II AKz 154/12

<p>Sygn. akt II AKz 154/12</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 30 października 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie </p> <p>na posiedzeniu w składzie :</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="344"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Zbigniew Różański (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Edward Loryś</p> <p>SSA Stanisław Urban</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Halina Rączy</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Rzeszowie</p> <p>– Grażyny Zięba - Białowąs </p> <p>po rozpoznaniu sprawy skazanego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. P.</span> </strong> </p> <p>z powodu zażalenia obrońcy skazanego</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II K 44/12</p> <p>o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 430;art. 430 § 1)">art. 430 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 429;art. 429 § 1)">art. 429 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->pozostawić bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem łącznym z dnia 13 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a>, umorzył postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym wyroków zapadłych wobec skazanego <span class="anon-block">B. P.</span>.</p> <p>Powyższe orzeczenie zaskarżył obrońca skazanego, w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> poprzez przyjęcie, że nie zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego, w sytuacji, gdy wyroki objęte wnioskiem skazanego dają podstawy do wydania wyroku łącznego.</p> <p>W oparciu o ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i nadanie sprawie dalszego biegu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie obrońcy skazanego nie może być przedmiotem rozpoznania z przyczyn, o jakich będzie mowa poniżej.</p> <p>Na wstępie niniejszych rozważań zasadnym jest poczynić kilka uwag natury ogólnej. Po pierwsze, zasadnym jest zwrócić uwagę na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 k.p.k.</a>, wskazanego przez Sąd Okręgowy jako podstawa prawna zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z dyspozycją tegoż przepisu jeżeli brak jest warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.</p> <p>Po drugie, zaznaczyć należy, iż analiza przepisów w omawianym zakresie prowadzi do wniosku, iż umorzenie tegoż postępowania w formie postanowienia następuje również w sytuacji, gdy sąd dopiero na rozprawie dojdzie do przekonania, że nie zachodzą przesłanki do wydania wyroku łącznego (por. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 95;art. 95 zd. 2)">art. 95 zd. 2 k.p.k.</a>). Na postanowienie o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego przysługuje zażalenie skazanemu (jego obrońcy) oraz prokuratorowi.</p> <p>Sąd Okręgowy procedując w omawianej sprawie dopuścił się szeregu uchybień, co w konsekwencji spowodowało, że na obecnym etapie postępowania zażalenie obrońcy skazanego musi zostać pozostawione bez rozpoznania.</p> <p>Podstawowym uchybieniem było wydanie przez Sąd Okręgowy wyroku łącznego o umorzeniu postępowania zamiast, jak tego wymagają wskazane wyżej przepisy, postanowienia. Wprawdzie uchybienie to nie przekreśla automatycznie prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia, gdyż orzeczenie sądowe zapadłe w niewłaściwej formie należy oceniać nie według jego formy, lecz według jego istoty. Z kolei zaś złożony środek odwoławczy (i jego dopuszczalność) od mylnie oznaczonego orzeczenia podlega ocenie nie z punktu widzenia błędnej formy orzeczenia, lecz z punktu widzenia materialnej jego istoty i procesowego znaczenia (tak SN w uchwale z dnia</p> <p>30 czerwca 1971 r., VI KZP 23/71, OSNKW 1997/10/148).</p> <p>Jeżeli więc sąd, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, zamiast postanowienia wydał wyrok i w związku z tym błędnie pouczył strony postępowania o rodzaju przysługującego im środka odwoławczego to sąd odwoławczy powinien rozważyć możliwość rozpoznania takiego środka odwoławczego.</p> <p>Pomimo, iż w realiach niniejszej sprawy skarżący został błędnie pouczony, iż od zapadłego orzeczenia służy apelacja, to jednak poprawnie oznaczył on środek odwoławczy tj. wniósł zażalenie, a nie apelację. Nie dotrzymał on jednak siedmiodniowego terminu do wniesienia tegoż zażalenia. W związku z tym, iż obrońca skazanego był obecny na rozprawie w dniu <br/>13 sierpnia 2012 r., kiedy to wydano wyrok łączny, termin ten rozpoczął bieg dnia następnego. Zażalenie zostało zaś złożone dopiero 10 października 2012 r.</p> <p>Zestawienie tych dat daje podstawę do przyjęcia, że wniesione zażalenie zostało złożone po terminie i stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 430;art. 430 § 1)">art. 430 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 429;art. 429 § 1)">art. 429 § 1 k.p.k.</a> należało pozostawić je bez rozpoznania.</p> <p>Niezależnie od powyższego zasadnym jest zwrócić uwagę na treść</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 16;art. 16 § 1)">art. 16 § 1 k.p.k.</a>, z której wynika, że brak pouczenia lub mylne pouczenie uczestnika postępowania o ciążących obowiązkach i przysługujących mu uprawnieniach nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych.</p> <p>W związku z tym przyjąć należy, że mylne pouczenie strony postępowania</p> <p>o sposobie i trybie zaskarżenia orzeczenia stanowić będzie przyczynę „od strony niezależną” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 126;art. 126 § 1)">art. 126 § 1 k.p.k.</a> uzasadniającą,</p> <p>w przypadku wystąpienia ze stosownym wnioskiem, przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia</p> <p>z błędnym pouczeniem strony postępowania nie tylko o sposobie, ale</p> <p>i terminie zaskarżenia zapadłego orzeczenia. Tym samym skarżący winien rozważyć kwestię wystąpienia ze stosownym wnioskiem, pamiętając przy tym o warunkach, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 126;art. 126 § 1)">art. 126 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Mając na względzie naprowadzone wyżej okoliczności Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie.</p> </div>