I C 388/12

Sądy powszechne2012-11-07

Sygnatura

I C 388/12

Data orzeczenia

2012-11-07

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Teresa Mertuszka (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

Treść orzeczenia

Sygn. akt I C upr. 388 / 12 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 07 listopada 2012 roku Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział I Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący : SSR Teresa Mertuszka Protokolant : Agnieszka Chmielewska - Jakimionek po rozpoznaniu w dniu 07.11.2012 roku w Lubaniu sprawy z powództwa Powiatowego Rzecznika Konsumentów w L. działającego na rzecz A. D. (1) przeciwko M. B. i P. R. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą SKLEP (...) Spółka Cywilna w G. o zapłatę I. zasądza solidarnie od pozwanych M. B. i P. R. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą SKLEP (...) Spółka Cywilna w G. na rzecz powódki A. D. (1) kwotę 306,78 zł ( trzysta sześć złotych 78/100 ) z odsetkami ustawowymi od dnia 14.02.2012r. do dnia zapłaty, II. nakazuje pozwanym M. B. i P. R. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą SKLEP (...) Spółka Cywilna w G., aby uiścili solidarnie na rzecz Skarbu Państwa ( kasa Sądu Rejonowego w Lubaniu ) kwotę 30 zł tytułem opłaty sądowej. Sygn.akt I Cupr 388/12 Uzasadnienie. Strona powodowa – Powiatowy Rzecznik Konsumentów w L., działający na rzecz A. D. (1), wniósł o zasądzenie solidarne od strony pozwanej - M. B., P. R., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą SKLEP (...) Spółka Cywilna w G. kwoty 306,78 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 14 lutego 2012r. do dnia zapłaty. Uzasadniając pozew strona powodowa podniosła, że dochodzona należność wynika z nieuwzględnienia przez stronę pozwaną zgłoszonej przez A. D. (1) reklamacji zakupionego u strony pozwanej obuwia. Na należność składa się zwrot ceny za obuwie w wysokości 175 zł, zwrot poniesionego przez A. D. kosztu opinii rzeczoznawczej w wysokości 113,78 zł oraz koszt przesyłek w wysokości 18 zł. Do pozwu strona powodowa dołączyła między innymi, jako dowód ocenę rzeczoznawczą obuwia przeprowadzoną w dniu 10 stycznia 2012r. przez Instytut (...) w Ł. Oddział w K. nr RE- (...)-4/12. W dniu 09 maja 2012r. w sprawie sygn.akt I Nc 254/12 wydano nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym Sąd nakazał stronie pozwanej zapłatę na rzecz A. D. (1) kwoty dochodzonej pozwem wraz z należnymi odsetkami ustawowymi oraz uiszczenie na rzecz Skarbu Państwa opłaty sądowej w wysokości 30 zł. Od powyższego nakazu pozwani M. B. i P. R. skutecznie wnieśli sprzeciw, w którym wnieśli o oddalenie w całości powództwa, jako nieuzasadnionego oraz wnieśli o przekazanie sprawy zgodnie z właściwością miejscową do Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim. Wnieśli też o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność braku wadliwości obuwia stanowiącego przedmiot sporu między stronami. Uzasadniając sprzeciw, w pierwszym rzędzie podnieśli, że powódka zakupione u pozwanych obuwie użytkowała w zmiennych warunkach atmosferycznych i nie dbała o nie należycie, co skutkowało odrzuceniem wniesionej przez nią reklamacji. W drugiej kolejności zarzucili, że miejscem zawarcia umowy jest miejsce zamieszkania pozwanych, co wskazuje na niewłaściwość miejscową Sądu Rejonowego w Lubaniu. W odpowiedzi na sprzeciw pozwanych strona powodowa na rozprawie w dniu 05 października 2012r. podtrzymała wszystkie swoje twierdzenia zawarte w pozwie i wniosła o oddalenie wniosku pozwanych o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim oraz o oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego, z uwagi na istnienie w sprawie opinii miarodajnego i powoływanego we wszystkich sprawach konsumenckich Instytutu (...) w Ł. Oddział w K.. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 maja 2011r. A. D. (1) kupiła w sklepie internetowym (...) S.C. z siedzibą w G. obuwie sportowe marki N. za cenę 175 zł. (dowód – paragon z dnia 25.05.2011r. k. akt 10, zeznania A. D. k. akt 42 odwrót) W dniu 21 października 2011r. zgłosiła reklamację zakupionego towaru z powodu popękania skóry w obydwu butach oraz przetarcia podeszwy w części piętowej buta prawego. Reklamacja nie została przez sprzedawcę uwzględniona z powodu braku właściwej konserwacji przedmiotowego obuwia. (dowód – zgłoszenie reklamacji z 21.10.2011r. k. akt 11, zeznania A. D. k. akt 42 odwrót) Instytut (...) w Ł. Oddział w K. w dniu 10 stycznia 2012r. w sprawie RE- (...)-4/12 wydał ocenę rzeczoznawczą obuwia, w której podano, że w wyniku badania organoleptycznego reklamowanej pary obuwia sportowego marki N., koloru białego, rozmiar 39 stwierdzono popękanie oraz łuszczenie powłoki wykończalniczej na elemencie cholewki wykonanym z dwoiny naturalnej oraz załamanie się zakładem w obu półparach. We wnioskach końcowych instytut stwierdził, że sposób użytkowania obuwia i jego konserwacja nie miały wpływu na ujawnione wady, Główną przyczyną popękania i łuszczenia się powłoki wykończalniczej są błędy technologiczne w procesie laminowania dwoin naturalnych, natomiast załamanie zakładek wynika z błędów technologicznych w procesie wytwarzania. Obie wady są nienaprawialne, w związku z czym obuwie utraciło parametry użytkowe. Koszt wydanej ekspertyzy wyniósł 113,78 zł brutto. (dowód – opinia (...) w Ł. Oddział w K. z 10.01.2012r. k. akt 12, faktura VAT nr (...) k. akt 15, zeznania A. D. k. akt 42 odwrót) W dniu 17 stycznia 2012r. powódka A. D. ponownie zwróciła się z reklamacją do strony pozwanej, informując jednocześnie ją o poniesionych kosztach związanych z opinią. Strona powodowa w dniu 24 stycznia 2012r. odpowiedziała powódce jednym zdaniem o podtrzymaniu swojego stanowiska w sprawie. (dowód – powtórna reklamacja z 17.01.2012r. k. akt 13, odpowiedź strony pozwanej z 24.01.2012r. k. akt 14) Po otrzymaniu tej odpowiedzi powódka zwróciła się o pomoc do Powiatowego Rzecznika Konsumentów w L., który po przeanalizowaniu sprawy, dwukrotnie – w dniu 30 stycznia 2012r. oraz 23 lutego 2012r. wezwał pozwanych do zapłaty na rzecz powódki kwoty 306,78 zł. (dowód – wezwania wraz z dowodami doręczenia z 30.01.12r. k. akt 18 i z 23.02.2012r. k. akt 19) Sąd zważył, co następuje: Roszczenie strony powodowej znajduje pełne potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021411176" title="Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1176 (art. 8)">art. 8 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 27 lipca 2002r.</a> ( Dz.U. 141, poz.1176), jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Nieodpłatność naprawy i wymiany w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów dostarczenia towaru. Zgodnie z przepisem art. 10 powyższej ustawy sprzedawca za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową odpowiada w przypadku jej stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania towaru kupującemu. W niniejszej sprawie powódka A. D. (1) reklamację zakupionego u strony powodowej obuwia zgłosiła w ustawowym terminie dwóch lat. Towar bowiem nabyła w dniu 25 maja 2012r., a reklamację wniosła w dniu 21 października 2011r. W związku z tym, że (...) Instytut (...) w Ł. Oddział w K. stwierdził, że przyczyną uszkodzenia przedmiotowego obuwia były błędy technologiczne w procesie jego wytwarzania, a strona pozwana, mimo zaznajomienia jej z ta opinią nie uznała reklamacji i nie wymieniła nabytego przez powódkę towaru na nowy i niewadliwy, powódce przysługiwało prawo odstąpienia od umowy i żądania zwrotu poniesionych przez nią kosztów, na które składają się – koszt zakupionego obuwia, koszty przeprowadzonej oceny rzeczoznawczej obuwia przez wspomniany instytut oraz koszty przesyłek. Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanych o powołanie biegłego sądowego na okoliczność braku wadliwości przedmiotowego obuwia, gdyż uznał, że załączona w sprawie ocena rzeczoznawcza, dokonana przez niezależny od stron Instytut, ma wystarczającą moc dowodową. Opinia jest jednoznaczna, wyczerpująca i wydana przez kompetentną jednostkę, brak tym samym jest podstaw, aby w jakikolwiek sposób kwestionować jej ustalenia. Powołanie nowego biegłego zmierzałoby tylko do przewlekłości postępowania. Pozwani zgłosili również zarzut niewłaściwości miejscowej sądu i wnieśli o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim, zgodnie z miejscem ich zamieszkania, jak również miejscem wykonania umowy – płatność za zakupiony towar na konto bankowe pozwanych w G.. Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanych o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z uwagi na to, że zgłoszenie przez nich zarzutu niewłaściwości miejscowej nastąpiło po wdaniu się przez nich w spór, co do istoty sprawy. Pozwani w sprzeciwie od nakazu zapłaty w pierwszej kolejności zgłosili zarzuty merytoryczne w brzmieniu – po pierwsze „obuwie reklamowane przez A. D. (1) jest zniszczone i wyeksploatowane” oraz po drugie – „użytkowane było ono w zmiennych warunkach atmosferycznych, co wraz z brakiem konserwacji doprowadziło do zniszczenia obuwia”, a dopiero w trzeciej kolejności powołali zarzut niewłaściwości sądu. Zgodnie natomiast z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 202)">art. 202 kpc</a> niewłaściwość sądu dającą się usunąć za pomocą umowy stron sąd bierze pod rozwagę tylko na zarzut pozwanego, zgłoszony i należycie uzasadniony przed wdaniem się w spór, co do istoty sprawy. A jak wynika z powyższego stan taki nie miał miejsca w tej sprawie. Ponadto, gdyby nawet zarzut niewłaściwości pozwani zgłosili w wymaganym przepisami trybie, nie został on by uwzględniony, gdyż zgodnie z art., 454 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1 kpc</a> jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione w miejscu, gdzie w chwili powstania zobowiązania dłużnik miał zamieszkanie lub siedzibę. Jednakże świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. Przedmiotem tego postępowania jest świadczenie pieniężne pozwanych wobec powódki, więc sądem właściwym miejscowo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 34)">art. 34 kpc</a> jest sąd miejsca zamieszkania powódki. Dlatego też, mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Orzeczenie o kosztach ma podstawę prawną w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> oraz art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. </div>