III AUa 1037/12

<p>Sygn. akt III A Ua 1037/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny we Wrocławiu</p> <p>Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="439"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Stanisława Kubica</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Barbara Pauter (spr.)</p> <p>SSA Barbara Staśkiewicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Karolina Sycz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. we Wrocławiu</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">C. K.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o emeryturę</p> <p>na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu</p> <p>z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt IX U 457/12</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że odwołanie oddala,</p> <p>II.  zasądza od wnioskodawcy na rzecz strony pozwanej kwotę 120,- złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 11.VI.2012 r. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu zmienił decyzję ZUS-u z dnia 15.II.2012 r. w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy <span class="anon-block">C. K.</span> prawo do emerytury od 4.I.2012 r.</p> <p>Sąd ustalił, że wnioskodawca, <span class="anon-block">ur. (...)</span>, w dniu 4.I.2012 r. wystąpił o emeryturę wcześniejszą. Wykazał staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat. Wnioskodawca nadal od 1.X.1985 r. pozostaje w zatrudnieniu w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> we <span class="anon-block">W.</span>. W okresie od 8.V.1975 r. do 30.IX.1985 r. pracował w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span>. Po przeszkoleniu od 19.III.1983 r. do 28.VI.1983 r. uzyskał uprawnienia spawalnicze. Od 29.VI.1983 r. do 30.IX.1985 r. wnioskodawca pracował jako spawacz. W <span class="anon-block">(...)</span>zajmował się montażem i demontażem maszyn rolniczych, wykonywał też wiaty stalowe. Spawał konstrukcje stalowe i ich zadaszenia. Stosował metodę gazową i łukową.</p> <p>Organ rentowy zaskarżoną decyzją odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury z uwagi na brak rozwiązania stosunku z każdym pracodawcą, na rzecz którego praca ta była wykonywana bezpośrednio przed dniem ustalania prawa do emerytury. Nie udokumentował też do 1.I.1999 r. – 15 lat pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.</p> <p>Po dokonaniu powyższych ustaleń Sąd I instancji stwierdził, że czyniąc je w zakresie pracy wnioskodawcy w <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> filia <span class="anon-block">G.</span> pominął okoliczność, że wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy i nadal pozostaje w zatrudnieniu. Nie spełnił zatem wnioskodawca jednej z przesłanek z art. 184 ustawy z dnia 17.XII.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS i nie ma prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Sąd nie był władny czynić ustalenia co do wykonywania przez wnioskodawcę pracy w szczególnych warunkach, skoro jedna z przesłanek (brak rozwiązania stosunku pracy) nie została spełniona.</p> <p>Apelacją powyższy wyrok zaskarżyła strona pozwana zarzucając naruszenie prawa materialnego. Wniosła o zmianę wyroku i oddalenie odwołania. Podniosła, że świadczenie emerytalne wnioskodawcy przyznano bez podstawy prawnej. Wnioskodawca nie udowodnił wszystkich warunków niezbędnych do jego przyznania, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 17.XII.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, tj. nie rozwiązał stosunku pracy do dnia wyrokowania. Zatem w dniu zgłoszenia wniosku o emeryturę i w dacie wydawania decyzji pozostawał w stosunku pracy. Już z tych względów emerytura mu nie przysługuje.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył:</strong> </p> <p>Apelacja jest zasadna.</p> <p>Wnioskodawca z uwagi na osiągnięty wiek (60 lat) dochodził emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Jego uprawnienia do tego świadczenia należy oceniać w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 17.XII.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zmian.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7.II.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz.U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zmian.).</p> <p>Emerytura wcześniejsza w oparciu o art. 184 w/w ustawy przysługuje po spełnieniu <span class="underline"> <!-- -->łącznie</span> wszystkich warunków w tym przepisie wskazanych, tj. osiągnięcie wieku emerytalnego – 60 lat dla mężczyzn, wykazania na dzień 1.I.1999 r. okresów składkowych i nieskładkowych wynoszących 25 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.</p> <p>Wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy, nadal pozostaje w zatrudnieniu na czas nieokreślony w <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">W.</span> od 1.X.1985 r. (w dacie wyrokowania przez Sąd Apelacyjny również pozostawał w zatrudnieniu, w tym zakresie nic się w sytuacji wnioskodawcy nie zmieniło). Nie spełnił on zatem jednego z niezbędnych warunków do przyznania mu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W tej sytuacji nie było podstaw, aby żądanie wnioskodawcy mogło być uwzględnione.</p> <p>Organ rentowy zarzuca też, że wnioskodawca udowodnił tylko 13 lat 7 miesięcy i 23 dni okresów pracy w warunkach szczególnych, zamiast wymaganych przepisem 15 lat takiej pracy.</p> <p>Jednakże – jak to słusznie zauważył Sąd Okręgowy – w sytuacji, gdy wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy, bezprzedmiotowe było ustalanie czy taką pracę wykonywał w rozmiarze wymaganym do przyznania świadczenia (tj. 15 lat). Sąd w sprawach z ubezpieczeń społecznych nie jest władny do czynienia ustaleń w oderwaniu od rozstrzygania o konkretnym żądaniu: prawo do renty, emerytury, innych świadczeń z ubezpieczenia społecznego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 476;art. 476 § 2)">art. 476 § 2 kpc</a>).</p> <p>W sytuacji wnioskodawcy, zaskarżoną decyzją ZUS odmówił mu świadczenia, tj. emerytury i Sąd mógł tylko badać, czy takie prawo wnioskodawcy przysługuje, czy też nie. Skoro wnioskodawca nie spełnił jednej z przesłanek niezbędnych do przyznania emerytury, tj. nie rozwiązał stosunku pracy, już z tego względu emerytura mu nie przysługuje i o tym rozstrzygał organ rentowy w zaskarżonej decyzji.</p> <p>Z uwagi na powyższe należało orzec, jak w sentencji, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 kpc</a>.</p> </div>