II AKa 307/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 307/12Sygn. akt II AKa 307/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 26 października 2012r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Ewa Plawgo </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Adam Wrzosek </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Marek Czecharowski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i Prokuratora Jerzego Mierzewskiego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">M. S. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 18 czerwca 2012 r. sygn. akt XVIII K 296/11</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego <span class="anon-block">M. S. (1)</span> przekazuje Sądowi Okręgowemu <span class="anon-block">w. W.</span> do ponownego rozpoznania. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S. (1)</span> </strong> został oskarżony o to, że w dniu 18 marca 2011 r. w miejscowości <span class="anon-block">M.</span> gm. <span class="anon-block">G.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował pozbawić życia <span class="anon-block">D. S. (1)</span> zadając mu wielokrotne uderzenia w głowę przy pomocy narzędzia tępo-krawędzistego oraz pięści, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego, licznych ran głowy w okolicy ciemieniowej i potylicznej lewej, wieloodłamowego złamania kości czaszki w okolicy ciemieniowej lewej z wgłobieniem odłamów łuski kości ciemieniowej, krwiaka nadtwardówkowego nad lewą półkulą mózgu, stłuczenia płata skroniowego lewego z obrzękiem mózgu – skutkujących u niego chorobą realnie zagrażającą życiu, a następnie pozostawił go bez udzielenia mu pomocy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu w porę pomoc lekarską,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span> wyrokiem z dnia 18 czerwca <span class="anon-block"> (...)</span>. (sygn. akt XVIII K 296/11) :</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">M. S. (1)</span> uznał winnym popełnienia zarzucanego mu czynu przy czym z jego opisu wyeliminował sformułowanie „oraz pięści” tj. popełnienia zbrodni określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za to z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> wymierzył mu karę 12 lat pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 19 marca 2011 r. do dnia 18 czerwca 2012 r.;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> nawiązkę w wysokości 200.000 (dwieście tysięcy) złotych;</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41 a;art. 41 a § 1)">art. 41a § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 k.k.</a> na okres lat 10 (dziesięciu) orzekł zakaz zbliżania się oskarżonego <span class="anon-block">M. S. (1)</span> do pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> na odległość mniejszą niż 500 (pięćset) metrów w każdorazowym miejscu zamieszkania pokrzywdzonego oraz zakaz wszelkich kontaktów z pokrzywdzonym również na lat 10 (dziesięć);</p> <p>V.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192 a;art. 192 a § 1)">art. 192a § 1 k.p.k.</a> zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycjami 1-10 na karcie 612 akt sprawy i opisanych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 611 akt sprawy pod pozycjami 1 i 22, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 611 akt sprawy pod pozycjami 2-10 zwrócił <span class="anon-block">D. S. (1)</span>, dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycjami 11-18 na karcie 611 akt sprawy zwrócił oskarżonemu <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, zarządził pozostawienie w aktach sprawy dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 611 akt sprawy pod pozycjami 19-21;</p> <p>VI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">M. S. (1)</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> kwotę 6.150,00 złotych tytułem poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonego <span class="anon-block">M. S. (1)</span> od obowiązku zapłaty kosztów sądowych w całości i obciążając powyższymi należnościami rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżyli obrońca oskarżonego oraz prokurator, który wniósł apelację na korzyść oskarżonego.</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego</strong> zarzucił wyrokowi:</p> <p>I.  obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia a konkretnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167;art. 170;art. 366;art. 366 § 1)">art.167, 170 i 366 § 1 k.p.k.</a> poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej z urzędu i na wniosek stron, zmierzającej do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy a konkretnie:</p> <p>1.przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">P. S.</span> na okoliczność tego, czy jest on osobą o pseudonimie <span class="anon-block"> (...)</span> i czy spotykał się z <span class="anon-block">M. S. (1)</span> w dniu zdarzenia;</p> <p>2.przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">K. B.</span> na okoliczność tego, czy zna on <span class="anon-block">M. S. (1)</span> i jaki był przebieg ich znajomości a nadto tego czy istotnie ma wiedzę o pobiciu <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i czy miał on jakikolwiek udział w zdarzeniu;</p> <p>3.po uzyskaniu z prokuratury nagrania zapisu kamery szpitalnej okazania zapisu <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i <span class="anon-block">D. S. (2)</span> celem wskazania czy zarejestrowana jest tam osoba, która obserwowała dom rodziny <span class="anon-block">S.</span> a także podjęcia działań w celu identyfikacji tej osoby oraz identyfikacji pojazdu, którym osoba ta się poruszała;</p> <p>4.uzyskanie z Sądu Rejonowego <span class="anon-block">w. O.</span> akt sprawy karnej IIK 526/10 p -ko <span class="anon-block">M. S. (1)</span> skazanemu za przestępstwa narkotykowe oraz akt sprawy stanowiącej materiały wyłączone z wyż. wym. postępowania celem ustalenia prawdziwości faktów podawanych przez oskarżonego, danych osób, których postępowanie dotyczy pod kątem ich identyfikacji z osobą wskazaną w pkt.3 a także zbieżności czasowej podjętych w tych sprawach działań i orzeczeń z czasem gdy <span class="anon-block">D. S. (1)</span> czuł się obserwowany i z samym zdarzeniem;</p> <p>5.uzyskanie informacji od operatora sieci komórkowej <span class="anon-block">O.</span> czy możliwe jest ustalenie w jakiej odległości od przekaźnika <span class="anon-block"> (...)</span> nastąpiło logowanie telefonu komórkowego <span class="anon-block">M. S.</span>;</p> <p>II. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia a konkretnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art.410 k.p.k.</a> poprzez uczynienie podstawą rozstrzygnięcia zeznań funkcjonariuszy Policji <span class="anon-block">A. Z.</span> i <span class="anon-block">A. M.</span> przeprowadzających rozmowę z <span class="anon-block">M. S. (1)</span> w trakcie przewożenia go do Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">G.</span>, których treść w zakresie przyznania się oskarżonego do zarzucanego mu czynu oraz przebiegu zdarzenia sprzeczna była z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. S. (1)</span>;</p> <p>III.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a mający wpływ na jego treść poprzez:</p> <p>- naruszenie, wynikających z dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, zasad logiki i doświadczenia życiowego a konkretnie bezpodstawne przyjęcie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w szczególności wyjaśnienia oskarżonego z dnia 21 marca 2011 r., zeznania pokrzywdzonego, św. <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">R.</span>, wykaz logowań z telefonu komórkowego oskarżonego oraz opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej stanowią dowód sprawstwa <span class="anon-block">M. S. (1)</span> podczas gdy ich prawidłowa analiza nie prowadzi do jednoznacznych wniosków w tym zakresie.</p> <p>W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.</p> <p> <strong> <!-- -->Prokurator</strong> zaskarżając wyrok na korzyść oskarżonego w części dotyczącej nawiązki orzeczonej w pkt III wyroku zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, w postaci naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 48)">art. 48 k.k.</a>, mające istotny wpływ na treść zapadłego wyroku polegającą na zasądzeniu przez Sąd od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> nawiązki w wysokości 200.00 (dwieście tysięcy) złotych, podczas gdy przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 48)">art. 48 k.k.</a> przewiduje możliwość orzeczenia nawiązki jedynie do wysokości 100.000 (sto tysięcy) złotych.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt. III wyroku poprzez orzeczenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> nawiązki w wysokości 100.000 (sto tysięcy) złotych.</p> <p>Prokurator uczestniczący w rozprawie odwoławczej popierając apelację oskarżyciela publicznego wniósł jednocześnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja prokuratora jest w sposób oczywisty zasadna, jednakże rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego czyni jej wniosek bezprzedmiotowym.</strong> </p> <p>Nie można również odmówić, przynajmniej częściowo, zasadności apelacji obrońcy oskarżonego.</p> <p>Na wstępie wypada stwierdzić, iż aby sprostać wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2)">art. 2 k.p.k.</a> określającego cele postępowania karnego Sąd orzekający w sprawie musi zachować maksimum staranności. Są jednak kategorie spraw, które wymagają zachowania jej w większym stopniu, tak by wyeliminować nasuwające się wątpliwości, bądź wykazać bezpodstawność ich formułowania. Do takich spraw należą niewątpliwie sprawy, w których brak jest <strong> <!-- -->bezpośredniego</strong> dowodu wskazującego na sprawcę określonego czynu. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.</p> <p>Nie przesądzając zasadności rozstrzygnięcia stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji nie dochował staranności w tym wyższym zakresie.</p> <p>Sąd Okręgowy odnosząc się do wniosków obrony o przesłuchanie osób takich jak <span class="anon-block">K. B.</span> na wskazane okoliczności oraz <span class="anon-block">P. S.</span>, dla ustalenia czy jest on osobą która nazywana jest <span class="anon-block"> (...)</span> (dopiero potwierdzenie tego dawałoby podstawy do formułowania dalszych pytań) mimo podjęcia pewnych czynności dla ustalenia miejsca ich zamieszkania, zbyt wcześnie zrezygnował z prób doprowadzenia do ich identyfikacji i wezwania na rozprawę. Zadowolił się pierwszymi negatywnymi odpowiedziami nadesłanymi przez Policję. Przy tym jeśli idzie o <span class="anon-block">S.</span>, możliwe było podjęcie próby uzyskania tego adresu za pośrednictwem policji w drodze wywiadu z mieszkańcami <span class="anon-block">M.</span>, gdzie miał mieszkać (vide: zeznania <span class="anon-block">D. S.</span> k. 791). Co do drugiego obrona wskazała, choć nieprecyzyjnie miejsce jego zamieszkania (k. 1016v). Nie można oczywiście wykluczyć fiaska starań o doprowadzenie przed Sąd wymienionych osób, jednak zaniechanie ich w dodatku przy argumentacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.</a> (w przypadku osoby wskazanej jako <span class="anon-block">K. B.</span>) należy uznać za chybione.</p> <p>Przeprowadzenie dowodów (a przynajmniej próba uzyskania stosownych informacji), o których mowa w pkt I 3-5 apelacji (choć nie wszystkie były zgłaszane w toku postępowania sądowego) pozwoliłaby na wyeliminowanie szeregu wątpliwości. M.in. dotyczy to wniosku oznaczonego I.5. W aktach co prawda znajduje się swego rodzaju analiza danych z przekaźników <span class="anon-block"> (...)</span> (notatka k. 93), lecz jest ona autorstwa asp. <span class="anon-block">T. H.</span> – funkcjonariusza Policji, przesłuchiwanego przez Sąd, ale na okoliczności związane z przebiegiem przesłuchania – rozpytania <span class="anon-block">osk. M. S.</span> w trakcie, którego miał się on przyznać do napaści na <span class="anon-block">D. S.</span>. Analiza ta stwierdza, że w okresie gdy miało miejsce zdarzenie, telefony pokrzywdzonego i oskarżonego znajdowały się blisko siebie i przemieszczały się w tym samym kierunku. Lakoniczność notatki nie pozwala na ocenę na ile wnioski takie są uprawnione. Celowym staje się przesłuchanie na tę okoliczność kompetentnego przedstawiciela operatora systemu komórkowego.</p> <p>Nie w pełni można podzielić zarzut zawarty w pkt II apelacji, bowiem depozycje wymienionych świadków, nie tyle były podstawą rozstrzygnięcia, co jednymi z kilku dowodów przywołanych jako wskazujące na sprawstwo oskarżonego. I tak też zostały ocenione i opisane w motywach wyroku (str. 22 uzasadnienia).</p> <p>Co do ostatniego z zarzutów ujętych w pkt III apelacji należy stwierdzić, iż Sąd Okręgowy w sposób nieuprawniony dokonał kategorycznego ustalenia, iż „<span class="anon-block">M. S. (1)</span> <strong> <!-- -->groził (</strong>podkreślenie S.A.) <span class="anon-block">D. S. (1)</span>, że go zabije” (str. 2 uzasadnienia), gdyż rzeczywistą wymowę zeznań wspomnianych świadków oddaje bardziej stwierdzenie o poczuciu, iż jest obserwowany (str. 2), śledzony (str. 22), w wyniku czego czuł się zastraszony, choć mimo to kontynuował kontakty z oskarżonym.</p> <p>Niezależnie od oceny trafności zarzutów apelacji stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji przyjął jako ustalenia, iż oskarżony bijąc pokrzywdzonego używał „narzędzia tępo-krawędzistego” (str. 3, 32, 34 i 37 uzasadnienia). Wobec nie znalezienia w miejscu zdarzenia ani też u oskarżonego przedmiotu, który odpowiadałby takim cechom Sąd orzekający kwestii tej nie poświęcił większej uwagi uznając za oczywiste, że sprawca musiał takie narzędzie posiadać wyciągając z tego wniosek, że czyn przeciwko <span class="anon-block">D. S.</span> zaplanował (str. 37 pisemnych motywów). Czyni tak mimo konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego, który w relacjach gdy przyznawał się do napaści na pokrzywdzonego podawał, że bił go jedynie pięściami i nie używał żadnego narzędzia.</p> <p>Istotnym jest też, że przesłuchując biegłego oceniającego obrażenia odniesione przez pokrzywdzonego Sąd co prawda pyta go o możliwość spowodowania przedmiotowych obrażeń przy pomocy trzonka siekiery, lecz nie okazuje opiniującemu zdjęcia znalezionej w pobliżu miejsca napaści takiej właśnie drewnianej rękojeści siekiery (vide: zeznania matki pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. S.</span>, która ten przedmiot znalazła w dniu 17 czerwca 2011 r. protokół k. 476 oraz zdjęcie na k. 482).</p> <p>Konkludując, Sąd odwoławczy podzielając stanowisko obrońcy i oskarżyciela publicznego, który także wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania uznał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne za przedwczesne.</p> <p>Sąd Okręgowy rozpoznając ponownie sprawę winien, uwzględniając powyższe wskazania, uzyskać bogatszy materiał dowodowy, który oceni z punktu widzenia zasadności stawianego oskarżonemu zarzutu, a następnie sporządzi wyczerpujące uzasadnienie orzeczenia. W ponownym postępowaniu Sąd I instancji będzie mógł skorzystać z możliwości (wyrażonej w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.p.k.</a>) poniechania przeprowadzenia dowodów nie mających wpływu na uchylenie wcześniejszego rozstrzygnięcia, poprzestając na ich ujawnieniu.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.</strong> </p> </div>