157§1 kk</a>. tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158§1 kk</a> <strong> <!-- --> i za to </strong>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158§1 kk</a> <br/>w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58;art. 58 § 3)">art. 58§3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 1;art. 34 § 2)">art. 34§1 i §2 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35§1 kk</a> <strong> <!-- -->skazał</strong> oskarżonych: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze <br/>30 godzin w stosunku miesięcznym, zaś oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> na karę <br/> 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym,</p> <p>- na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58;art. 58 § 3)">art. 58§3kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33§1 i §3kk</a> skazał oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i <span class="anon-block">K. K. (3)</span> </strong>na kary grzywny <br/>w wysokościach po 120 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> na poczet orzeczonych kar ograniczenia wolności zaliczył oskarżonym: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> okres zatrzymania od dnia 23 października 2012r. do dnia 24 października 2012r., <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> okres zatrzymania od dnia 24 października 2012r. do dnia 25 października 2012r., przyjmując 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równy 2 dniom kary ograniczenia wolności, zaś na poczet kary grzywny zaliczył oskarżonym: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> </strong> okres zatrzymania w dniu 24 października 2012r. i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (3)</span> </strong> okres zatrzymania od dnia 24 października 2012r. do dnia 25 października 2012r. przyjmując 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równy 2 dziennym stawkom grzywny ;</p> <p>III.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46§2 kk</a> orzekł od oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. K. (3)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. K. (2)</span> nawiązki w kwotach po 250 zł;</p> <p>IV.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art.230§2 kpk</a> zwrócił dowody rzeczowe w postaci kawałka szklanego kufla w postaci naturalnej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. R.</span> </strong>, zaś spodnie dżinsowe w kolorze ciemno niebieskim z plamami koloru ciemno brunatnego, paska skórzanego koloru czarnego ze sprzączką koloru srebrnego i napisem <span class="anon-block"> (...)</span> z plamą koloru brunatnego<br/> i bluzę koloru szarego z kapturem marki <span class="anon-block"> (...)</span> z plamami ciemno brunatnymi <br/>w okolicy tyłu bluzy na dole pokrzywdzonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (2)</span> </strong> - przechowywane w Komendzie Miejskiej Policji w <span class="anon-block">T.</span>;</p> <p>V.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 2 ust 1 pkt. 2,3, art. 3 ust 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> (z późn.zm.) <strong> <!-- -->zasądził</strong> na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> zwrot wydatków w kwocie 208,20zł i wymierzył opłatę w kwocie 180 zł, <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> zwrot wydatków w kwocie 208,20zł<br/> i wymierzył opłatę w kwocie 120 zł, <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> </strong> zwrot wydatków w kwocie 208,20zł i wymierzył opłatę w kwocie 120 zł, <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (3)</span> </strong> zwrot wydatków w kwocie 208,20zł i wymierzył opłatę w kwocie 120 zł.</p> <p>Powyższy wyrok w całości zaskarżyli oskarżyciel publiczny i obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span>.</p> <p>W złożonej apelacji obrońca oskarżonego zarzucił Sądowi I instancji niesłuszne niezastosowanie w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> środka związanego<br/> z poddaniem sprawcy próbie w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego, pomimo iż zaistniałe przesłanki przemawiają za zastosowaniem wobec oskarżonego dobrodziejstwa tej instytucji.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut obrońca <span class="anon-block">M. B.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że Sąd warunkowo umorzy postępowanie karne w stosunku do oskarżonego z ustaleniem okresu próby na 2 lata.</p> <p>Natomiast oskarżyciel publiczny w wywiedzionym środku zaskarżenia powołując się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 kpk</a> orzeczeniu Sądu Rejonowemu w Tarnobrzegu zarzucił rażącą niewspółmierność kar i środków karnych wymierzonych oskarżonym za przypisane im przestępstwo wynikające z orzeczenia wobec <span class="anon-block">M. B.</span> kary <br/>8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, <span class="anon-block">K. K. (1)</span> kary 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i <span class="anon-block">K. K. (3)</span> kary grzywny w wysokościach po 120 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł, oraz orzeczenie wobec wymienionych nawiązek w kwocie po 250 zł na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, wobec nieuwzględnienia w sposób dostateczny okoliczności ich obciążających, takich jak działanie w zamiarze bezpośrednim, rodzaj i charakter naruszonego dobra jakim jest zdrowie, sposób i okoliczności popełnienia czynu, motywację sprawców w tym przypadku <span class="anon-block">M. B.</span> działania szczególnie agresywnego i bez powodu, a w stosunku do <span class="anon-block">M. K. (2)</span> działania agresywnego i użycia szklanego kufla, jego skutków w postaci zadania pokrzywdzonemu cierpienia fizycznego i psychicznego, a także uwzględnienia jako okoliczności łagodzących młodego wieku sprawców i ich uprzedniej niekaralności,<br/> a w stosunku do <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> także przyznanie się do popełnienia przestępstwa, co sprawia, że tak orzeczona kara nie spełni celów zapobiegawczych <br/>i wychowawczych w stosunku do oskarżonych, a także zostaną niezrealizowane cele<br/> w zakresie społecznego oddziaływania kary.</p> <p>Mając na uwadze powyższy zarzut oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie:</p> <p>- wobec <span class="anon-block">M. B.</span> kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności<br/> z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, orzeczenie grzywny <br/>w wymiarze 100 stawek dziennych określając stawkę dzienną grzywny na kwotę <br/>10 zł, orzeczenie dozoru kuratora, zasądzenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 500 zł,</p> <p>- wobec <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">K. K. (1)</span> kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, orzeczenie grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając stawkę dzienną grzywny na kwotę 10 zł, orzeczenie dozoru kuratora, zasądzenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego <br/>w kwocie 500 zł.</p> <p>Następnie na rozprawie apelacyjnej w dniu 18 grudnia 2013r. oskarżyciel publiczny cofnął apelację, co do trzech oskarżonych tj. <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. K. (3)</span> <br/>i <span class="anon-block">K. K. (1)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego, jako oczywiście bezzasadna na uwzględnienie nie zasługuje, natomiast apelacja Prokuratora z Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu jest zasadna w zakresie, w jakim oskarżyciel publiczny wnosi o orzeczenie surowszej kary wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span>.</p> <p>Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie <br/>Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, dokładny<br/> i prawidłowy. Ocena całokształtu materiału dowodowego również dokonana została wnikliwie i kompleksowo, nie zawiera ona luk natury faktycznej lub logicznej oraz oparta została konsekwentnie na przesłankach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, kształtujących procesową zasadę swobodnej sędziowskiej oceny dowodów.</p> <p>Uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji spełniło wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i § 2 kpk</a>. Sąd ten przekonująco wykazał, na podstawie których dowodów i w oparciu o jakie kryteria ich oceny uznał oskarżonych <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. K. (3)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> za winnych popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a>.</p> <p>Przechodząc natomiast w tym miejscu do merytorycznego rozpoznania stawianego zarzutu w apelacji obrońcy oskarżonego należy uznać go za chybiony.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 kpk</a> orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia, obrazy przepisów prawa materialnego. Przecież obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Natomiast zarzut obrazy prawa materialnego może być zasadny tylko wówczas, gdy dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania. Jeżeli natomiast ustawa stwarza tylko fakultatywną możliwość zastosowania określonego przepisu prawa materialnego - jak np. przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60)">art. 60 kk</a>, a w niniejszej sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66)">art. 66 kk</a>- to przez niezastosowanie tego przepisu sąd nie dopuszcza się "obrazy przepisu prawa materialnego".</p> <p>Z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 kk</a> wynika zaś, że sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Tak więc uprawnienie Sądu meriti w zakresie zastosowania dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego nie jest jego obligatoryjnym obowiązkiem, tylko fakultatywną możliwością. Zaakcentować również wypada, iż podstawową przesłanką zastosowania warunkowego umorzenia postępowania jest stwierdzenie, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne.</p> <p>Natomiast analiza akt sprawy II K 223/13 prowadzi do wniosku, że pomimo zaistnienia pozostałych przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66)">art. 66 kk</a> w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> <br/>tj. pojednania się oskarżonego z pokrzywdzonym <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, uzgodnienie z nim naprawienia szkody, przy uwzględnieniu młodego wieku <span class="anon-block">M. B.</span> i dotychczasowej jego niekaralności w/wymieniony oskarżony nie zasługuje na warunkowe umorzenie wobec jego osoby postępowania karnego. W tym miejscu należy podkreślić, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 kk</a> tj. przestępstwa bójki, które znajduje się w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (rozdział 19)">rozdziale XIX kodeksu karnego</a> - przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Natomiast skatalogowane tam czyny z racji przedmiotu ochrony są przez polskiego ustawodawcę uznawane za przestępstwa o największej społecznej szkodliwości. Wypada również zaznaczyć, że to właśnie oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> jak wynika z prawidłowych<br/> i niekwestionowanych ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji w dniu 20 października 2012r. około godziny 23-tej zaatakował pokrzywdzonego na dyskotece w <span class="anon-block"> klubie (...)</span> <br/>w <span class="anon-block">N.</span> kopiąc go w plecy i pomimo prób uzyskania przez pokrzywdzonego przyczyn takiego zachowania oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> ponownie zaatakował <span class="anon-block">K. K. (2)</span>. Również rozdzielenie obydwu mężczyzn nie spowodowało, aby agresja oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> w stosunku do <span class="anon-block">K. K. (2)</span> zmalała, ponieważ oskarżony, po skutecznym rozdzieleniu go z pokrzywdzonym ponownie przystąpił do ataku na osobie <span class="anon-block">K. K. (2)</span>.</p> <p>Tak więc w ocenie Sądu odwoławczego mając na uwadze zachowanie się <span class="anon-block">M. B.</span> nie można przyjąć, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie jest znaczna, co przecież warunkuje zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego umorzenia postępowania określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 kk</a>.</p> <p>Okoliczności tej nie zmieni nawet podnoszony przez jego obrońcy fakt, że oskarżony jest osobą młodocianą i obecnie liczy 19 lat. Co prawda regulacja zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 54;art. 54 § 1)">art. 54 § 1 kk</a> stanowi, iż wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować, jednakże dyrektywa ta nie ma jednak charakteru obligatoryjnego, na co wskazuje postanowienie SN II KK 224/10, OSNwSK 2010/1/1978, <br/>w którym stwierdzono, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 54)">artykuł 54 k.k.</a> nie zawiera dyrektywy pobłażliwego, czy nawet łagodnego traktowania sprawców, a więc wynikające z tej szczególnej dyrektywy wymiaru kary pierwszeństwo celów wychowawczych nie oznacza nakazu orzekania wobec takich sprawców kar łagodnych.</p> <p>Natomiast w ocenie Sądu odwoławczego rację należy przyznać oskarżycielowi publicznemu, że wymierzona <span class="anon-block">M. B.</span> za dokonane przestępstwo kara <br/>8 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz zasądzona na rzecz pokrzywdzonego nawiązka w wysokości 250 zł jest karą zbyt łagodną do popełnionego przez niego przestępstwa.</p> <p>W tym miejscu zasadne staje się więc przywołanie treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> z którego wynika, że orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka. Zaś o rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, można mówić tylko wtedy gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51). Na gruncie<br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> nie chodzi więc o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować (SN II KRN 189/94, <br/>OSN Prok. i Pr. 1995, nr 5, poz. 18).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że co do gatunku kary wymierzonej oskarżonemu <span class="anon-block">M. B.</span> tj. kary ograniczenia wolności, to Sąd I instancji prawidłowo uznał, że jest ona wystarczająca do zrealizowania jej celów w stosunku do oskarżonego określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> i nie jest tu konieczne orzekanie kary surowszego rodzaju. Natomiast jej wymiar jest już w ocenie Sądu odwoławczego niewystarczający. Przecież swoim zachowaniem <span class="anon-block">M. B.</span> jak to już wyżej wskazano wystąpił przeciwko najbardziej chronionemu dobru prawnemu przez polski <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeks karny</a>, czyli zdrowiu drugiego człowieka. Oskarżony bez żadnego wyraźnego powodu w nocy <br/>z 20 na 21 października 2012r. w <span class="anon-block">N.</span>, w <span class="anon-block"> klubie (...)</span> działając wspólnie<br/> i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. K. (2)</span> <span class="anon-block">K. K. (3)</span>i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> uderzał pięściami i kopał obutymi nogami po całym ciele pokrzywdzonego. Dlatego też mając na uwadze okoliczności obciążające oskarżonego tj. znaczny stopień społecznej szkodliwości dokonanego czynu, rozmiar wyrządzonej i grożącej szkody pokrzywdzonemu, sposób <br/>i okoliczności popełnienia czynu w postaci działania szczególnie agresywnego i bez powodu oraz działania z zamiarem bezpośrednim nawet przy uwzględnieniu dotychczasowej niekaralności <span class="anon-block">M. B.</span>, jego młodego wieku oraz faktu przyznania się do popełnionego przestępstwa przemawiają za tym, aby wobec w/wymienionego oskarżonego orzec karę surowszą tj. karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym oraz nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 500 zł.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego tylko wymierzona oskarżonemu kara ograniczenia wolności w wymiarze 12 miesięcy polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym oraz środek karny w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. K. (2)</span> w kwocie 500 zł spełnią swoje zadanie prewencji indywidualnej, gdyż uświadomią one <span class="anon-block">M. B.</span>, że każdy czyn przestępny spotka się z odpowiednią reakcją karną organów wymiaru sprawiedliwości, <br/>a młody wiek sprawcy nie uchroni go od poniesienia konsekwencji swojego zachowania. <br/>W ocenie Sądu Okręgowego orzeczona wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> kara <br/>i powiązana z nią nawiązka spełni również cele w zakresie jej społecznego oddziaływania. Zapadły w przedmiotowej sprawie wyrok i wymierzone w nim sankcje uzmysłowią każdemu, kto w jakikolwiek sposób dowie się o przestępstwie popełnionym przez <span class="anon-block">M. B.</span>, że każdy czyn zostanie sprawiedliwie osądzony przy uwzględnieniu zarówno okoliczności przemawiających na korzyść jak i na niekorzyść sprawcy. Ponadto orzeczona wobec oskarżonego kara ugruntuje w społeczeństwie prawidłowe oceny prawne i stosowne do tych ocen postępowanie oraz przekonanie, że w walce z przestępczością zwycięża praworządność. Kara 12 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym oraz nawiązka na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. K. (2)</span> w kwocie 500 zł wywrą również pozytywne przekonanie w środowisku oskarżonego, że nawet młody wiek<br/> i nieprzemyślane zachowania, które są sprzeczne z normami społecznymi spotkają się<br/> z odpowiednią reakcją karną wymiaru sprawiedliwości i pociągną za sobą konsekwencje finansowe oraz ograniczające wolność oskarżonego.</p> <p>Mając na uwadze wszystkie naprowadzone wyżej okoliczności Sąd Okręgowy<br/> w Tarnobrzegu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">M. B.</span> w ten sposób, że</p> <p>- w punkcie I wymierzył mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin<br/> w stosunku miesięcznym;</p> <p> <strong> <!-- -->-</strong> w punkcie III orzekł na rzecz pokrzywdzonego kwotę 500 złotych.</p> <p>W pozostałej części wyrok został utrzymany w mocy.</p> <p>Zasądzenie od oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwoty 180 zł tytułem opłaty za obie instancje, a nadto tytułem zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze kwoty 20 zł znajduje swoje uzasadnienie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust 1 pkt. 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> (z późn.zm.) w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa <br/>w postępowaniu karnym</a> (Dz.U.2003.108.1026).</p> </div>