II AKa 288/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 288/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 26 października 2012r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Adam Wrzosek </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Marek Czecharowski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. S. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w przedmiocie odszkodowania za szkodę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII Ko 580/11</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span> wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. (sygn. akt VIII Ko 580/11)<strong> <!-- --> oddalił wniosek o odszkodowanie</strong> wniesiony przez <span class="anon-block">D. S. (1)</span>.</p> <p>Było to powtórne, niekorzystne dla wnioskodawcy orzeczenie, bowiem tenże Sąd oddalił w całości wniosek o odszkodowanie orzeczeniem z dnia 17 grudnia 2010 r. (VIII Ko 123/07). Tym samym wyrokiem uwzględnił częściowo wniosek o zadośćuczynienie zasądzając na rzecz <span class="anon-block">D. S.</span> kwotę 40.000 zł.</p> <p>Rozpoznający apelację pełnomocnika wnioskodawcy, tutejszy Sąd Apelacyjny uchylił wyrok w części oddalającej wniosek o odszkodowanie i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania; w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy (sygn. II AKa 141/11).</p> <p>Przedmiotowe rozstrzygnięcie z dn. 13.06.2012 r. jest właśnie wynikiem ponownego rozpoznania sprawy w części dot. wniosku o odszkodowanie w związku z tymczasowym aresztowaniem wnioskodawcy w zakończonej uniewinnieniem sprawie Sądu Rejonowego <span class="anon-block">d. W. –. Ś.</span> (II K 659/03).</p> <p>Powyższe orzeczenie zaskarżył pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że wnioskodawca nie wykazał, iż „wskutek tymczasowego aresztowania poniósł jakąkolwiek szkodę”.</p> <p>W uzasadnieniu stwierdził m.in., że akceptacja przytoczonego stanowiska Sądu I instancji musiałaby wynikać z przyjęcia, że oskarżony (należy rozumieć, iż chodzi o wnioskodawcę – przyp. S.A.) w ogóle nie osiągał żadnego dochodu. Tymczasem <span class="anon-block">D. S.</span> uzyskał w okresie poprzedzającym tymczasowe aresztowanie kredyty, co dowodzi jego zdolności kredytowej. Zarzucił Sądowi błędną ocenę zeznań świadka <span class="anon-block">K. W.</span> – kontrahenta <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. <span class="anon-block">S.</span> dowodzącego kondycji finansowej prowadzonej przez wnioskodawcę firmy. Stwierdził też, że jego tymczasowe aresztowanie doprowadziło w sposób bezpośredni do upadku wspomnianego przedsiębiorstwa.</p> <p>W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu <span class="anon-block">w. W.</span> do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Apelacja nie jest zasadna i to w stopniu określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457 § 2 k.p.k.</a>, a zatem jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Na wstępie odnotować należy, iż Sąd I instancji rozpoznający powtórnie sprawę <span class="anon-block">D. S. (1)</span> w zakresie wniosku o odszkodowanie wykonał w pełni zalecenia Sądu Apelacyjnego, które ten ostatni zawarł w pisemnych motywach orzeczenia uchylającego częściowo wcześniejszy wyrok. Bardzo dokładnie uporządkował materiał dowodowy przedmiotowego postępowania w zakresie nie tylko karno-, ale też cywilnoprawnym, a następnie dogłębnie go przeanalizował i ocenił wyprowadzając trafne wnioski. W konsekwencji zasadnie doszedł do konstatacji, że wnioskodawca nie udowodnił, by w wyniku aresztowania poniósł szkodę majątkową.</p> <p>Skarżący postawił temu orzeczeniu zarzut będący wynikiem polemiki z oceną dowodów dokonaną przez Sąd. Pomijając fakt, iż prezentuje konsekwentnie argumentację, którą przedstawił już we wniosku, a więc nie wskazuje żadnych nowych okoliczności, to ignoruje przy tym zasadniczą kwestię jaką jest istota szkody w rozumieniu przepisów uprawniających do skutecznego ubiegania się o odszkodowanie. Uporczywie utożsamia brak dochodów potencjalnie poszkodowanego, z przyjętym od lat przez judykaturę stanowiskiem sprowadzającym się do tego, iż szkoda w rozumieniu obowiązujących przepisów to rzeczywiste (w sensie faktycznych możliwości) oszczędności, które poczyniłby zainteresowany gdyby nie fakt jego aresztowania.</p> <p>Zatem zasadniczą słabością środka odwoławczego jest błędna interpretacja obowiązujących przepisów.</p> <p>Poza tą kwestią skarżący prezentuje jedynie subiektywną i również nie zasługującą na akceptację ocenę zeznań <span class="anon-block">św. K. W.</span>. Jest ona całkowicie nieuprawniona w świetle treści zeznań tego świadka i innych dowodów w sprawie.</p> <p>Jeszcze raz podkreślić z naciskiem należy, że Sąd Okręgowy dokonał rzeczowej oceny pozostałych dowodów zwracając uwagę na sprzeczności w depozycjach wnioskodawcy wynikające z rozbieżnych informacji, których koniunkturalny charakter w zależności od charakteru postępowania w jakim były one składane jest aż nadto rzucający się w oczy. Sąd I instancji obszernie i bardzo precyzyjnie omawia poszczególne relacje.</p> <p>Wskazane powyżej okoliczności nie pozwalały w najmniejszym stopniu na podzielenie zarzutów i argumentacji zawartej w apelacji, dlatego też jedynym rozstrzygnięciem Sądu odwoławczego mogło być orzeczenie zawarte w wyroku.</p> <p>Zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 2)">art. 554 § 2 k.p.k.</a> postępowanie w przedmiocie odszkodowania jest wolne od kosztów, a kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze należało obciążyć Skarb Państwa.</p> </div>