I C 821/12

<p>Sygn. akt I C 821/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 20 listopada 2012 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p> Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska</p> <p> Protokolant: Daria Paliwoda</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 roku w Kłodzku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">E. C.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. C.</span> </p> <p>o opróżnienie lokalu mieszkalnego</p> <p>oddala powództwo.</p> <p>Sygn. akt I C 821/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">E. C.</span>wniosła pozew przeciwko <span class="anon-block">M. C.</span>o nakazanie mu opróżnienia i opuszczenia <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span>, położonego w <span class="anon-block">L.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że strony, będąc małżeństwem, zawarli w dniu 3 lipca 2006r. z <span class="anon-block">Zakładem (...)</span>w <span class="anon-block">L.</span>umowę najmu lokalu mieszkalnego, położonego w <span class="anon-block">L.</span>, przy u. <span class="anon-block">(...)</span>. Następnie małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód w dniu 29 stycznia 2008r., pozwany opuścił wspólne mieszkanie, nie partycypował w kosztach, związanych z utrzymaniem lokalu. Pod koniec listopada 2012 r. pozwany wrócił do mieszkania, swoim rażąco nagannych zachowaniem, uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, notorycznie nadużywa alkoholu, wszczyna awantury domowe i dopuszcza się przemocy psychicznej i fizycznej. Powódka wskazała, że mimo trudnej sytuacji materialnej, w obawie o swoje bezpieczeństwo, i będąc na skraju wyczerpania psychicznego, po notorycznym nękaniu przez pozwanego i jego konkubinę, zmuszona była opuścić zajmowany lokal i wynająć mieszkanie służbowe w swoim zakładzie pracy.</p> <p>Na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zaprzeczył, aby nadużywał alkoholu i wszczynał awantury, oświadczył, że była jedna interwencja policji, która była niepotrzebna, bo to była mała kłótnia, a powódka dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu, położonego w <span class="anon-block">L.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, i zostawiła pozwanemu dzieci. Pozwany wskazał, że nie ma innego lokalu, do którego mógłby się wyprowadzić.</p> <p>Na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. powódka potrzymała powództwo i oświadczyła, że chce wrócić do swojego mieszkania, ale wspólne zamieszkiwanie z pozwanym jest niemożliwe, bo jest agresywny, w domu są imprezy i alkohol.</p> <p>Pozwany zaprzeczył, aby był agresywny agresywny, oświadczył, że powódka może się wprowadzić do wspólnego lokalu w każdej chwili, on się nie wyprowadzi, gdyż nie stać go na wynajmowanie mieszkania. Zaprzeczył, aby jego konkubina mieszkała z nim w przedmiotowym lokalu, podał, że jedynie przychodzi do niego, żeby mu ugotować, ma klucze. Zarzucił, że powódka wyprowadziła się dobrowolnie, nikt jej nie wyganiał.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu 30 lipca 1994 roku strony zawarły związek małżeński. Z małżeństwa tego pochodzi trzech małoletnich synów.</p> <p>Na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt IC 2788/07, małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód, bez orzekania o winie. Umorzono zarazem postępowanie co do wniosku o eksmisję pozwanego <span class="anon-block">M. C.</span>.</p> <p>Dowód:</p> <p>odpis wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy (k-7)</p> <p>Na mocy umowy z dnia 3 lipca 2006 roku zawartej między stronami a Gminą <span class="anon-block">L.</span>, strony wstąpiły w stosunek najmu <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> położonego w <span class="anon-block">L.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki, wc, przedpokoju i innych pomieszczeń, o łącznej powierzchni użytkowej 58,80 m2.</p> <p>Dowód:</p> <p>umowa najmu lokalu mieszkalnego (k-9).</p> <p>Pozwany nie mieszkał w przedmiotowym lokalu przez cztery lata, odkąd wyprowadził się latem 2007r. do swojej konkubiny. W tym czasie powódka również spotykała się z innym mężczyzną. Ponownie pozwany wprowadził się w październiku 2011r. Między stronami dochodziło do awantur, były wrzaski, krzyki, wyzwiska. To spowodowało, że powódka wyprowadziła się z najmłodszym synem (uczniem gimnazjum, w wieku 14 lat), w marcu 2012r. Zamieszkała w wynajętym lokalu pracowniczym. W przedmiotowym lokalu pozostał pozwany z jednym synem, często przebywa tam również konkubina pozwanego. Trzeci syn stron przebywa w ośrodku wychowawczym.</p> <p>Dowód:</p> <p>umowa najmu lokalu mieszkalnego z dn. 28.03.2012r. (k-3-4);</p> <p>zeznania świadków <span class="anon-block">R. D.</span>, <span class="anon-block">L. P.</span>, <span class="anon-block">K. S.</span> (k-46)</p> <p>zeznania powódki (k-30);</p> <p>zeznania pozwanego (k-30v.-31).</p> <p>W przedmiotowym lokalu były przeprowadzane interwencje policji:</p> <p>w dniu 23 października 2011r., o godz. 23.07, powódka zgłosiła, że były mąż dobija się do drzwi mieszkania - przeprowadzono rozmowę ostrzegawczą;</p> <p>w dniu 1 kwietnia 2012r., o godz. 19.44, powódka zgłosiła, że nietrzeźwy mąż awanturuje się;</p> <p>w dniu 2 kwietnia 2012r., o godz. 16.06, powódka zgłosiła, że mąż wymienia zamki w drzwiach wejściowych do mieszkania i nie chce jej udostępnić kluczy, ustalono, że bez zgody pozwanego powódka usiłowała wynieść z mieszkania wspólne rzeczy, w wyniku czego pozwany zdecydował o wymianie zamków;</p> <p>w dniu 21.04.2010r., o godz. 21.29, oraz w dniu 9.08.2011r., o godz. 22.56, powódka zgłosiła interwencję, której przyczyną były problemy wychowawcze z synem <span class="anon-block">M.</span>.</p> <p>Dowód:</p> <p>pismo Zastępcy Komendanta <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">KP</a> w <span class="anon-block">L.</span> z dn. 16.10.2012r. (k-40).</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Powództwo, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego</a> (Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm.), współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie.</p> <p>Ustawa wymaga zatem wykazania, iż naganne zachowanie współlokatora ma charakter rażący i uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Na gruncie niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu przez pozwanego, w ocenie Sądu, nie można uznać, iż swoim zachowaniem wypełnił przesłanki powołanego wyżej przepisu. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, strony wstąpiły w stosunek najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego w czasie trwania małżeństwa. Niewielki metraż mieszkania, a przede wszystkim szczególna sytuacja, związana z koniecznością obcowania z byłym małżonkiem pod jednym dachem, czyniły wzajemne relacje stron i wspólne zamieszkiwanie zbyt uciążliwym dla powódki. Sytuacja, w jakiej znalazły się strony, sprzyjała rodzeniu się konfliktów, jednakże trudno w niniejszej sprawie mówić o takim ich charakterze, czy też jednostronności zachowania, powodującego taki stan rzeczy, które uzasadniałyby orzeczenie eksmisji jednej ze stron, w myśl powołanego przepisu.</p> <p>Przez rażąco naganne postępowanie uniemożliwiające wspólne zamieszkiwanie należy rozumieć powtarzające się, o dużym nasileniu złej woli, zachowanie jednego z lokatorów, powodujące, że wspólne zamieszkiwanie z nim w jednym lokalu nie jest możliwe.</p> <p>W niniejszej sprawie powódka nie wykazała, jakoby postępowanie pozwanego w kontekście wspólnego zamieszkiwał nosiło powyższe cechy. Uzasadniając swoje żądanie, podała, iż pozwany notorycznie nadużywa spożycie alkoholu, wszczyna awantury, dopuszcza się przemocy fizycznej i psychicznej, co nie znalazło potwierdzenia w przeprowadzonych dowodach.</p> <p>Na ich zasadność nie wskazuje nawet pośrednio treść wyroku rozwiązującego małżeństwo stron, którym orzeczono rozwód, bez orzekania o winie. Trudno przy tym uznać, iż częste awantury, wszczynane przez pozwanego pod wpływem alkoholu, pozostałyby niezauważone przez sąsiadów, jak również nieodnotowane przez policję. Sąsiadka stron <span class="anon-block">R. D.</span>(k-46) zeznała, że w mieszkaniu stron "dochodziło do awantur, były wrzaski, krzyki", jednakże nie wynika z tego, że awantury wszczynał wyłącznie pozwany pod wpływem alkoholu. Jak wynika, również z zeznań powódki, dochodziło do wzajemnego wyzywania się stron, co czyniło wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można jednak przypisać wyłącznie pozwanemu takiego zachowania, które, przez swą uporczywość i nacechowanie złą wolę, uniemożliwiało wspólne zamieszkiwanie z nim w jednym lokalu. Nawet zeznania powódki i jej matki <span class="anon-block">K. S.</span>(k-46v.), które są zainteresowane bezpośrednio wynikiem postępowania, nie uzasadniają przyjęcia, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "rażąco nagannym postępowaniem" - w myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art. 13 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego</a>. Cel i funkcja tej regulacji ma umożliwić współuprawnionemu prawo korzystania z lokalu w warunkach, gdy drugi z uprawnionych, wbrew zasadom współżycia społecznego, uniemożliwia mu takie zamieszkiwanie, a stopień natężenia złej woli w zachowaniu ma postać rażącą w znaczeniu obiektywnym, co nie dało się ustalić na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów. Pozbawienie pozwanego prawa do korzystania z przedmiotowego lokalu stwarzałoby co prawda dla powódki sytuację korzystną, jednakże, w ocenie Sądu, jej interesy nie mogą zostać zaspokojone w drodze powództwa o eksmisję.</p> <p>Uwzględniając powyższe, orzeczono, jak w sentencji wyroku.</p> </div>