I ACz 1632/12

<p>Sygn. akt: I ACz 1632/12</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 8 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie w Wydziale I Cywilnym w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSA Jan Kremer</p> <p>Sędziowie: <span class="underline"> <!-- -->SSA Wojciech Kościołek</span> </p> <p>SSA Anna Kowacz Braun</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">S. T.</span> </p> <p>przy uczestnictwie <span class="anon-block">M. N.</span> </p> <p>o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości</p> <p>w przedmiocie zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II Ca 2037/10, odrzucające skargę o wznowienie postępowania</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p>stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać zażalenie do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym orzeczeniem Sąd Okręgowy w Krakowie odrzucił skargę <span class="anon-block">M. N.</span> o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 1 grudnia 2006 r. oraz postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 26 lipca 2007 r.</p> <p>Na orzeczenie o odrzuceniu skargi zażalenie wniósł <span class="anon-block">M. N.</span>. Zażalenie zostało skierowane do Sądu Apelacyjnego w Krakowie za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Krakowie.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył;</p> <p>brak podstaw dla uznania właściwości funkcjonalnej tut. Sądu uzasadnia rozważenie celowości podjęcia dalszych czynności. W szczególności zwrócenia uwagi wymaga okoliczność, że zażalenia jako środek zaskarżenia wyróżnia się dwoma cechami, a to dewolutywnością i co do zasady suspensywnością ( z wyjątkiem dotyczącym tzw. zażalenia poziomego). A skoro tak, to rozważenia wymagają skutki procesowe wadliwego określenia w zażaleniu sądu, jako właściwego dla rozpoznania sprawy objętej zażaleniem.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394(1);art. 394(1) § 2)">art. 394^{<!-- -->1} § 2 k.p.c.</a> w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie (z wyjątkiem postanowień, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3981;art. a)">art. 3981, a</a> także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji).</p> <p>Postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Wniosek o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości (o zasiedzenie) jest sprawą z zakresu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">prawa rzeczowego</a>, w której przysługuje skarga kasacyjna na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 519(1);art. 519(1) § 1)">art. 519^{<!-- -->1} § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Skarga o wznowienie postępowania (stanowiąca przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia) została po raz pierwszy rozpoznana przez Sąd Okręgowy działający jako sąd drugiej instancji w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości. Ponieważ postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wydane przez sąd drugiej instancji nie podlega zaskarżeniu zażaleniem na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394;art. 394 § 1)">art. 394 § 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 405)">art. 405 k.p.c.</a> (ponieważ zaskarżone orzeczenie nie jest postanowieniem sądu pierwszej instancji), to dopuszczalne jest zażalenie w tym przedmiocie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3941;art. 3941 § 2)">art. 3941 § 2 k.p.c.</a> <em> <!-- -->(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. I CZ 139/07, Biul. SN 2008/10/13, Lex nr 457735).</em> </p> <p>Zostały zatem spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 394(1);art. 394(1) § 2)">art. 394^{<!-- -->1} § 2 k.p.c.</a> dla wskazania Sądu Najwyższego jako właściwego dla rozpoznania zażalenia.</p> <p>W niniejszej sprawie uczestnik <span class="anon-block">M. N.</span> błędnie skierował środek zaskarżenia do Sądu Apelacyjnego w Krakowie, jakkolwiek wniósł je za pośrednictwem właściwego sądu, tj. Sądu Okręgowego w Krakowie, ten zaś nadał zażaleniu dalszy bieg. Błąd uczestnika nie oznacza jednak, iż złożony przez niego środek odwoławczy uznać należało za niedopuszczalny. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 12 lutego 2009 r. (<em> <!-- -->sygn. I PZ 41/08, niepubl., LEX nr 746166): „(...)jeżeli zażalenie spełnia wymagania formalne, jest należycie opłacone i zostało złożone w terminie do sądu właściwego (sądu drugiej instancji, który wydał zaskarżone postanowienie), to obowiązkiem tego sądu jest nadanie mu biegu zgodnie z odpowiednio stosowanym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 395;art. 395 § 1)">art. 395 § 1 k.p.c.</a> Sąd ten zatem ma obowiązek przedstawienia akt wraz z zażaleniem albo Sądowi Najwyższemu, jako wyłącznie właściwemu (funkcjonalnie) do jego rozpoznania, traktując błąd skarżącego w oznaczeniu sądu, do którego skierował zażalenie, jako oczywistą niedokładność, nie stanowiącą przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie (stosując odpowiednio <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130;art. 130 § 1)">art. 130 § 1 in fine k.p.c.</a>) albo - zgodnie z wnioskiem skarżącego-do Sądu Apelacyjnego. W tym drugim przypadku, gdyby Sąd Apelacyjny uznał, że nie występuje oczywista niedokładność, stwierdziłby na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 k.p.c.</a> swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu”. </em>Pogląd ów – w ocenie Sądu Apelacyjnego – rozstrzyga także wątpliwości natury ustrojowej z uwagi na treść ustawy o Sądzie Najwyższym.</p> <p>W każdym zatem przypadku zażalenie ostatecznie powinno być przekazane Sądowi Najwyższemu i rozpoznane przez ten Sąd jako sąd właściwy (<em> <!-- -->zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. IV CZ 128/11, niepubl., LEX nr 1169160 i postanowienie SN z dnia 5 grudnia 1996 r., sygn. I PKN 28/96, OSNAPiUS 1997/13/236, Lex nr 29182)</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->.</em> </strong> </p> <p>Stanowiska te Sąd Apelacyjny w obecnym składzie w całości aprobuje.</p> <p>Reasumując: jako że Sąd Apelacyjny nie jest funkcjonalnie właściwy do rozpoznania przedmiotowego zażalenia, a sądem właściwym z mocy przepisów prawa jest Sąd Najwyższy, to fakt wadliwego określenia sądu w zażaleniu usprawiedliwia wydanie postanowienia o stwierdzeniu niewłaściwości tut. Sądu i przekazaniu sprawy Sądowi Najwyższemu.</p> <p>Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 k.p.c.</a> </p> </div>