II AKz 434/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKz 434/12</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 14 listopada 2012r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Andrzej Olszewski</p> <p>Sędziowie: SA Piotr Brodniak</p> <p>SO del. do SA Maciej Kawałko (spr.)</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Zdzisława Rynkiewicza</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. W.</span> </strong> </p> <p>o wydanie wyroku łącznego</p> <p>zażalenia obrońcy skazanego</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie</p> <p>z dnia 16 października 2012r. sygn. III K 141/12</p> <p>w przedmiocie umorzenia postępowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>I.  zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,</p> <p>II.  zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">D. G.</span> kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej skazanemu z urzędu przed Sądem Apelacyjnym, w sprawie o wydanie wyroku łącznego,</p> <p>III.  zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, wydatkami tymi obciążając Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 16 października 2012r. Sąd Okręgowy w Szczecinie umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego z wniosku skazanego <span class="anon-block">P. W.</span>, wobec stwierdzenia, iż wniosek dotyczy skazań, co do których nie zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej.</p> <p>Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł obrońca skazanego. Zarzucił orzeczeniu „brak w ustaleniach faktycznych analizy wniosku skazanego pod kątem powołanej przez niego linii orzecznictwa w przedmiocie warunków i możliwości wydania wyroku łącznego” oraz „zaniechanie możliwości oceny wydania wyroku łącznego, korzystnego dla skazanego”. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie jest niezasadne.</p> <p>Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż instytucja wyroku łącznego nie ma zastosowania w warunkach niniejszej sprawy do skazanego <span class="anon-block">P. W.</span>.</p> <p>Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Sąd ten kierował się przy tym treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a>, jako przepisu określającego regułę łączenia kar orzeczonych za przestępstwa popełnione przed wydanie pierwszego wyroku, a więc pozostających w tzw. zbiegu realnym. Reguła wskazana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> w żadnym stopniu nie została zniesiona, przepis ten obowiązuje, a aktualne orzecznictwo Sądu Najwyższego, oparte właśnie na treści tego przepisu, jest jasne i bynajmniej nie zmienia zasady wyrażonej w powyższym przepisie. W dalszym bowiem ciągu połączeniu podlegają jedynie kary tego samego rodzaju lub inne podlegające łączeniu, orzeczone za przestępstwa popełnione przed wydaniem pierwszego co do nich wyroku. Przywołana w zażaleniu uchwała Sądu Najwyższego z 25.02.2005r. (I KZP 36/04) jedyne taką zasadę łączenia kar potwierdza. Całkowicie zaś innej sytuacji faktycznej, niż zaistniała w niniejszej prawie, dotyczy drugie ze wskazanych w zażaleniu orzeczeń Sądu Najwyższego – wyrok z dnia 15 marca 2001r., wydany w sprawie IV KKN 81/00, gdzie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego była kwestia zbiegu wyroków, którymi wymierzono kary w części za przestępstwa popełnione przed wydaniem pierwszego wyroku, w części zaś za przestępstwa popełnione po tej dacie, co w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie nie zachodzi.</p> <p>Ze słusznych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, iż pierwszym chronologicznie wyrokiem wydanym wobec skazanego, jest wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 23 listopada 1993r. (sprawa III K 49/93), którym wymierzono karę za przestępstwo ciągłe popełnione w okresie od 13 sierpnia 1992r. do 3 października 1992r. Drugi ze wskazanych we wniosku <span class="anon-block">P. W.</span> wyroków, wydany w dniu 16 lutego 1998r. wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie III K 197/97, obejmował skazanie za czyn popełniony w dniu 28 kwietnia 1995r.</p> <p>W odniesieniu do takiej konfiguracji skazań, określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> warunki łączenia kar nie zachodzą. Jak słusznie stwierdza Sąd pierwszej instancji, skazany popełniał kolejny czyn nie przed, lecz po wydaniu wyroku co do pierwszego chronologicznie z przestępstw. Ustalenie takie jest nie tylko prawidłowe, ale i wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Co prawda faktycznie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie odniósł się wprost do przywołanego we wniosku skazanego orzecznictwa, jednak nie oznacza to, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest wadliwe, jak to w istocie ocenia skarżący. Całkowicie zbędne byłoby bowiem w przedmiotowej sprawie odwoływanie się do orzecznictwa, które tylko potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji. Jest ono zresztą znacznie obszerniejsze niż to wskazał we wniosku skazany i w zażaleniu skarżący. Brak także powodów do snucia rozważań na temat znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia, które jej przedmiotu nie dotyczy. Okoliczność zaś, że skazany poszukuje możliwości skrócenia okresu izolacji i nie może się pogodzić z faktem, że Sąd pierwszej instancji poprzestał wyłącznie na analizie warunków wydania wyroku łącznego wobec skazanego pod kątem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a>, nie oznacza jeszcze, że rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego było nietrafne, czy że zostało wadliwie uzasadnione. Powody wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania zostały przez Sąd Okręgowy przedstawione w sposób jasny i wystarczający dla dokonania oceny instancyjnej przedmiotowego rozstrzygnięcia i wadliwości w tym zakresie Sąd Apelacyjny nie stwierdza.</p> <p>Nie został szerszej przez skarżącego rozwinięty zarzut zaniechania przez Sąd Okręgowy oceny wydania wyroku łącznego, korzystnego dla skazanego. W takiej sytuacji, także w zakresie tego zarzutu wskazać należy, że zasady łączenia kar określone zostały w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> (oraz częściowo <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91)">art. 91 kk</a>) i obowiązujące przepisy nie przewidują dowolności w dokonywanej przez Sąd ocenie możliwości łączenia orzeczonych wobec skazanego kar, w szczególności kierowania się dogodnością dla skazanego. Kategoryczne brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> wyznacza obligatoryjny charakter instytucji kary łącznej, co jednocześnie oznacza niemożliwość jej stosowania w wypadkach nie przewidzianych przez przepisy prawa. Jeśli zatem Sąd Okręgowy prawidłowo stwierdził, że w zakresie wyroków wymienionych we wniosku skazanego nie zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego, to nie było możliwe orzeczenie odmienne niż w sentencji zaskarżonego postanowienia. Wyrażenie przy tym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stanowiska co do powodów niemożności wydania wyroku łącznego, zwalniało Sąd pierwszej instancji od rozważania „możliwości oceny wydania wyroku łącznego, korzystnego dla skazanego”. I w tym zatem zakresie zaskarżone rozstrzygnięcie nie było wadliwe.</p> <p>Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia.</p> <p>W zakresie kosztów obrony udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym orzeczono na podst. § 14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu.</p> <p>W zakresie kosztów procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono, w oparciu zasadę słuszności, na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>.</p> </div>