II AKa 297/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 297/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 16 listopada 2012r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Marzanna A. Piekarska-Drążek </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Maria Mrozik-Sztykiel </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Marek Czecharowski spr.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – Małgorzata Reingruber </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Danuty Drösler</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII K 320/11</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym tytułem opłaty kwotę 400 (czterysta) zł; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">E. O.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23 % VAT za obronę z urzędu wykonywaną przed Sądem Apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>- w dniu 6 września 2010 r. na klatce schodowej budynku przy <br/> <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> usiłował spowodować u <span class="anon-block">B. A.</span> ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu poprzez jej ugodzenie nożem kuchennym w plecy, czym spowodował u w/w pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia inny, niż określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> w postaci rany kłutej lewej polowy klatki piersiowej po stronie grzbietowej oraz odmy opłucnowej po stronie lewej,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span> wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r. (sygn. akt VIII K 320/11) uznał oskarżonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>, w ramach zarzuconego mu czynu, uznał za winnego tego, że w dniu 6 września 2010 r. na klatce schodowej budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> ugodził <span class="anon-block">B. A.</span> nożem kuchennym w plecy, powodując u niej ranę kłutą lewej polowy klatki piersiowej po stronie grzbietowej z kanałem penetrującym do lewej jamy opłucnowej, której następstwem była odma opłucnowa prężna po stronie lewej z zapadnięciem płuca, stanowiąca ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, tj. czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> i za tak opisany czyn, na podstawie <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> od dnia 6 września 2010 r. do dnia 13 marca 2012 r.;</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 k.k.</a> orzekł, przepadek noża kuchennego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 na karcie 134 akt sprawy;</p> <p>dowody rzeczowe w postaci odzieży i poszwy opisane pod pozycjami 2, 3 i 4 wykazu dowodów rzeczowych nr 1 na karcie 134 akt sprawy, zwrócił <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>;</p> <p>zasądził od <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę <br/>1000 (jeden tysiąc) zł tytułem części kosztów sądowych, od ponoszenia opłat oraz kosztów sądowych w pozostałym zakresie oskarżonego zwolnił, kosztami tymi obciążył Skarb Państwa;</p> <p>zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">E. O.</span>, Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> 1845 zł, w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżył w całości <strong> <!-- --> <em> <!-- -->obrońca oskarżonego</em> </strong> zarzucając:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania karnego, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> z zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> polegająca na tym, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez bezzasadne zakwestionowanie zeznań oskarżonego, świadka <span class="anon-block">J. N.</span> w części dot. wskazania osoby odpowiadającej rysopisowi <span class="anon-block">A. S. (1)</span> na klatce schodowej z nożem w ręku i w obecności zakrwawionej pokrzywdzonej, przy jednoczesnym uznaniu, iż zeznania <span class="anon-block">A. S. (1)</span> i <span class="anon-block">L. M. (1)</span> zasługują na wiarę, w sytuacji, gdy zeznania te są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym,</p> <p>b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2)">art. 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>- nie wyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich wątpliwości, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań <span class="anon-block">M. S.</span>,</p> <p>- przyjęcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, w szczególności dotyczących przebiegu wydarzenia osób biorących udział zdarzeniu i obecności na klace schodowej mężczyzny z nożem oraz pokrzywdzonej, który odpowiada rysopisowi <span class="anon-block">A. S. (1)</span>,</p> <p>- przyjęcie, iż czyn oskarżonego spowodował obrażenia pokrzywdzonej, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> i rozstrzygnięciu nasuwających się wątpliwości na rzecz kwalifikacji czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> a nie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. <br/>157 § 1 k.k.</a>,</p> <p>- pociągniecie do odpowiedzialności karnej <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>, który nie popełnił zarzuconego mu czynu zabronionego,</p> <p>2. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż zarzucony oskarżonemu czyn wypełnia jego znamiona, gdy tymczasem czyn oskarżonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>, gdyby rzeczywiście można było mu przypisać jego popełnienie, powinien zostać zakwalifikowany, jako przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. <br/>157 § 1 k.k.</a>,</p> <p>b) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż zarzucony oskarżonemu <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> czyn wypełnia znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2</a> - gdyby rzeczywiście można było mu przypisać jego popełnienie, powinien zostać zakwalifikowany, jako przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>,</p> <p>3. błąd w ustalenia faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mających wpływ na jego treść, a polegający na:</p> <p>a) przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>- gdyby rzeczywiście można było mu przypisać jego popełnienie, dopuścił się popełnienia czynu zabronionego opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a>, podczas gdy zebrany materiał dowodowy, w tym opinia biegłego sądowego <span class="anon-block">Z. M.</span> potwierdzają, iż doszło do popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>,</p> <p>b) przyjęciu przez Sąd I instancji, iż <span class="anon-block">A. S. (1)</span> wyszedł z mieszkania przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, przed popełnianiem przestępstwa i wrócił, gdy pokrzywdzona <span class="anon-block">B. A.</span> była już na podwórzu, gdzie udzielano jej pomocy medycznej w karetce, podczas gdy zebrany materiał dowodowy, tj. zeznania świadka <span class="anon-block">J. N.</span> wskazują, że na klatce schodowej, chwile po popełnieniu przestępstwa, była osoba (trzymająca nóż w ręku) odpowiadająca rysopisowi <span class="anon-block">A. S. (1)</span>,</p> <p>c) przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżony <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> zabrał nóż z kuchni, wybiegł z nożem kuchennym na klatkę schodową za <span class="anon-block">B. A.</span> i zadał nim cios <span class="anon-block">B. A.</span>, odrzucił nóż na wycieraczkę przed drzwiami i wrócił do domu, podczas gdy materiał dowodowy, tj.:</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">J. N.</span> wskazują, że na klatce schodowej, chwile po popełnieniu przestępstwa, była osoba, która trzymała nóż i odpowiadająca rysopisowi <span class="anon-block">A. S. (1)</span> </p> <p>- wykluczając zarazem obecność oskarżonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> na klace schodowej chwile po popełnianiu przestępstwa,</p> <p>- opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań daktyloskopijnych z dnia 14 listopada 2012 roku, która nie potwierdziła, iż oskarżony <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> trzymał nóż kuchenny, którym zadano cios pokrzywdzonej <span class="anon-block">B. A.</span>,</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">L. M. (1)</span> (k. 78) wskazują, iż świadek nie pamięta by oskarżony <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> podążył za <span class="anon-block">B. A.</span>,</p> <p>d) przyjęciu przez Sąd I instancji, iż <span class="anon-block">L. M. (1)</span> złapała za rękojeść noża próbując go wyrwać, w konsekwencji skaleczyła się w palce u ręki, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie potwierdza skaleczenia się <span class="anon-block">L. M. (1)</span> (brak oględzin dłoni świadka <span class="anon-block">L. M. (1)</span>, w tym również zeznania świadka <span class="anon-block">L. M. (1)</span> na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 roku),</p> <p>e) przyjęciu przez Sąd I instancji, iż <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> mógł dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy oskarżony zaznał, iż nie pamięta czy wziął nóż i zadał nim cios pokrzywdzonej <span class="anon-block">B. A.</span>, co skutkowało błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że oskarżony zranił pokrzywdzoną, bo to wynika <em> <!-- -->de facto</em> z zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">B. A.</span> i świadka <span class="anon-block">L. M. (1)</span> i oskarżonego - który nie zaprzeczył tak opisanemu zdarzeniu przez pokrzywdzoną <span class="anon-block">B. A.</span> i świadka <span class="anon-block">L. M. (1)</span>,</p> <p>f) przyjęciu przez Sąd I instancji, iż <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> rozmawiał z <span class="anon-block">A. S. (2)</span> w trakcie transportu pojazdem policyjnym, każąc mu przekazać pokrzywdzonej żeby zmieniła zeznania, aby dostać mniejszy wyrok, podczas gdy taka rozmowa nie mogła mieć miejsca, albowiem osoby zatrzymane i transportowane przez funkcjonariuszy policji w pojeździe policyjnym nie mają możliwości rozmawiania ze sobą.</p> <p>W konkluzji wniósł o:</p> <p>1)  zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> od zarzucanego mu czynu,</p> <p>ewentualnie</p> <p>uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>2)  zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej w <span class="anon-block">W.</span> adw. <span class="anon-block">E. O.</span> kosztów, nieopłaconej w całości ani w części, pomocy prawnej z urzędu, powiększonych o podatek VAT, według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.</strong> </p> <p>Pomijając zasadniczy błąd jakim jest jednoczesne podniesienie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego co wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych omówiono, chybionymi są również pozostałe zarzuty.</p> <p>Można je w praktyce sprowadzić do dwóch zasadniczych kwestii, iż zdaniem skarżącego sprawcą ugodzenia nożem <span class="anon-block">B. A.</span> jest inna niż <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> osoba, a konkretnie jej brat <span class="anon-block">A. S. (1)</span>, oraz że prawidłową, z uwagi na charakter obrażeń i uszczerbku na zdrowiu winna być kwalifikacja prawna czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> </p> <p>Na wstępie stwierdzić trzeba, że Sąd Okręgowy – zdaniem Sądu Apelacyjnego – prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzając do wyjaśnienia wszelkich nasuwających się wątpliwości. Dlatego też m. in. dopuścił dowód z zeznań <span class="anon-block">św. J. N.</span>, której personalia i fakt posiadania wiedzy o zdarzeniu ujawniono dzięki zapisom w dokumentacji policyjnej. Jednakże, na co zwrócił wyraźnie uwagę i prawidłowo ocenił <br/>Sąd Okręgowy, została ona przesłuchana po raz pierwszy w dniu 13 marca <br/>2012 r. na temat zdarzenia z 6 września 2010 r., a więc po z górą 1,5 roku. Charakterystycznym jest też, iż osoba <span class="anon-block">A. S. (1)</span> jako ewentualnego sprawcy nie pojawia się w jakikolwiek sposób w zeznaniach świadków. Wręcz przeciwnie, zarówno relacja bezpośrednio uczestniczących w przedmiotowych wydarzeniach osób (oskarżonego i <span class="anon-block">św. L. M.</span>) nie wskazują by był on przy początkującej dalsze zdarzenie awanturze między wyżej wymienionymi, a z kolei z zeznań <span class="anon-block">L. M.</span> i samego <br/> <span class="anon-block">A. S.</span> wynika, że wyszedł on z mieszkania przed tym incydentem by dokupić alkohol. Znajduje to także wyraz w zeznaniach innych osób (interweniujących funkcjonariuszy policji oraz udzielających pomocy ratowników i lekarza), którzy relacjonują w tym przypadku wypowiedzi samej poszkodowanej (skorzystała ona bowiem z prawa do odmowy zeznań). Z nich też płynie konsekwentna informacja, że sprawcą uderzenia nożem był oskarżony <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy wszystkie te dowody rzeczowo omówił w pisemnych motywach wyroku, rozważył i przeanalizował wyciągając prawidłowe wnioski. Rozważył też sugerowane przez obronę wersje zdarzenia trafnie odrzucając je po przeprowadzeniu właściwej interpretacji zebranych dowodów.</p> <p>Również dokonując subsumpcji Sąd Okręgowy zachował maksimum staranności, co znalazło wyraz w powołaniu drugiego biegłego z zakresu medycyny sądowej, wobec wątpliwości jakie nasuwała opinia pisemna i ustne wywody autora pierwszej ekspertyzy, co do charakteru obrażeń stwierdzonych u <span class="anon-block">B. A.</span>. Sąd I instancji zarówno w toku postępowania dowodowego jak i w stosownym fragmencie uzasadnienia przedstawia rzeczowo proces swego rozumowania, który doprowadził do zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu i przyjętej jego kwalifikacji prawnej. Z rozumowaniem tym Sąd Apelacyjny zgadza się w pełni; nie ma zatem potrzeby powtarzania argumentacji przemawiającej za przyjętym rozwiązaniem.</p> <p>Sąd Apelacyjny nie znajduje też potrzeby ustosunkowania się do zarzutów dotyczących nie rzutujących na rozstrzygnięcie sprawy kwestii takich jak skaleczenia dłoni <span class="anon-block">św. L. M.</span> (choćby z uwagi na brak możliwości po latach wykazania skutków takiego skaleczenia) przypominając, iż okoliczność ta została zgodnie z regułami dowodowymi oceniona; możliwości prowadzenia rozmowy przez oskarżonego i <span class="anon-block">św. A. S.</span> podczas transportu (wbrew twierdzeniu skarżącego przypadki takie mają nagminnie miejsce nawet w znacznie poważniejszych sprawach, co jest okolicznością powszechnie znaną; w tym zaś przypadku nie było nawet racjonalnych podstaw do separacji wspomnianych osób podczas transportu); wreszcie znaczenia dla dokonywanych ustaleń wyników ekspertyzy daktyloskopijnej.</p> <p>Konkludując - zdaniem Sądu Apelacyjnego – Sąd I instancji po wnikliwym i prawidłowym proceduralnie postępowaniu, dokonał trafnych ustaleń w zakresie winy oskarżonego <span class="anon-block">Z. S.</span> w zakresie przypisanego mu czynu.</p> <p>Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich okoliczności rzutujących na wymiar kary, a jej wysokość zbliżona do dolnego ustawowego zagrożenia nie może być uznana za rażąco surową.</p> <p>Nie nasuwają też zastrzeżeń pozostałe rozstrzygnięcia orzeczenia Sądu Okręgowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.</strong> </p> <p>Stosowanie do przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1;art. 626 § 634;art. 626 § 636;art. 626 § 1)">art. 626 § 1, 634 i 636 § 1 k.p.k.</a> <br/>Sąd Apelacyjny obciążył oskarżonego <span class="anon-block">Z. S.</span> kosztami sądowymi postępowania odwoławczego w tym – zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> - przewidzianą nią opłatą.</p> <p>Zasądził nadto od<span class="anon-block">(...)</span> na rzecz adwokata występującego z urzędu w postępowaniu odwoławczym należne z tego tytułu honorarium.</p> </div>