III AUa 990/12

Sądy powszechne2012-10-25

Sygnatura

III AUa 990/12

Data orzeczenia

2012-10-25

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Elżbieta KuneckaJacek Witkowski (PRESIDING_JUDGE)Jarosław Błaszczak

Podstawa prawna

art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS z 13.01.2012

Treść orzeczenia

Sygn. akt III AUa 990/12 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 25 października 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="439"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> SSA Jacek Witkowski </td> </tr> <tr> <td> Sędziowie: </td> <td> SSA Jarosław Błaszczak SSA Elżbieta Kunecka (spr.) </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> Magdalena Krucka </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. we Wrocławiu sprawy z wniosku F. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o waloryzację świadczenia na skutek apelacji F. D. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt VII U 423/12  oddala apelację. </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt VII U 423/12 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze oddalił odwołanie F. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 1 marca 2012 r., którą organ rentowy dokonał waloryzacji renty z tytułu niezdolności do pracy.  Rozstrzygniecie Sąd wydał w oparciu o następująco ustalony stan faktyczny sprawy: Wnioskodawca F. D. (ur. (...)) decyzją z dnia 22.02.1991 r. miał ustalone prawo do renty z tytułu zaliczenia do III grupy inwalidzkiej od dnia 02.03.1991 r. Do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia organ rentowy wybrał wynagrodzenie z kolejnych 3 lat kalendarzowych, tj. z lat 1985 – 1987, ustalając przy tym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na 107,62%. Decyzją z dnia 28.01.2000 r. wnioskodawca miał ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na stałe. Decyzją z dnia 01.03.2006 r. organ rentowy dokonał kolejnej waloryzacji świadczenia. Od tej decyzji F. D. złożył odwołanie do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. W trakcie postępowania sądowego wnioskował o przeliczenie podstawy wymiaru renty przez uwzględnienie wysokości wynagrodzenia dodatkowo wypłaconego w roku 1991 przez Państwowy Ośrodek (...) w B.. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 23.11.2006 r. w pkt I oddalił odwołanie od decyzji z dnia 1.03.2006 r ., natomiast w pkt II przekazał do ZUS wniosek z dnia 23.11.2006 r. o przeliczenie podstawy wymiaru renty z lat 1985 – 1987 z uwzględnieniem wynagrodzenia dodatkowo wypłaconego przez pracodawcę w ramach ugody z 1990 r. w celu rozpoznania i wydania decyzji. Organ rentowy wykonując powyższy wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, rozpoznał wniosek ubezpieczonego z dnia 23.11.2006 r. i decyzją z dnia 07.03.2007 r. odmówił przeliczenia świadczenia wyjaśniając, że do obliczenia podstawy wymiaru renty przyjęto wynagrodzenie z lat 1985 – 1987 i tak ustalony wskaźnik jest najkorzystniejszy dla wnioskodawcy. Z kolei wypłacone dodatkowo wynagrodzenie za lata 1989 – 1990 pozostaje bez wpływu na zwiększenie wskaźnika za przyjęty okres, dlatego też świadczenie wypłacane będzie w tej samej wysokości. Wnioskodawca złożył odwołanie do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze od decyzji z dnia 07.03.2007 r. Domagał się jej zmiany poprzez przeliczenie podstawy wymiaru renty z lat 1985 – 1987 z uwzględnieniem wynagrodzenia dodatkowo wypłaconego przez Państwowy Ośrodek (...) w B. w ramach ugody z 1990 r. Odwołanie F. D. od decyzji z dnia 07.03.2007 r. zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 03.04.2008 r. Złożoną przez wnioskodawcę apelację Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił wyrokiem z dnia 21.10.2008 r. Organ rentowy z urzędu wydał decyzję z dnia 01.03.2012 r., dokonując waloryzacji od dnia 01.03.2012 r. przysługującej wnioskodawcy renty. Waloryzacji dokonano na podstawie ustawy z dnia 13.01.2010 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 13.01.2012 r. (Dz. U. z 2012r. poz. 118) poprzez dodanie do kwoty świadczenia przysługującego na dzień 29.02.2012r. i wynoszącej brutto 1127,33 zł - kwoty waloryzacji tj. 71 zł. Po waloryzacji świadczenie wynosiło 1198,33 zł brutto. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd orzekł, że odwołanie wnioskodawcy nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy strona pozwana wykonała wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 23.11.2006 r., rozpoznając wniosek z dnia 23.11.2006 r. i wydając decyzję z dnia 07.03.2007 r. Organ rentowy przedmiotową decyzją odmówił przeliczenia świadczenia i wyjaśnił, iż do obliczenia podstawy wymiaru renty przyjęto wynagrodzenie z lat 1985 – 1987. Zaznaczył przy tym, że tak ustalony wskaźnik jest najkorzystniejszy dla wnioskodawcy. Wypłacone dodatkowo wynagrodzenie za lata 1989 – 1990 nie wpływało na zwiększenie wskaźnika za przyjęty okres, dlatego też świadczenie wypłacane było w dalszym ciągu w tej samej wysokości. Sąd podkreślił jednocześnie, że wyrokiem z dnia 23.11.2006 r. Sąd Okręgowy wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, nie zobowiązał organu rentowego do przeliczenia podstawy wymiaru renty z lat 1985 – 1987 z uwzględnieniem wynagrodzenia dodatkowo wypłaconego przez zakład pracy w ramach ugody z 1990 r., a jedynie przekazał wniosek F. D. z dnia 23.11.2006 r. o przeliczenie renty z uwzględnieniem w/w dodatkowego wynagrodzenia celem rozpoznania i wydania decyzji, co też zostało wykonane przez organ rentowy. Prawidłowość działania organu rentowego została potwierdzona prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 03.04.2008 r. oraz Sądu Apelacyjnego z dnia 21.10.2008 r. Z powyższych powodów w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, roszczenie wnioskodawcy w tym zakresie było bezzasadne. Wnioskodawca zaskarżył decyzję waloryzacyjną z dnia 01.03.2012 r. Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnił, że będąc związany granicami zaskarżonej decyzji, rozstrzyga, czy sporna decyzja w swoim przedmiocie jest prawidłowa czy też nie. W tym zakresie Sąd przyjął, że zgodnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 88;art. 88 ust. 1)">art. 88 ust. 1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2009, nr 153, poz. 1227 ze zm.), renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw z 13.01.2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 118), waloryzacja od dnia 1 marca polega na dodaniu do kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 29.02.2012 r., kwoty waloryzacji w wysokości 71 zł. Z kolei stosownie do przepisu art. 4 ust. 5 cytowanej ustawy zmieniającej, w przypadku rent z tytułu częściowej niezdolności do pracy i rent inwalidzkich III grupy kwota waloryzacji wynosi 75% kwoty, o której mowa w ust. 1. Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja z dnia 01.03.2012 r. odpowiada prawu. Bezspornie wnioskodawca miał ustalone prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Wysokość obliczonej obecnie renty wynosi brutto 1127,33 zł. Sposób obliczeń dokonywanych przez organ rentowy był weryfikowany przez Sądy: Okręgowy i Apelacyjny, co też zostało już powyżej uzasadnione. Te zaś uznały działanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie dokonanych wyliczeń za prawidłowe. Obecnie zaskarżoną decyzją z dnia 01.03.2012 r. dokonano waloryzacji przysługującej wnioskodawcy renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w prawidłowy sposób, poprzez dodanie wskazanej w ustawie kwoty 71 zł do przysługującego świadczenia, wynoszącego w dniu 29.02.2012 r. brutto 1127,33zł. Po waloryzacji od dnia 01.03.2012 r. świadczenie wynosi 1.198,33 zł brutto. Reasumując Sąd podkreślił, że w zakresie kwestii roszczeniowych przedstawionych w przedmiotowej sprawie, organ rentowy decyzją z dnia 07.03.2007 r., wykonał wyrok Sądu Okręgowego z dnia 23.11.2006 r., odmawiając przeliczenia świadczenia, zaś co do obecnie zaskarżonej decyzji z dnia 01.03.2012 r. Sąd uznał, iż jest ona prawidłowa i zgodna z obowiązującym prawem, z tego też względu Sąd uznał odwołanie wnioskodawcy za bezzasadne. Z wyrokiem nie zgodził się wnioskodawca zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi, że nie rozpoznał merytorycznie sprawy. Wnioskodawca zarzucił, że Sąd błędnie oznaczył przedmiot sprawy wskazując, że dotyczy ona waloryzacji świadczenia. Wnioskodawca podniósł, że nie domagał się waloryzacji świadczenia, a egzekucji wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy. Ponadto wnioskodawca zarzucił, Sądowi, iż nie udzielił mu należytej ochrony Sądowej. Wobec tak przedstawionych zarzutów wnioskodawca wniósł o uwzględnienie apelacji.  Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji poczynił w sprawie należyte ustalenia faktyczne, w sposób właściwy zastosował przepisy prawa, a w konsekwencji wydał prawidłowe orzeczenie. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez ten Sąd jak też argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i bez potrzeby ponownego przytaczania przyjmuje ja za własną. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w apelacji w których skarżący podnosi, iż Sąd Okręgowy, jak również Sąd Apelacyjny w sposób niewłaściwy określiły przedmiot sporu, wskazać należy, zarzut ten nie zasługuje w żadnym stopniu na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że postępowanie cywilne w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, jest wszczynane wniesieniem przez ubezpieczonego odwołania od decyzji organu rentowego lub odwołania w razie nie wydania przez organ rentowy decyzji w terminie 2 miesięcy od zgłoszenia roszczenia. W orzecznictwie przyjmuje się, że dochodzenie przed sądem prawa do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, które nie było przedmiotem decyzji organu rentowego, jest niedopuszczalne, z wyjątkiem przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 4)">art. 477 9 § 4 kpc</a>, a treść decyzji, od której wniesiono odwołanie, wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania (zob. postanowienie SN z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNP 2000, nr 15, poz. 601; wyrok SN z dnia 23 listopada 1999 r., II UKN 204/99, OSNP 2001, nr 5, poz. 169). Wnioskodawca wniósł odwołanie od decyzji z dnia 1 marca 2012 r., którą to organ rentowy ustalił wartość zwaloryzowanej renty poprzez dodanie do kwoty świadczenia przysługującego na dzień 29.02.2012 r. tj. kwoty 1127,33 zł, kwoty waloryzacji w wysokości 71,00 zł. Obecnie wysokość renty wnioskodawcy po waloryzacji wynosi 1198,33 zł. Natomiast we wniesionym w dniu 26 marca 2012 r. odwołaniu wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż odwołuje się od decyzji o waloryzacji renty z dnia 1.03.2012 r. Nie ma zatem wątpliwości, że przedmiot sprawy na etapie postępowania sądowego został w prawidłowy sposób oznaczony. Natomiast fakt, że wnioskodawca przy okazji odwołania od decyzji z dnia 1 marca 2012 r. podnosił szereg dodatkowych kwestii, które były już przedmiotem rozpoznania we wcześniej toczących się postępowaniach nie wywiera wpływu na niniejsze postępowanie. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku obok kwestii związanych z przeprowadzeniem waloryzacji odniósł się również do pozostałych zarzutów, podniesionych przez wnioskodawcę, i wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 23.11.2006 r. Sąd Okręgowy wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, nie zobowiązał organu rentowego do przeliczenia podstawy wymiaru renty z lat 1985 – 1987 z uwzględnieniem wynagrodzenia dodatkowo wypłaconego przez zakład pracy w ramach ugody z 1990 r., a jedynie przekazał wniosek F. D. z dnia 23.11.2006 r. o przeliczenie renty z uwzględnieniem w/w dodatkowego wynagrodzenia celem rozpoznania i wydania decyzji, co też zostało wykonane przez organ rentowy. Co więcej prawidłowość działania organu rentowego została potwierdzona prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 03.04.2008 r. oraz Sądu Apelacyjnego z dnia 21.10.2008 r. Stanowisko Sądu w tym zakresie jest w pełni prawidłowe i wyczerpujące, toteż Sąd Apelacyjny podtrzymuje je w całości. Jednocześnie Sąd Apelacyjny wskazuje, że po przeprowadzeniu analizy akt sprawy, jak również po zapoznaniu się z treścią zaskarżonej decyzji oraz zarzutów podniesionych zarówno w odwołaniu, jak też w apelacji, brak jest podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawą z dnia 13.01.2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. nr 118), ustawodawca wprowadził nowe zasady waloryzacji świadczeń z ubezpieczenia społecznego to jest tzw. waloryzację kwotową. Zgodnie z art. 4 ust 2 powołanej wyżej ustawy, waloryzacja podstawy wymiaru świadczenia z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych polega na pomnożeniu podstawy wymiaru świadczenia przez wskaźnik stanowiący iloraz zwaloryzowanej kwoty świadczenia z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i kwoty tego świadczenia ustalonej na dzień poprzedzający termin waloryzacji. Natomiast według ust. 1, w 2012 r. waloryzacja od dnia 1 marca polega na dodaniu do kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 29 lutego 2012 r., kwoty waloryzacji w wysokości 71 zł. Organ rentowy decyzją z dnia 1 marca 2012 r. dokonał waloryzacji świadczenia rentowego wnioskodawcy z uwzględnieniem powołanych wyżej przepisów, co oznacza, iż przeprowadził ją w sposób prawidłowy. Przepisy te mają charakter obowiązujący zatem znajdują one zastosowanie w obrocie prawnym. Fakt zaskarżenia ustawy do Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi postawy do pomijania tejże regulacji, ani też do zawieszenia toczącego się postępowania na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 177)">art. 177 kpc</a>. Reasumując Sąd Apelacyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia apelacji wnioskodawcy albowiem stanowi ona jedynie polemikę z prawidłowo wydanym rozstrzygnięciem, która nie została poparta żadnymi istotnymi dla sprawy dowodami, a która opiera się wyłącznie na błędnym, subiektywnym przekonaniu wnioskodawcy o słuszności jego roszczeń. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> orzekł o oddaleniu apelacji wnioskodawcy jako oczywiście bezzasadnej. R.S. </div>